Κύπρος

Ο Ακιντζί δεν είναι Χάρι Πότερ, ας δούμε τις ωμές πραγματικότητες

Γ. Καλλινίκου

 

Ένα είναι σίγουρο σ’ αυτό τον τόπο. Ότι ζούμε για να ενθουσιαζόμαστε. Η πιθανότητα εκλογής του Μουσταφά Ακιντζί είναι κλασσική περίπτωση. Πριν καλά-καλά καταφέρει να εκλεγεί ο άνθρωπος, πολλοί άρχισαν να οραματίζονται λύση του κυπριακού. Άλλοι τόσοι να την αποκλείουν επικαλούμενοι ότι το κλειδί βρίσκεται στην Άγκυρα. Να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα.
akintzi-na-anoixei-i-kleisti-periochi-tis-ammochostou
Πρώτον, μόνο κάποιος ανόητος δεν προτιμά την εκλογή του Ακιντζί παρά οποιουδήποτε άλλου. Έχει αποδείξει στην πολύχρονη πορεία του ότι είναι Κύπριος με όλη τη σημασία της έννοιας. Ότι τολμά να υψώσει το ανάστημα του έναντι του κατοχικού καθεστώτος. Άλλωστε, αυτό του στοίχισε πολύ στο παρελθόν. Έχει αποδείξει ότι είναι μετριοπαθής, σοβαρός και ότι επιθυμεί για τους Τ/κ περισσότερη ελευθερία από την ασφυκτική μέγκενη της Άγκυρας.
Δεύτερον, μόνο όποιος χαρακτηρίζεται από απίστευτη ελαφρότητα μπορεί να πιστεύει ότι είναι ποτέ δυνατό να υπάρξει λύση του κυπριακού, αν η Τουρκία δεν ανάψει το πράσινο φως. Τρίτον, ο συνδυασμός των δύο προαναφερθέντων δεδομένων δεν μπορεί να οδηγεί στην εξαγωγή ούτε κάποιου απολύτως θετικού ούτε κάποιου απολύτως αρνητικού συμπεράσματος ως προς τη σημασία μιας ενδεχόμενης εκλογής του Ακιντζί. Αυτοί που εκ προοιμίου καταλήγουν στο ένα ή στο άλλο απόλυτο συμπέρασμα, είναι κάποιοι οι οποίοι παραμένουν ταμπουρωμένοι στην επιλογή που έκαναν το 2004. Αγνοώντας το ουσιώδες, που είναι ότι η πολιτική μεταβάλλεται. Οι συνθήκες της ζωής αλλάζουν.
Οι ανάγκες των ανθρώπων αλλάζουν. Βεβαίως, οι βασικές αρχές των επιδιώξεων δεν επηρεάζονται από αυτές τις αλλαγές. Δεν μπορεί, όμως, κάποιος να τοποθετείται εκ προοιμίου στις επερχόμενες εξελίξεις ενός θέματος που κρίνει το μέλλον της πατρίδας του, στη βάση της όποιας τοποθέτησης έκανε πριν από 10 ή 20 χρόνια. Η πλειοψηφία των Κυπρίων εξακολουθεί να θέλει λύση, αφού αντιλαμβάνεται ότι μια τέτοια εξέλιξη προοιωνίζει ένα καλύτερο μέλλον συνολικά για το λιλιπούτειο νησί. Η ουσία βεβαίως, βρίσκεται στο είδος και στο περιεχόμενο της λύσης. Το όραμα που πουλούσαν διάφοροι πολιτικοί πριν από δεκαετίες περί δίκαιης λύσης, πλέον, είναι αντιληπτό ότι αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός. Αλλοπρόσαλλες πολιτικές, επαναλαμβανόμενα λάθη και η παντελής απουσία οριοθετημένης στρατηγικής, μετέτρεψαν σε επιδιωκόμενο στόχο, μια λύση που να μπορεί, τουλάχιστον, να γίνει ανεκτή από την πλειοψηφία. Και να είναι λειτουργική.
  Με αυτά κατά νου, οι πανηγυρισμοί για μια ενδεχόμενη εκλογή του Ακιντζί, δεν συνάδουν με την ρεαλιστική αντίκρυση του θέματος. Ανάλογοι ευσεβοποθισμοί είχαν καλλιεργηθεί και στο παρελθόν. Όσο κορυφαίο παραμύθι ήταν ότι το κυπριακό θα το έλυαν οι «κουμπάροι» Κληρίδης και Ντενκτάς, εξίσου κορυφαίο παραμύθι απεδείχθη και ότι θα το έλυαν οι «σύντροφοι» Χριστόφιας και Ταλάτ. Ας αποφευχθούν και νέες φρούδες ελπίδες, ότι θα το λύσουν οι Λεμεσιανοί Αναστασιάδης και Ακιντζί.
  Ωμή πραγματικότητα είναι ότι κανένας Τ/κ ηγέτης δεν μπορεί να υπογράψει μια λύση αν δεν θέλει η Τουρκία. Ακόμη και αν ο Ακιντζί αποδειχθεί αρκούντως τολμηρός έναντι της Άγκυρας, πέραν της ύπαρξης του κατοχικού στρατού, είναι πολύ απλό στο τέλος του μήνα να κόψουν τα εμβάσματα στα κατεχόμενα. Προ της πείνας, οι περισσότεροι θα «λογικευθούν».
Ωμή πραγματικότητα, όμως, είναι και ότι, με τον Ακιντζί, πιθανότατα οι δύο συνομιλητές θα μπορούν να συνεννοηθούν και να μιλούν με γλώσσα που να δημιουργεί θετικό κλίμα. Αυτό είναι χρήσιμο και θα στρίμωχνε αρκετά την Τουρκία. Ωμή πραγματικότητα είναι και ότι η Άγκυρα ουδέποτε ήθελε λύση και ουδέποτε θα αποδεχθεί τέτοια που να αφαιρεί την μπότα της από το νησί. Ακόμη και αν εκλεγεί ο Ακιντζί, στο πίσω μέρος του μυαλού του Ερντογάν θα είναι να τον χρησιμοποιήσει για να καταδειχθεί ότι ακόμη και με τον πλέον συναινετικό τ/κ ηγέτη, δεν μπορεί να βρεθεί λύση. Δεν θα τον αφήσει να υποχωρήσει σε μια λύση που να ικανοποιεί την ε/κ πλευρά. Θα τον άφηνε, για παράδειγμα, να αποδεχθεί λύση χωρίς εγγυήτριες δυνάμεις; Ωμή πραγματικότητα είναι και ότι, αν η Άγκυρα για δικούς της λόγους συνηγορήσει σε μια λύση, δεν θα επιτρέψει ποτέ να είναι τέτοια που να εξουδετερώνει τα συμφέροντα της.

 

  Αν χάριν συζήτησης αποδεχθούμε ότι θα συμβεί το τελευταίο, τότε παρεμβάλλεται ο ρόλος της ε/κ πλευράς. Πόσο έτοιμη είναι η δική μας πλευρά; Ποια όρια είναι διατεθειμένη να φτάσει; Υπάρχει στρατηγική με συγκεκριμένα βήματα αλλά και κόκκινες γραμμές; Δυστυχώς, κάθε άλλο παρά διαφαίνεται κάτι τέτοιο. Ο Αναστασιάδης ακολουθεί την πεπατημένη όλων των προκατόχων του.  Μπήκε στις συνομιλίες βλέποντας και κάνοντας… Αναλόγως τι θα προκύψει, θα προσαρμόζει και τις θέσεις του. Μόνος του βεβαίως, δεν μπορεί να περάσει μια λύση στο λαό. Χρειάζεται και την στήριξη πολιτικών δυνάμεων. Ωστόσο, ουδέποτε ετοίμασε πλάνο διεκδικήσεων και παραχωρήσεων σε συνεργασία με την πλειοψηφία των κομμάτων.

 

  Κοντολογίς, μακάρι να τα καταφέρει ο Ακιντζί. Είναι, όμως, καιρός να αντικρίζουμε κατάματα τις ωμές πραγματικότητες και όχι τα παραμύθια. Η Τουρκία δεν έδωσε την παραμικρή ένδειξη ότι προτίθεται ουσιαστικά να αλλάξει στάση. Η ε/κ πλευρά οδεύει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Ο Ακιντζί δεν είναι Χάρι Πότερ. Ίσως πρώτα να πρέπει να βρούμε το δικό μας Χάρι Πότερ, που με μαγικό τρόπο να καταρτίσει το σχέδιο λύσης που μπορεί να γίνει αποδεκτό και μετά να αναζητήσουμε τον Χάρι Πότερ των κατεχομένων.

 

 

 philenews.com

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Close
%d bloggers like this: