Κύπρος

«Η αηδία δεν είναι στάση πολιτική» σε βοηθά όμως να καταλάβεις…

imagesCU0L6DB5Είναι φορές, που πραγματικά δεν ξέρεις σε αυτό τον τόπο αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις. Μόλις την περασμένη Κυριακή ο λαός άκουσε τον πρόεδρο της Δημοκρατίας να ευχαριστεί τα κοινοβουλευτικά κόμματα για την «υπεύθυνη στάση τους» στην ψήφιση του νομοσχεδίου για τις εκποιήσεις.

Και να προσθέτει: «Η ενότητα και η συνεργασία να είναι ο φάρος μας για την αντιμετώπιση των πολύμορφων δυσκολιών που συναντούμε στο δρόμο μας». Προχθές όμως, απαντώντας στα κόμματα της αντιπολίτευσης, ο αναπλ. κυβερνητικός εκπρόσωπος σε γραπτή του δήλωση ανέφερε: «Προσπερνώντας τους λαϊκισμούς και τις ανέξοδες ρητορείες, θα προχωρήσουμε με υπευθυνότητα στο μόνο εφικτό δρόμο που υπάρχει». Χθες εξάλλου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε: «Η κυβέρνηση παρακολουθεί τις αντιδράσεις κάποιων κοινοβουλευτικών κομμάτων και δεν κρύβει τη λύπη της, αλλά και διερωτάται ταυτόχρονα για τις πραγματικές τους προθέσεις».

 

 

 

 

Και ο λαός; Τι να πιστέψει; Τον Πρόεδρο που δήλωσε ότι τα κόμματα έδειξαν υπεύθυνη στάση ή τους εκπροσώπους του που τα χρεώνουν με λαϊκισμό και ανέξοδες ρητορείες; Τι χάλασε μέσα σε τρεις μέρες ώστε από υπεύθυνα να μετατραπούν σε ανεύθυνα; Ποια παρασκηνιακή συμφωνία ενδεχομένως να χάλασε; Διότι άλλη εξήγηση δεν μπορεί να υπάρξει. Από την στιγμή που τα κόμματα επέλεξαν να ψηφίσουν τις προτάσεις τους με τις οποίες δημιουργούσαν δίκτυ προστασίας των ευάλωτων ομάδων σε διαφορετικά νομοθετήματα από τον βασικό νόμο της κυβέρνησης και δεδομένου ότι γνώριζαν ότι η Τρόικα απέρριπτε τις συγκεκριμένες προτάσεις, ήταν ηλίου φαεινότερο, πως η κατάληξη θα ήταν το Ανώτατο. Εκτός και αν το παρασκηνιακό σικέ προέβλεπε ο Αναστασιάδης να παραπέμψει στη Βουλή τα συγκεκριμένα νομοθετήματα ώστε να τους δώσει την ευκαιρία να παίξουν το επικοινωνιακό παιγνίδι που ήθελαν και να προσποιηθούν κι άλλο στο λαό τους σωτήρες του.

 

 

 

Με την απευθείας παραπομπή των νόμων στο Ανώτατο, χάνουν αυτό το πλεονέκτημα. Εκτός και αν με την απειλή πως αν επιστραφούν οι νόμοι πίσω στη Βουλή, η αντιπολίτευση θα προκαλούσε πολιτική κρίση, εκρίθη από το Προεδρικό πως ήταν καλύτερα να σταλούν οι νόμοι απευθείας στο Ανώτατο στη βάση της γνωμάτευσης του Γενικού Εισαγγελέα ότι έπασχαν συνταγματικά, ώστε να προταχθεί η νομική πτυχή του θέματος παρά η πολιτική. Έτσι αποδυναμώνεται η αντίδραση της αντιπολίτευσης.

 

 

Ακολούθησε καυγάς τρικούβερτος μεταξύ νυν και τέως κυβερνώντων. Άγρια επίθεση εκ μέρους του ΑΚΕΛ και βαριές αναφορές τύπου: «Οι τσιλιαδόροι της τραπεζικής ληστείας των 19 δις ευρώ, όσοι κούρεψαν καταθέσεις και την οικονομία του τόπου, όσοι συνεχίζουν ακόμη να κουρεύουν μισθούς… προκαλούν και από πάνω». Οι απαντήσεις από το Προεδρικό ήταν σε εξίσου υψηλούς τόνους: «Η κυβέρνηση δεν θα ακολουθήσει τις αποτυχημένες συνταγές του ΑΚΕΛ που οδήγησαν στα οικονομικά αδιέξοδα που βιώνουμε». Και επίσης: «Οι πολιτικές αγκυλώσεις, οι ιδεοληψίες και ο λαϊκισμός που ακολουθήθηκε κατά την καταστροφική διακυβέρνηση του ΑΚΕΛ επιδιώκεται να εφαρμοστούν και σήμερα». 

 

 

Είναι αλήθεια ότι η ηγεσία του ΑΚΕΛ είναι η τελευταία που δικαιούται να μιλά σε υψηλούς τόνους. Αν η προσοχή όλων στράφηκε στους χειρισμούς της κυβέρνησης, ουδόλως σημαίνει ότι έχει ξεχαστεί ποιοι πρωτίστως ευθύνονται για το σημερινό κατάντημα. Ουδόλως έχει παραγραφεί η τραγική πενταετής διακυβέρνηση του. Η ηγεσία του ΑΚΕΛ πρέπει να προσέχει πολύ τη φρασεολογία που χρησιμοποιεί. Όχι γιατί ενοχλείται η κυβέρνηση. Αλλά γιατί προκαλεί ηχορύπανση που εκνευρίζει το λαό που δεινοπαθεί εξαιτίας της προηγούμενης διακυβέρνησης.

 

 

 

Ταυτόχρονα, πρέπει επιτέλους να καταστεί εντελώς ξεκάθαρο και στο Προεδρικό ότι η επανάληψη των ευθυνών των προηγούμενων, αποτελούσε εν μέρει, άλλοθι τον πρώτο καιρό. Ενάμιση χρόνο μετά την ανάληψη της εξουσίας, δεν πείθουν πλέον κανένα πέραν του σκληρού πυρήνα του κυβερνώντος κόμματος. Σήμερα βρισκόμαστε στον αστερισμό των δικών τους χειρισμών. Ο λαός περιμένει να δει να υλοποιούνται οι προεκλογικές υποσχέσεις του νυν Προέδρου, ότι έχει τη μαγική λύση να βγάλει την οικονομία από τον αναπνευστήρα. Να διαλύσει τους εφιάλτες του λαού. Αντί τούτου, βλέπει μια κυβέρνηση που το μόνο που κάνει είναι να εφαρμόζει πιστά όσα λογικά και παράλογα απαιτεί η Τρόικα. Και να πανηγυρίζει σαν μικρό μαθητούδι που δέχεται τα εύσημα από το δάσκαλο του.

 

 

 

Ακόμη περιμένει ο λαός να δει εκείνες τις φιλίες του Προέδρου με τη φάρα των ευρωπαίων ηγετών να αποδίδει καρπούς προς όφελος του τόπου. Πού είναι σήμερα όλοι εκείνοι οι μεγαλοηγέτες που συγκεντρώθηκαν πριν τις Προεδρικές στη Λεμεσό, να πείσουν την Ντέλια ότι δεν μπορεί να επιμένει να ξεσπιτώσει το λαουτζίκο;  

 

 

Ακόμη δεν αντιλαμβάνονται δηλαδή, πως ο λαός (οι μη κομματικά φανατισμένοι) δεν επικρίνει μόνο τους μεν ή μόνο τους δε; Ότι τους θεωρεί όλους ανεξαιρέτως υπεύθυνους για την κατάντια του;
Ας διαβάσουν τι έγραψε κάποτε ο έλληνας ποιητής και πεζογράφος Τίτος Πατρίκιος: “Η αηδία δεν είναι στάση πολιτική, το ξέρω, το ‘χω πει τόσες φορές σε τόσους, ποτέ δεν οδηγεί σε δράση. Είναι όμως μια αίσθηση πραγμάτων, σου επιτρέπει με τη γεύση, με τη μυρουδιά, να καταλάβεις σε ποιο σημείο βρέθηκες, πού σ’ έφεραν οι επιταγές των άλλων κι οι αρχικές δικές σου συναινέσεις”. Μακάρι να ‘ξεραν όλοι οι πολιτικάντηδες πόσο μας εκφράζει…

 

.philenews.com

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Close
%d bloggers like this: