breaking newsΚύπρος

Κατώτεροι των Περιστάσεων

 

 

Της Ανδρούλας Γκιούρωφ

 

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ;

ΤΟ ΑΚΕΛ Μ’ ΕΝΑ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΣΦΙΧΤΑΓΚΑΛΙΑΣΜΑ ΜΕ ΠΡΩΗΝ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΟΥ ΑΔΗΣΟΚ ΚΑΙ ΠΡΩΗΝ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΗΣΥ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΚΙΝΤΖΙ, ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΧΑΘΕΙ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗΣ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΤΟΥ ΛΕΓΟΜΕΝΟΥ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟΥ (ΕΝΑ ΜΩΣΑΪΚΟ ΕΤΕΡΟΚΛΗΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ) ΦΩΝΑΖΕΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΔΕΧΘΕΙ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΓΙΔΑ

Κανένας απ’ όλους αυτούς τους κομματικούς, μεγαλόσχημους ή μικρόσχημους, εκπροσώπους συνασπισμών και όψιμων αριστερο-κεντρώων, δεν βγήκε να μας πει τα αυτονόητα.

Ότι, δηλαδή, κανένας δεν πρέπει να μιλά δημόσια, όταν η Τουρκία στήνει ξόβεργα και καταστρώνει παίγνια για να δοκιμάσει αντοχές

Ξανά, μανά στο ίδιο έργο θεατές με τον θίασο του παραλόγου να ετοιμάζεται για τις θερινές του παραστάσεις. Χωρίς αλλαγές ρόλων, κοστουμιών και σεναρίων.

Καμιά πρωτοτυπία. Ούτε καν προσπαθούν να σοβαρευτούν, ή έστω να εμφανίζονται πιο πειστικοί ότι είναι για το καλό μας που φωνάζουν και κτυπιούνται.

Κυπριακό, οικονομία, ενέργεια, ένα κουβάρι με ζητήματα που χρειάζονται σοβαρότατους χειρισμούς, περισσότερες ενέργειες και πράξεις σε επίπεδο διπλωματίας και λιγότερο λόγια. Ιδιαίτερα όταν τα λόγια στέλνονται ως σφαιρίδια στην αντίπερα όχθη, προκειμένου να μας επιστραφούν ως ενισχυμένα επιχειρήματα που θα δυσκολέψουν τη δική μας πλευρά και θα διευκολύνουν την Τουρκία.

Προτού καλά-καλά σβήσει ο απόηχος των αναφορών του Τούρκου ΥΠΕΞ στη συνάντηση που είχε στα κατεχόμενα με τα λεγόμενα κοινοβουλευτικά κόμματα και τον κατοχικό ηγέτη, κατά την οποία φέρεται να τους ζήτησε να μην ενοχλούν την Τουρκία μέχρι τις εκλογές, ο Μ. Ακιντζί έριξε μια πέτρα και τρέχουν όλοι από πίσω. Άλλοι να την πετάξουν πιο μακριά και άλλοι να την σηκώσουν, γιατί θεωρούν πως είναι «η τελευταία ευκαιρία για λύση». Ειδάλλως, προειδοποιούν, θα μας μείνει η κατοχή.

Και ξεκίνησαν τα κομματικά όργανα (συλλογικά και μη) τις αλληλοκατηγορίες, τα ταμπελώματα και τη συνήθη προσπάθεια να βγάλει ο ένας τα μάτια του αλλουνού.

Δυστυχώς, πάλι έχασαν την έξωθεν καλή μαρτυρία τα κόμματα. Αναξιόπιστα μέσα στη μιζέρια των λόγων και έργων τους.

Τον Ακιντζί ουδείς τον υπολογίζει στην άλλη πλευρά.

Δεν πρόκειται να κάνει ούτε μισό βήμα, αν δεν του δώσει άδεια η κατοχική δύναμη και ο στρατός, που κρατεί ομήρους τους καλούς Τ/κ και όσους απέμειναν -κόντρα στην πλημμυρίδα του εποικισμού και εκτουρκισμού των κατεχομένων- να επιθυμούν λύση στο πλαίσιο των αρχών του διεθνούς δικαίου.

Το ΑΚΕΛ μ’ ένα περίεργο σφιχταγκάλιασμα με πρώην στελέχη του ΑΔΗΣΟΚ και πρώην στελέχη της κυβέρνησης της Δεξιάς και του ΔΗΣΥ φωνάζουν να αποδεχθούμε την πρόταση του Ακιντζί, γιατί θα χαθεί η ευκαιρία επανένωσης του νησιού.

Από την άλλη το στρατόπεδο του λεγόμενου ενδιάμεσου (ένα μωσαϊκό ετερόκλητων κομμάτων) φωνάζει στον Πρόεδρο να μην αποδεχθεί, γιατί είναι παγίδα.

Και ο Πρόεδρος, με το μακρύ και ο κοντό του, να παραθέτει τα δικά του επιχειρήματα, που εδώ που τα λέμε θα είχε τα δίκαιά του, αν ο ίδιος δεν είχε προηγηθεί αποδεχόμενος άτακτες υποχωρήσεις που τον αφήνουν εκτεθειμένο ενώπιον αυτών που δεν θα έλεγαν όχι σε μια λύση του Κυπριακού με τουρκικές προδιαγραφές.

Κανένας απ’ όλους αυτούς τους κομματικούς, μεγαλόσχημους ή μικρόσχημους, εκπροσώπους συνασπισμών και όψιμων αριστερο-κεντρώων, δεν βγήκαν να μας πουν τα αυτονόητα.

Ότι, δηλαδή, κανένας δεν πρέπει να μιλά δημόσια, όταν η Τουρκία στήνει ξόβεργα και καταστρώνει παίγνια για να δοκιμάσει αντοχές. Και, ακόμα χειρότερα, αφήνεται ανενόχλητη να μας κατηγορεί και από πάνω ως την αδιάλλακτη πλευρά που δεν θέλει λύση με δικαιώματα επέμβασης, εγγυήσεις και στρατό κατοχής.

Αντί τα πολιτικά κόμματα ν’ απαντούν με μια φωνή -τη φωνή της λογικής και του δικαίου- και να αφήσουν πίσω τις όποιες διαφορές και ανταγωνισμούς τους, φτάσαμε στα έσχατα να τσακώνονται αναμεταξύ τους, αντί να στρέφουν ομαδικά τα πυρά τους προς τον κάθε εγκάθετο της Τουρκίας.

Ξεχνούν τις προκλήσεις;

Προς τι, λοιπόν, αυτός ο «χαλασμός Κυρίου» για την πρόταση Ακιντζί περί του περιγράμματος Γκουτέρες;

Τι το ’χουν το Εθνικό Συμβούλιο; Για μόστρα, ή για εφαλτήριο επίδειξης δηλώσεων έπειτα από κάθε συνεδρία, για να επιβεβαιώνουν τις διαφωνίες τους, κομπάζοντας ποιος είναι περισσότερο πατριώτης και ποιος επιθυμεί ειλικρινά δίκαιη λύση;

Ποια ανάγκη τούς ωθεί σε αυτές τις δημόσιες αντιπαραθέσεις;

Είναι ανάγκη ο κοινός εχθρός και αντίπαλός μας, η Τουρκία, να γνωρίζει με κάθε λεπτομέρεια τις θέσεις ενός εκάστου πολιτικού μας; Να γνωρίζει ποιο θα είναι το επόμενό μας βήμα και ποιοι οι χειρισμοί μας; Με αυτές τις συμπεριφορές μας, της στρώνουμε το χαλί να μεθοδεύει τους αντιπερισπασμούς της.

Kατώτεροι των περιστάσεων οι πολιτικοί μας, έναντι ενός λαού που περιμένει εδώ και 44 χρόνια να βρει το δίκιο του μακριά από δοτές λύσεις, οι οποίες θα διαιωνίζουν στο διηνεκές την παρουσία της Τουρκίας στο νησί.

Μερικοί έχουν μνήμη ψαριού. Σβήνουν από το μυαλό τους πρόσφατες προκλητικές αναφορές και απειλές Τούρκων αξιωματούχων πως η Τουρκία δεν είναι από τις χώρες που υποχωρούν.

Δεν πέρασε ούτε ένας μήνας που ο Τούρκος Πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ κατηγόρησε την ελληνική και ε/κ πλευρά ότι τάχατες παραβιάζουν τα δικαιώματα της Τουρκίας στη Μεσόγειο και στο Αιγαίο και απείλησε με επανάληψη των σφαγών που έγιναν στην Σμύρνη στις 9 του Σεπτέμβρη του 1922.

«Να μην τρέχετε πίσω από τα άδεια όνειρα του Αιγαίου και της Κύπρου», είπε ο Τούρκος Πρωθυπουργός, προσθέτοντας ότι «τα βιβλία Ιστορίας γράφουν για την τύχη εκείνων που είχαν κάνει και προηγουμένως άδεια όνειρα για το Αιγαίο και την Κύπρο. Η Τουρκία δεν είναι μια χώρα που θα υποκύψει και θα πει “σας ευχαριστώ” υποκινώντας τα όνειρα εκείνων που έχουν φιλόδοξες εξωτερικές πολιτικές», είχε δηλώσει και καταχειροκροτηθεί από τον όχλο των φανατικών του ΑΚΡ και των Γκρίζων Λύκων που υποστηρίζουν την υποψηφιότητα Ερντογάν.

Ούτε ένα 24ωρο δεν πέρασε, με τους δικούς μας να τσακώνονται για την πρόταση Ακιντζί και ο εκπρόσωπος του Τουρκικού ΥΠΕΞ, Χαμί Ακσόι, κληθείς να σχολιάσει την πρόταση του Μουσταφά Ακιντζί για αποδοχή του πλαισίου Γκουτέρες, είπε και ελάλησε:

«Υπάρχει μια διαδικασία διαπραγματεύσεων 50 χρόνων που συνεχίζεται, αλλά πλέον έχει μετατραπεί σε φαύλο κύκλο, δεν υπάρχει πρόοδος. Εμείς σε αυτήν τη διαδικασία προσπαθήσαμε πάντοτε να είμαστε εποικοδομητικοί, να είμαστε ένα βήμα μπροστά, αλλά δυστυχώς δεν υπήρξε αποτέλεσμα».

«Είναι καθαρό πως αυτό οφείλεται στη νοοτροπία της ε/κ πλευράς», ισχυρίστηκε ο Χαμί Ακσόι, ενώ είπε ότι θέλει να τονίσει όχι τι θα γίνει, αλλά τι δεν θα γίνει. «Ενόσω δεν υπάρχει αλλαγή νοοτροπίας στην ε/κ πλευρά, εμείς δεν έχουμε πρόθεση να παίξουμε το ίδιο παιχνίδι. Με τη νοοτροπία των Ε/κ, δεν μπορεί να επιτευχθεί λύση ομοσπονδίας. Πλέον, εμείς πιστεύουμε ότι πρέπει να δοκιμαστεί ένας νέος δρόμος».

Και στα οικονομικά, τα ίδια και χειρότερα

Το ίδιο και χειρότερο το τοπίο στην εσωτερική διακυβέρνηση και την οικονομία.

Τα «κόκκινα δάνεια», τα λεγόμενα και Μη Εξυπηρετούμενα, παραμένουν μία γάγγραινα που απειλεί να συμπαρασύρει ξανά στον πυθμένα την οικονομία.

Οι τράπεζές μας πέρασαν όλες σε ξένα χέρια και ο Συνεργατισμός, που στήθηκε για να εξυπηρετήσει τον λαό και την κοινωνία, εξαρθρώθηκε και διαλύθηκε, καθότι, εκείνοι που τάχθηκαν να τον διαφυλάξουν, άφησαν ανενόχλητα τα μεγάλα σαγόνια να ροκανίζουν και να ευλογούν τα μεγάλα κουτάλια της αρπακτής.

Σήμερα εμφανίζονται όλοι ως να μη γνώριζαν πού οφείλεται και προς τα πού οδεύει ο αφανισμός της κοινωφελούς αυτής κατάκτησης.

Αλληλοκατηγορίες και πάλι, ως να είναι άμοιροι ευθυνών όλοι εκείνοι που ψήφιζαν στη Βουλή νομοσχέδια και πρότειναν εκπροσώπους τους στα ανώτερα διοικητικά συμβούλια του Συνεργατισμού. Είπαν πως δεν ήξεραν… Και επειδή οι αλήθειες εξοργίζουν τους ψεύτες, φωνάζουν πως τους βρίζουν όταν τους τα υπενθυμίζουν κατάμουτρα.

Βγαίνουν στους δρόμους και στις πλατείες με συνθήματα και φέιγ βολάν, διεκδικώντας πίσω εργατικά κεκτημένα που χάθηκαν επί των ημερών τους ή έβαλαν και τη δική τους ψήφο για να χαθούν, κρυβόμενοι πίσω από λογύδρια υπεκφυγών.

Μα, από ποιους ζητούν οι συνδικαλιστές μας επαναφορά των κεκτημένων; Από τους άγνωστους «Χ» ή από τους καπιτάλες του ιδιωτικού κεφαλαίου, που πολλές φορές και από κοινού τα «έκαναν πλακάκια» για να χαθούν κατακτήσεις προηγούμενων δεκαετιών;

Κατώτεροι των περιστάσεων και αυτοί. Γιατί, αυτοί είναι που πρέπει να σηκώσουν τα μανίκια και να τσαλακώσουν τα κοστούμια τους, προκειμένου το εργατικό κίνημα να αποκτήσει ξανά την αίγλη και την αξιοπιστία του. Σε αυτούς εναπόκειται να τους πιστέψουν οι εργαζόμενοι που έχασαν κάθε ελπίδα και τραβά ο καθένας τον δικό του Γολγοθά για το πικρό ψωμί της εκμετάλλευσης και υπο-αμοιβής.

Εσχάτως, δεν ακούμε λέξη ούτε για τους φοροφυγάδες, ούτε για όσους έβγαλαν παράνομα χρήματα στο εξωτερικό για να διασώσουν τα καθαρά ή μαύρα χρήματά τους.

Ακούμε μόνο τον ηγέτη της δεξιάς και προασπιστή του ιδιωτικού κεφαλαίου, Αβέρωφ Νεοφύτου, να ζητά να φορολογηθεί μια δράκα ανθρώπων, επειδή νοικιάζουν τα εξοχικά τους για να ξοφλήσουν χρέη από δάνεια που έκαναν προτού εξαναγκασθούν να βρεθούν στο περιθώριο της ανεργίας.

Ασφαλώς όλοι να φορολογούνται. Όχι, όμως, κάθε τρεις και λίγο να περνούν από τη Βουλή νομοσχέδια για φορολογική αμνήστευση όσων χρωστούν εκατομμύρια στο Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων.

Τα άδικα, δυστυχώς, ευλογούνται από αυτούς που είναι κατώτεροι των περιστάσεων να εφαρμόσουν πολιτικές υπέρ της πλειοψηφίας των πολιτών και δρουν υπέρ μιας δράκας ολιγαρχών και ευνοουμένων.

ΠΗΓΗ:http://www.sigmalive.com/simerini/politics/505954/katoteroi-ton-peristaseon

Tags

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Close
%d bloggers like this: