breaking newsΙστορικάΚύπρος

Πάνε χρόνια, που οι Αετοί σταμάτησαν να έρχονται… Δεν αντέχουν την κατάντια μας

 

του Γιώργου Καλλινίκου

Οι αετοί δεν θα έρθουν ούτε και σήμερα.

Πάνε χρόνια τώρα που σταμάτησαν να έρχονται.

Άνοιξαν τα πελώρια φτερά τους για πρώτη φορά μισή ώρα μετά τα μεσάνυκτα της 31ης αρτίου 1955. Από εκείνη την στιγμή, που ακούστηκε η πρώτη έκρηξη.

Και αμέσως μετά άλλη και άλλη…

Τα φτερά των αετών παρέμειναν ανοικτά για χρόνια. Αγκάλιασαν ολόκληρο το νησί. Το ωστικό κύμα, που προκάλεσε η συσσώρρευση θάρρους, αυταπάρνησης και φιλοπατρίας, τρόμαξε μια ολόκληρη αυτοκρατορία.

Ο αξεπέραστος Μόντης το περιγράφει εύστοχα: «Πού τρέχουν όλοι αυτοί/ γιατί τόση αναταραχή/ για να σκοτώσουν τρία παιδικά χαμόγελα;/ Γιατί φοβούνται πως είναι τόσο δύσκολο/ να σκοτώσουν αυτά τα χαμόγελα;».

Μια χούφτα παλικάρια. Μερικοί νεαροί μαθητές. Άλλοι αμόρφωτοι ή με περιορισμένη μόρφωση. Αυτοί ήταν που μετατράπηκαν σε αετούς.

Η υφήλιος έμαθε τα παλικαρόβουνα του Μαχαιρά και του Πενταδάκτυλου. Έμαθε αιματοβαμμένες σπηλιές. Έμαθε το μονοπάτι που οδηγεί στην Λευτεριά. Και δάκρυσε. Και υποκλίθηκε στους αετούς. Αλλά απορούσε.

Πού έβρισκαν τόση ανδρεία, τόσο θάρρος, τόση τόλμη;

Πού έβρισκαν τόση δύναμη ώστε να αντικρίζουν κατάματα το απεχθές πρόσωπο του Χάρου;

Τα τελευταία λόγια τους συγκλονίζουν. Λες και παρέσυραν με χαμόγελο τον Χάρο σε ένα χορό μόνο για μάγκες. Τον έκαναν ακόμη κι εκείνον να τρομάζει: Μ. Καραολής:

«Εμένα δεν πρέπει να με λυπάστε, εφ’ όσον εγώ δεν βλέπω λόγο να κλαίω για τον εαυτό μου». Α. Δημητρίου: «Δεν με φοβίζει ο θάνατος, γιατί η ζωή είναι περιττή μέσα στη σκλαβιά». Ι. Πατάτσος: «Ευρίσκομαι μεταξύ των αγγέλων.

Τώρα απολαμβάνω τους κόπους μου». Χαρ. Μιχαήλ: «Επειδή γνωρίζω για ποιο σκοπό θα εκτελεστώ, αισθάνομαι τον εαυτό μου ισχυρό και γαλήνιο». Μ. Κουτσόφτας: «Οι μόνες λέξεις που μπορούν να ακούσουν απ’ τα χείλη μας οι δυνάστες είναι αυτές: Ελευθερία ή θάνατος». Στ. Μαυρομμάτης: «Θέλω να ξέρετε πως ο γιός και αδελφός σας, πέθανε με το χαμόγελο στα χείλη, γιατί κράτησε μέχρι τέλους τον ιερό όρκο που έδωσε να θυσιαστεί χάριν της ελευθερίας της Κύπρου». Α. Παναγίδης: «Στα 22 μου χρόνια πεθαίνω για χάρη μιας μεγάλης ιδέας». Α. Ζάκος: «Η ώρα του θανάτου μου πλησιάζει, μα στην ψυχή μας φωλιάζει η ηρεμία».

Πάνε χρόνια, όμως, που οι αετοί σταμάτησαν να έρχονται κάθε Πρωταπριλιά. Από τότε, που κατάλαβαν ότι η θυσία τους δεν μπορεί να οδηγήσει στο όραμά τους.

Οραματίστηκαν μια πατρίδα ελεύθερη. Ουρανογάλανη. Λάτρεψαν την Ελλάδα. Το πνεύμα της. Τις αξίες της ιστορίας και του πολιτισμού τους. Φούσκωσαν τα στήθια τους με τα πιο πλούσια ιδανικά. Και ξεχύθηκαν στις οδούς της δόξας.

Πάνε χρόνια, που οι αετοί σταμάτησαν να έρχονται. Από τότε, που συνειδητοποίησαν τον καταποντισμό των δικών μας ιδανικών και αξιών. Από τότε, που αντιλήφθηκαν ότι τα μόνα δικά μας ιδανικά είναι η απύθμενη απληστία, η απέραντη μικροψυχία, η θεοποίηση κάθε μορφής ανηθικότητας.

Από τότε, που κατάλαβαν ότι υποτακτικά αποδεχθήκαμε να ζούμε με λιγότερη ελευθερία, λιγότερη αξιοπρέπεια, λιγότερο καθαρό αέρα. Και μπόλικη αποπνικτική μπόχα.

Πάνε χρόνια, που οι αετοί σταμάτησαν να έρχονται. Από τότε, που έμειναν εμβρόντητοι όταν άκουσαν την ομολογία της ντροπής. Ότι πρέπει ο ομφάλιος λώρος να κοπεί! Το δικό τους όραμα ήταν η ένωση. Αυτό ήταν που γιγάντωσε τις ψυχές τους.

Τραγικά λάθη κακόμοιρων πολιτικών έθαψαν για πάντα αυτό το όραμα. Στη δική μας γενιά απέμεινε η προάσπιση μιας κολοβής Κυπριακής Δημοκρατίας.

Μίζερο όραμα μπροστά στο δικό τους τιτάνιο. Κατάντησε, ωστόσο, κι αυτό πολύτιμο. Συμβιβαστήκαμε. Αγαπήσαμε την Κ.Δ. Όχι, όμως, και την αποκοπή των ριζών. Των δεσμών. Της Ιστορίας. Του πολιτισμού. Της προέλευσης. Της ταυτότητας.

Πάνε χρόνια, που σταμάτησαν οι αετοί να έρχονται. Από τότε, που κατάλαβαν ότι, γονυπετώς, αποδεχόμαστε κάθε απαίτηση του σουλτάνου. Ότι ο μοναδικός δικός μας «αγώνας» απέμεινε να εκλιπαρούμε για ένα δείπνο… Χωρίς να διασφαλίζουμε καν, ότι στο μενού θα περιλαμβάνονται η τιμή και η αξιοπρέπεια. Απλώς, ένα δείπνο…

Πάνε χρόνια, που σταμάτησαν οι αετοί να έρχονται. Από τότε, που άφωνοι άκουσαν ότι ο ύψιστος μας στόχος είναι να… εισβάλουμε επιχειρηματικά στην τεράστια αγορά της Τουρκίας. Έναντι οποιουδήποτε τιμήματος

Κάθε Πρωταπριλιά, στο χρυσοποίκιλτο παλάτι της Ελευθερίας, οι υπερήφανοι αετοί έπρεπε να γιορτάζουν. Τι ειρωνεία.

Τέτοια μέρα, κυκλοφορούν μαυροφορεμένοι. Με σκυφτό κεφάλι και θλιμμένο πρόσωπο. Δεν αντέχουν τη δική μας κατάντια. Δεν αντέχουν να ακούνε ένα σωρό κουστουμαρισμένους λιμοκοντόρους να τριγυρίζουν τα κανάλια και να αμφισβητούν όχι μόνο τα δικά τους ιδανικά και αξίες. Αλλά και τον σκοπό της θυσίας τους. Και αυτήν ακόμη την αναγκαιότητα του πανωραίου αγώνα τους.

Το μόνο που απομένει στους απλούς ανθρώπους του άλλοτε χρυσοπράσινου φύλλου είναι να αναζητούμε ψήγματα ελπίδας.

Ότι κάποια στιγμή στο μέλλον μπορεί να βρούμε το κουράγιο να αντικρίσουμε κατάματα τους αετούς… Χρόνια τώρα, κλείνω τέτοια άρθρα με ό,τι δυνατότερο υπάρχει.

Τους στίχους του τεράστιου Μόντη για τον σταυραετό του Μαχαιρά: «Να πάρουμε μια σταγόνα απ’ το αίμα σου/ να καθαρίσουμε το δικό μας/ να πάρουμε μια σταγόνα απ’ το αίμα σου/ να μπολιάσουμε το δικό μας»!!!

ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/507427/pane-chronia-poy-oi-aetoi-stamatisan-na-erchontai-den-antechoyn-tin-katantia-mas

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Close
%d bloggers like this: