Breaking News
Home / breaking news / Το κομμουνιστικό ολοκαύτωμα της Ρωσικής Εκκλησίας

Το κομμουνιστικό ολοκαύτωμα της Ρωσικής Εκκλησίας

 

 

 

Eκατό χρόνια έχουν συμπληρωθεί από την επικράτηση της κομουνιστικής Επανάστασης στη Ρωσία το 1917. Επί 70 έτη ο ρωσικός λαός, γνωστός για τη μεγάλη του προσήλωση στην Ορθοδοξία, υπέφερε και στέναζε κάτω από το βάρος μιας στυγνής τυραννίας. Μεγάλη σιγή έχει καλύψει τα δεινά, που η Ρωσική Εκκλησία και ένα μεγάλο μέρος του ρωσικού λαού υφίστατο κατά τη διαδρομή των 70 αυτών ετών.

 

 Τη Ρωσική Ορθόδοξο Εκκλησία ευθύς εξ αρχής την πολέμησαν αμείλικτα οι άθεοι του Κομμουνιστικού καθεστώτος. Την αποψίλωσαν από τα στελέχη της, την απομόνωσαν από το ποίμνιο της και την οδήγησαν στην περιφρόνηση, στην εξουθένωση, στο διωγμό, στο μαρτύριο και στο αίμα.

 Το κομουνιστικό καθεστώς έκανε σχεδόν τα πάντα για να αφανίσει από το πρόσωπο της γης την Ορθόδοξη Πίστη και την Εκκλησία. Άλλοτε συγκεκαλυμμένα και άλλοτε απροσχημάτιστα έθεσε σε ενέργεια ένα πανούργο και δολοφονικό μηχανισμό όχι μόνο για να διαλύσει την Εκκλησία αλλά και για να εξαλείψει, όπως πίστευε, και αυτό ακόμη το θρησκευτικό συναίσθημα του λαού.
Διώξεις και κατατρεγμοί, φυλακίσεις, εξορίες, εκτελέσεις, δολοφονίες, βασανιστήρια, νόμοι και προπαγάνδα, επιστήμη και στρατός, όλα χρησιμοποιήθηκαν με λύσσα για να αφανιστεί κάθε Ιερό και Όσιο και να οδηγηθεί ένα ολόκληρο Έθνος προς την εθνική καταστροφή και τον όλεθρο.

 Το αντιθρησκευτικό κίνημα στη Σοβιετική Ένωση άρχισε αμέσως μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους. Για να πραγματοποιηθεί το σχέδιο του εκριζωμού του θρησκευτικού συναισθήματος και η καταπολέμηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, υπήρχε από το κομουνιστικό κόμμα πρόγραμμα βιαιότητας συνδυασμένο με προπαγάνδα.

Η θεοστυγής σπείρα των μπολσεβίκων με

επικεφαλής τον άθεο Εβραίο Λένιν.

 Αμέσως μετά την Οκτωβριανή επανάσταση, το Νοέμβριο του 1917, οι κομουνιστές άρχισαν τον αγώνα ενάντια στην Εκκλησία. Κήρυξαν την Εκκλησία εχθρό της επανάστασης και κατηγόρησαν τον Κλήρο για πολιτική αναξιοπιστία.

Το δικτατορικό κόμμα δεν περιορίστηκε σε συλλήψεις, φυλακίσεις και εκτελέσεις των κληρικών. Κατέσχεσαν τους θησαυρούς της Εκκλησίας, έκλεισαν ή κατέστρεψαν τις Εκκλησίες, τα Μοναστήρια και όλες τις Εκκλησιαστικές σχολές. Άνοιξαν τα μνήματα των Αγίων (1920), έκαναν αντιθρησκευτικές επιδείξεις στους δρόμους και έκαιγαν Άγιες εικόνες στις πλατείες των πόλεων σε μια σκόπιμη προσπάθεια να προσβάλλουν τα αισθήματα του λαού.

 

Κομμουνιστές λεηλατούν εκκλησία.

 Ο πρώτος επίσκοπος στο μακρύ κατάλογο αυτών που μαρτύρησαν ήταν ο Μητροπολίτης Κιέβου Βλαδίμηρος οποίος συνελήφθηκε, χτυπήθηκε βάναυσα με το Σταυρό και το εγκόλπιο που φορούσε, στη συνέχεια αφού προσευχήθηκε και συγχώρησε τους στρατιώτες που είχαν πάρει την εντολή να τον εκτελέσουν, υπέστη το δια τουφεκισμού θάνατο. Την ίδια χρονιά είχαν φονευθεί ή εξοριστεί σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως 2.691 εφημέριοι, 1.962 μοναχοί και 3.447 μοναχές.

Το κόμμα διεκήρυττε αναιδώς ότι «η δικτατορία του δε συγκρατείται από τίποτε, δεν περιορίζεται από κανένα νόμο ή κανονισμό και η εξουσία του βασίζεται εξ ολοκλήρου στη βία».
Οι πολιτικές κατηγορίες του εναντίον της Εκκλησίας ήταν μόνον ένα παραπέτασμα, για να καλύπτει το βαθύτερο μίσος του για τη θρησκεία. Εκείνοι οι οποίοι δεν δέχτηκαν να εγκαταλείψουν την Πίστη τους, θεωρήθηκαν ύποπτοι και υποβλήθηκαν σε διωγμό και μαρτύρια.

 

Οι διωγμοί συνεχίστηκαν ανελέητοι σε όλη τη δεκαετία του 1920. Τη δεκαετία αυτή ο μάρτυρας Πατριάρχης Τύχων Μόσχας ετέθει υπό αυστηρή επιτήρηση και υποβλήθηκε σε σοβαρότατη ψυχολογική καταπίεση.
Το 1923 οι μυστικές υπηρεσίες δολοφόνησαν τον ιδιαίτερο γραμματέα του. Η υγεία του Πατριάρχη κλονίστηκε από τις κακουχίες και το 1925 εισήχθη στο νοσοκομείο και μετά από τρείς μήνες εξήχθη νεκρός. Ουδέποτε έγινε  γνωστή η αιτία του θανάτου του.
Να ένα απόσπασμα για τις αγριότητες των τότε γεγονότων, όπως δημοσιεύτηκε σε ελληνικό έντυπο του 1920:
«…Τα μαρτύρια, τα οποία υφίστανται από τους Μπολσεβίκους τα δυστυχισμένα ταύτα θύματα, είναι τόσον πολυάριθμα, ώστε να υπερτερούν τας βασάνους της Ιεράς Εξετάσεως…
Ούτω, π.χ. τους φυλακισμένους εισάγουν γυμνούς εν καιρώ χειμώνος εντός ψυχρού ύδατος, έπειτα ανυψούν αυτούς επί των ιστών των πλοίων, οπού οι δυστυχείς παγώνουν. Άλλους ρίπτουν εις τους λέβητας των ατμόπλοιων, μέσα εις τους οποίους βράζουν. Άλλων εξορρύττουν τους οφθαλμούς, κόπτουν την ρίνα, τας χείρας και τους πόδας, αποσπούν τους όνυχας, επί δε των γυμνών ώμων εγκολάπτουν επωμίδας, αποσπούν το δέρμα του σώματος και περιχύνουν τον τράχηλο με διαλελυμένον μόλυβδον. Των δε γυναικών αποκόπτουν τους μαστούς.
 Επίσης οι Μπολσεβίκοι καταφεύγουν εις σπαρακτικούς μεθόδους δια μηχανήματος ειδικώς επινοηθέντος υπό αυτών. Μετά την κατάληψη του Κιέβου υπό των Ερυθρών, πλέον των 2.000 ανθρώπων υπέστησαν τοιαύτα βασανιστήρια.

Οι κομμουνιστές μεταχειρίζονταν φρικώδη και

ανήκουστα βασανιστήρια κατα των αντιφρο-

νούντων και των Χριστιανών.

 Εις το Κυβερνείο του Αίκατερίνοσλαβ οι Μπολσεβίκοι φόνευσαν 42 ιερείς και πολυάριθμους δικαστάς, αφού υπέβαλαν αυτούς προηγουμένως εις σκληρούς βασάνους. Οι Ιερείς πολλών Εκκλησιών απηγχονίσθησαν, αι Εικόνες εκάησαν, οι δε Ναοί μετεβλήθησαν εις οίκους διαφθοράς.
Εις Χερσώνα κατεσφάγησαν 169 ελληνικαί οικογένειαι, δεν εφείσθησαν ούτε τας γυναίκας, ούτε τους γέροντας, ούτε τα παιδιά...»

(Α. Τηλλυρίδη. Ένα Ιστορικό Κείμενο του 1919. Μια φωνή κραυγής από τους διωγμούς της Εκκλησίας στη Ρωσία, “Εκκλησιαστική Αλήθεια” 1-16 Σεπτ. 1991/3).

Η κορύφωση των διωγμών κατά των χριστιανών ήλθε στη δεκαετία του 1930. Οι ναοί έκλεισαν κατά χιλιάδες. Μεγάλοι ναοί, όπως αυτός του Σωτήρα στη Μόσχα, ισοπεδώθηκαν και έγιναν πλατείες, άλλοι μετατράπηκαν σε καταστήματα, σε κλειστά γήπεδα, σε κατοικίες. Ιερείς φυλακίστηκαν και εξορίσθηκαν και αφού βασανίσθηκαν εκτελέσθηκαν.

…τα θυσιαστήρια σου κατέσκαψαν…

Ως ενδεικτικό της απάνθρωπης εγκληματικής κομουνιστικής μηχανής αναφέρουμε ότι το 1930 ανακοινώθηκε από τη ΝΚVD (μετέπειτα ΚGΒ) πως 42.800 κληρικοί έχουν πεθάνει σε φυλακές και σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως από κακουχίες και εκτελέσεις και ότι στα χρόνια 1937-1938 μόνο στο Μπούτοβο, προάστιο της Μόσχας, σφαγιάστηκαν 20.765 άνθρωποι, από τους οποίους οι 1000 ήσαν Κληρικοί, Μοναχοί και Μοναχές!

Μονο στο σκοπευτήριο της εβραικής NKVD εξετελέσθηκαν μαζικά πάνω απο 25.000 Ρώσοι

χριστιανοί και άλλοι που θεωρήθηκαν “εχθροί του λαού”.Από αυτούς, πάρα πολλοί ιερείς

ανάμεσα στους οποίους και ο άγιος νεομάρτηρας π. Παύλος Ανσίμωφ (περισσότερα εδώ ).

Οι εχθροί της Εκκλησίας διεξήγαγαν έναν απάνθρωπο και αχαλίνωτο διωγμό εναντίον της, ο οποίος αργότερα πήρε μία συστηματική μορφή βασισμένη στο αποκαλούμενο “Πέντε χρόνων σχέδιο αθεΐας”, υιοθετημένο από την κυβέρνηση του Στάλιν το Μάιο του 1932. Σχεδιάστηκε με αυτό πλήρη διάλυση της Εκκλησίας έως την 1η Μαΐου του 1937, ημερομηνία, κατά την οποία το όνομα του Θεού θα έπρεπε, σύμφωνα με το σχέδιο αυτό, να ξεχαστεί παντού σε ολόκληρη τη Ρωσία.

Τελικά, το σχέδιο “πέντε χρόνων αθεΐας” απέτυχε! Μία γενική απογραφή του πληθυσμού της ΕΣΣΔ το 1937, με ερωτηματολόγιο πάνω στη στάση των ανθρώπων απέναντι στη θρησκεία, έδειξε ότι ένα τεράστιο ποσοστό (70%) πίστευε στον Θεό και δε φοβήθηκε να το ομολογήσει! Αυτό, βέβαια, εξαγρίωσε το Σοβιετικό καθεστώς και το ώθησε για μεγαλύτερους αντιχριστιανικούς διωγμούς και εξοντώσεις.

Το σχέδιο αυτό εκπονήθηκε από τη “Ένωση των μαχητικών άθεων”, την οποία ίδρυσε στις 7 Φεβρουαρίου 1925 ό Εβραίος Αιμίλιος Γιαροσλάβσκυ (το αληθινό του όνομα ήταν Γκούμπελμαν) ο οποίος τέθηκε επί κεφαλής του αντιθρησκευτικού αγώνος, εκδίδοντας εκατοντάδες χιλιάδες αντιθρησκευτικών περιοδικών και εντύπων.

Ο Εβραίος μπολσεβίκος Γιαροσλάβσυ,αρχηγός της

“Κίνησης μαχητικών αθέων” και σημαίνον

στέλεχος του κομμουνιστικού καθεστώτος.

Εξώφυλλο της σοβιετικής εφημερίδας “ο Άθεος”(Безбожник).

 Πριν την επανάσταση του 1917, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία εκείνου του καιρού, υπήρχαν 51.918 Ι. Ναοί στη Ρωσία εκτός από τα ιδιωτικά προσκυνητάρια και τα οικιακά παρεκκλήσια (20.287). Το 1941 μόνο 4.225 Ι. Ναοί παρέμειναν. Μόνον 20 Μοναστήρια αφέθηκαν από τα 1025. Μία εκκλησιαστική ακαδημία έμεινε από τις 4, και κανένα εκκλησιαστικό σχολείο, από τα 200, δεν έμεινε.

Λίγο πριν από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η ρωσική Εκκλησία παρουσίαζε εικόνα ολοκληρωτικής ερήμωσης. Σε 250.000.000 πληθυσμό δεν υπήρχαν 100 ναοί για τη Λατρεία. Ολόκληρη η Μόσχα των 10.000.000 είχε μόνο πέντε. Το 1933 στη ρωσική Εκκλησία υπήρχαν 370 επίσκοποι στα 1940 είχαν μείνει μόνο 7. Η Μητρόπολη του Λένινγκραντ σήμερα Αγία Πετρούπολη το 1933 είχε 1.500 κληρικούς και στα 1940 μόνο 14.
Αρκετές Εκκλησίες και Μονές, όπως γράφει και ο Σολτζενίτσιν, τις είχαν μετατρέψει σε φρικτούς τόπους φυλακών, βασανιστηρίων, εξορίας και μαζικών εκτελέσεων και θανάτων.
Το 1941 μόνο 5.665 περίπου κληρικοί παρέμειναν ελεύθεροι. Η επιτροπή των αρχείων των κρατικών υπηρεσιών της Ρωσίας δήλωσε ότι στη δεκαετία 1930-40 είχαν συλληφθεί 136.900 κληρικοί, εκ των οποίων θανατώθηκαν  85.300(Ορθόδ. Τύπος 16-11-07).

Η μονή κοίμησεως της Θεοτόκου του Κίεβου.Οι Μπολσεβίκοι αφού την ερήμωσαν,

προσέθεσαν πάνω απο την είσοδο της την επιγραφή:

“Μοναχοί,οι χειρότεροι εχθροί των εργατών”

 Στα στρατόπεδα φρίκης του εβραϊκής καταγωγής Στάλιν (Ιωσήφ Τζουγκασβίλι), στις εξαντλητικές πορείες και εργασίες της εξορίας και στα μπουντρούμια της ΝΚΝΟ εκατομμύρια λαού εξοντώθηκαν από τα βασανιστήρια, την πείνα, τη δίψα, το ψύχος, την εξάντληση, την εξαθλίωση, τις αρρώστιες και τις εκτελέσεις.
Όλοι οι στενοί συνεργάτες του, Λαζ. Καγκάνοβιτς, Β.  Μολότωφ, Ν. Κρούτσεφ, Λ. Μπέρια (αρχηγός της ), ήταν «εβραϊκής καταγωγής…» (Ορθόδ. Τύπος 16/11/2007).

Το 80% των μπολσεβίκων ηγετών 

ήταν Εβραίοι (βλέπε εδώ)

 Μια εικόνα του εφιάλτη των απάνθρωπων σοβιετικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, δίνει ο νομπελίστας διάσημος Ρώσος συγγραφέας Αλεξάντερ Σολτζενίτσιν στο έργο του “αρχιπέλαγος Γκουλάγκ” (Γκουλάγκ σημαίνει Γενική Διοίκηση Στρατοπέδων).
Τον πληθυσμό του “Γκουλάγκ” αποτελούσαν άνθρωποι όλων των τάξεων, οι όποιοι εθεωρούντο ύποπτοι και αντιδραστικοί για το καθεστώς. Ο Αλεξάντερ Σολζενίτσιν υποστηρίζει ότι από το 1928 ως το 1953 κλείστηκαν στο “Γκουλάγκ” περίπου 40-50 εκατομμύρια.
Με εντολή του Στάλιν, 100.000 κρατούμενοι δούλευαν μάταια με πρωτόγονα μέσα, για να ενώσουν με κανάλι τη Λευκή με τη Βαλτική θάλασσα… Δεκάδες χιλιάδες βρήκαν το θάνατο…

Επίσης μια γνωριμία για τη σοβιετική κόλαση δίνει με το βιβλίο “Μια χούφτα στάχτη” (έκδ. “Ακρίτα”) ο συγγραφέας Ολέγκ Βόλκωφ, ο οποίος για 30 χρόνια δοκίμαζε και έβλεπε τα δεινά αυτής της κόλασης στις φυλακές και στα στρατόπεδα. Π.χ. στις φυλακές της Τούλα περιγράφει πώς είδε να βασανίζουν σαδιστικά αθώους αγρότες, των οποίων έσπαζαν μύτες, πρόσωπα, δόντια, κεφάλια και σακάτευαν τα μέλη τους…


 Μάλιστα έζησε και στο παγερό βορρά, στα νησιά του Σολόφσκυ, όπου ο Ιερός τόπος της Μονής μετετράπη σε φρικτό στρατόπεδο, στο οποίο χιλιάδες λαού, και ιδίως πιστών και κληρικών, μέσα σε απαίσιες απάνθρωπες συνθήκες και σε φοβερά βασανιστήρια τελείωσαν μαρτυρικά τη ζωή τους.

40.000 περίπου εξόριστοι, μεταξύ των οποίων πολλοί Κληρικοί και Μοναχοί, κλείστηκαν στο Σολόφσκυ μόνο μέσα στα 5 χρόνια από το 1923, πού μετετράπη σε σκληρή φυλακή.

Οι κρατούμενοι μεταφέρονταν πρώτα στο κεντρικό Ναό, οπού έμεναν τουλάχιστον τρείς μήνες χωρίς θέρμανση κι έπειτα οδηγούνταν στα εξοντωτικά καταναγκαστικά έργα. Όταν απελευθερώθηκε ο Ολέγκ έγραψε: «αν ξαναπήγαινα στο Σολόφσκυ, θα πήγαινα σαν προσκυνητής, που πηγαίνει σε Ιερούς τόπους, σ’ ένα μνημείο εθνικής τραγωδίας, και Θα έλεγα στους φίλους μου:
-Κοιτάξτε, εδώ πέθαναν όσοι ήταν αντίθετοι με τη σοβιετική εξουσία… Σ’ αυτόν το λόφο, είναι θαμμένοι όσοι εκτελέστηκαν… Σ’ αυτό το ξύλινο σπίτι έβαζαν τους ανθρώπους το χειμώνα μόνο με τα εσώρουχα, ξυπόλυτους, για να πεθάνουν… Εκεί έβαζαν τους ανθρώπους το καλοκαίρι γυμνούς, για να τους τρώνε τα σμήνη των κουνουπιών… Κι εδώ στο ποτάμι, όταν το χειμώνα πάγωνε, οι φρουροί μας έκαναν δυο τρύπες και για πολλές ώρες εξανάγκαζαν τους κρατουμένους να παίρνουν με κουβάδες νερό απ’ τη μία τρύπα και να γεμίζουν την άλλη»…

Μια άλλη πικρή γεύση από τη σοβιετική φρίκη μας δίνει και το κατωτέρω κείμενο από το βιβλίο “Μια χούφτα στάχτη”:
«72 χιλιόμετρα από το μοναστήρι Σολόφσκυ ήταν η σκήτη Σικίρναγια. Οι συνθήκες ήταν φοβερές. Εδώ έστελναν τους τιμωρημένους και ανάμεσα τους πολλούς Ιερείς. Όποιος ερχόταν εδώ, του αφαιρούσαν όλα τα προσωπικά αντικείμενα και ρούχα και τον άφηναν μόνο με τα εσώρουχα.

Απαγορευόταν ή συνομιλία. Μόνον στις 8 το πρωί τους έδιναν να φάνε λίγο ψωμί, λίγη σούπα και μάλιστα χωρίς σκεύη. Έτσι, στα χέρια!.. Όλοι σχεδόν αρρώσταιναν από αβιταμίνωση.
Το ιερό του Ναού είχε χωριστεί σε τρία δωμάτια και ήταν τόπος μαρτυρίου. Εκεί που πριν ήταν το ιερό Θυσιαστήριο και θυσιαζόταν ο Χριστός στην αναίμακτο θυσία, τώρα θυσιάζονταν και βασανίζονταν άνθρωποι… Εδώ τους χτυπούσαν αλύπητα.

Στο κτήριο δεν υπήρχε καθόλου θέρμανση. Μόνο μία σόμπα άναβε κάθε βράδυ στις 8 για μια ώρα, αλλά πόσο να ζεστάνει, όταν εδώ ο χειμώνας είναι παρατεταμένος και η θερμοκρασία κατεβαίνει και 50 βαθμούς υπό το μηδέν; Πως να ζεσταθούν οι ημίγυμνοι κρατούμενοι;

Δεν υπήρχαν κρεβάτια και το πάτωμα καλυπτόταν από κοπριά ζώων…
Έξω από το Ναό υπήρχε μια σκάλα με 365 σκαλοπάτια. Το ύψος ιλιγγιώδες και η κλίση της μεγάλη. Στα παγωμένα σκαλιά της έριχναν σαν κούτσουρα δεμένους τους κρατούμενους, αφού πρώτα τους βασάνιζαν και τους πλήγωναν με άγρια κτυπήματα!
Στη βάση της σκάλας, εκεί που κατέληγαν οι κρατούμενοι νεκροί ή ανάπηροι για όλη τους τη ζωή, έχει σήμερα τοποθετηθεί προς τιμή των χιλιάδων θυμάτων ένας μεγάλος ξύλινος σταυρός»

Στην περίοδο του Β’ παγκοσμίου πολέμου εξ αιτίας της ανάγκης εκδηλώσεως προς τους Δυτικούς συμμάχους ενός προσωπείου ανεξιθρησκίας, το σοβιετικό καθεστώς σταμάτησε τον ανοιχτό διωγμό της Εκκλησίας, αλλά τον ίδιο καιρό συνέχιζαν να προωθούν αντιθρησκευτικά προγράμματα.

 Ωστόσο, ακόμα και κατά τις πρώτες ημέρες του πολέμου, άρχισε μια αυθόρμητη ανάσταση της θρησκευτικής ζωής στα κατεχόμενα εδάφη. Εκκλησίες (όχι μόνο Ορθόδοξες) άνοιξαν εκ νέου και ενορίες ιδρύθηκαν. Μέχρι το 1943, 6.500 ορθόδοξοι ναοί λειτουργούσαν στο κατειλημμένο από τους Γερμανούς έδαφος. Πολλές από τις εκκλησίες στα κατεχόμενα αναβίωσαν με τη βοήθεια του γερμανικού στρατού, με τους στρατηγούς και τους αξιωματικούς της Βέρμαχτ και των Ες-Ες συχνά να παρευρίσκονται κατά την τελετή ανοίγματος των θυρών τους.

 Μετά τον πόλεμο, οι άγριοι κομμουνιστικοί διωγμοί επαναλήφτηκαν κατά της Θρησκείας και των πιστών. Το πρόγραμμα-σχέδιο “πέντε χρόνων αθεΐας” συνεχίστηκε.

Οι αιμοσταγείς διωγμοί των ετών 1928-1940 επαναλήφτηκαν με το ίδιο μένος επί Χρούτσεφ τα έτη 1959-1964, με οργανωμένη επίθεση κατά τις Θρησκείας, κατά των Ναών, Μονών, εκκλησιαστικών σχολών, του Κλήρου και των πιστών και οδήγησαν στην «άνθηση» των εγκληματικών ψυχιατρείων και στρατοπέδων εξορίας.

Είναι αδύνατο να περιγραφεί με πόσο μίσος ο εβραϊκής καταγωγής (SOLOMON PEARK MUTER) Χρούτσεφ με τους συνοδοιπόρους του εστράφη κατά της Ορθοδοξίας. Με διάφορους νόμους προσπάθησε να πολεμήσει την Πίστη των Ρώσων, να σβήσει τη θρησκευτική ζωή τους και να καταργήσει την Ορθόδοξη οικογένεια.

«Σε μας έλαχε ὁ κλήρος νά διορθώσουμε τά λάθη του Νέρωνα και τού Διοκλητιανου»
Τάδε έφη ο Εβραίος πρόεδρος της ΕΣΣΔ Νικήτας Χρουτσεφ

 Ως δείγμα του μεγάλου αντιχριστιανικού μένους του καθεστώτος αναφέρουμε ότι έκλεισαν η κατέστρεψαν τα 55 από τα 67 ανοικτά Μοναστήρια και 14.000 Ναούς από τους 20.000, που είχαν ανοίξει στο Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Π.χ. το 1967 άφησαν στο Κίεβο μόνον ένα Ναό ανοικτό για 1.000.000 λαό, όταν το 1917 είχε 106 Ναούς για 247.000 λαό και στην Πετρούπολη άφησαν 19 Ναούς ανοικτούς για 3.600.000 λαό, όταν το 1917 είχε 462 Ναούς για 2.165.000 λαό!..

Επίσης, απαγόρευσαν στους Ιερείς να τελούν Μυστήρια χωρίς άδεια. Στα σχολεία και στα πανεπιστήμια ξεκίνησε μεγάλη αντιθρησκευτική προπαγάνδα. Όσοι παρέβαιναν τους νόμους και εκδήλωναν φανερά την πίστη τους, διώκονταν παντοιοτρόπως (π.χ. διωγμός από την εργασία, απώλεια πατρικών δικαιωμάτων κ.ά.), και κατόπιν με στημένες δίκες στέλνονταν στις φυλακές, στα ψυχιατρεία και στην εξορία, όπου πέθαιναν από τις κακουχίες και τα βασανιστήρια.
Περί των σκληρών αυτών διωγμών βλέπε στο βιβλίο “Το λυκόφως του Μαρξισμού” Π. Βασιλειάδη, οπού γράφεται ότι μυριάδες Κληρικοί και πιστοί εξοντώνονταν στα ψυχιατρεία και στα στρατόπεδα για την Πίστη τους στο Χριστό.

Από δε το έτος 1972 οι διωγμοί εντάθηκαν με νέο κύμα συλλήψεων των πιστών, τους οποίους έκλειναν στα πολιτικά ψυχιατρεία, οπού με χημικά φάρμακα και με βασανιστικές μεθόδους τους μετέτρεπαν σε πνευματικά και σωματικά ράκη.
Η καταπίεση που επέβαλαν, κυρίως στους κληρικούς, αλλά και στους πολίτες που συνέχισαν να θρησκεύονται ήταν εξουθενωτική. Οι κληρικοί ήταν οι παρίες της σοβιετικής κοινωνίας. Δεν τους δίνονταν δελτίο για το συσσίτιο, δεν τους επιτρεπόταν η είσοδος στα κρατικά καταστήματα, ζούσαν πάντα με το φόβο ότι θα συλληφθούν και θα οδηγηθούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και μετά στο θάνατο. Όλα αυτά θα τα γλίτωναν αν ομολογούσαν δημόσια την «πλάνη» τους, που πίστευαν στο Θεό, και αν διακήρυτταν ότι αποδέχονταν την αθεΐα που κήρυτταν οι ινστρούχτορες του κόμματος. Κι όμως όπως έγραψε ο Κράσνοφ, ελάχιστοι ήταν οι κληρικοί που υπέκυψαν στην καταπίεση και προσχώρησαν στο κόμμα. Οι άλλοι προτίμησαν να μαρτυρήσουν.

 

   

Από την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Σοβιετική Ένωση η έκταση των εγκλημάτων είναι σχεδόν αδύνατο να προσδιοριστεί με ακρίβεια παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται από επιστήμονες και ανθρωπιστικές οργανώσεις, το 2004 ανακοινώθηκαν 1.345.000 εξακριβωμένα ονόματα θυμάτων, σε κάθε όμως περίπτωση μιλάμε για περισσότερους από 20.000.000 πολίτες της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσης, θύματα κυρίως των σταλινικών πολιτικών και φυλετικών εκκαθαρίσεων.

Για την Ορθοδοξία και την Ιστορία ευτυχώς που υπήρξαν ορισμένοι συγγραφείς, όπως ο Σολτζενίτσιν και ο Πάστερνακ, αρκετοί αντικαθεστωτικοί διανοούμενοι και επιστήμονες όπως ο Σαχάρωφ, που άφησαν ιστορικά ντοκουμέντα για την καταπίεση, τους απάνθρωπους διωγμούς των Χριστιανών και άλλων Σοβιετικών από το σταλινισμό. Τα βιβλία γράφτηκαν στη Γαλλία από εξόριστους Ρώσους και αποκαλύπτουν την τραγωδία που έζησαν επί Στάλιν αλλά και μετά οι Χριστιανοί στη Σοβιετική Ένωση. Ένα από αυτά είναι του Νικίτε Στρούβε, καθηγητή στο πανεπιστήμιο των Παρισίων «Οι Χριστιανοί στη Σοβιετική Ένωση» το οποίο έχει μεταφραστεί από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο της Ελλάδας κ. Χριστόδουλο.

«Οι ηγέτες των Μπολσεβίκων που κατέλαβαν 
την Ρωσία δεν ήταν Ρώσοι. Μισούσαν τους 
Ρώσους. Υποκινούμενοι από εθνικό μίσος 
βασάνισαν και έσφαξαν εκατομμύρια Ρώσων, 
δίχως ίχνος ανθρώπινης τύψεως»
Α.Σολζενίτσιν

 Μετά την Περεστρόικα, συνεχώς αποκαλύπτονται ομαδικοί τάφοι πολλών μαρτύρων θυμάτων της σοβιετικής θηριωδίας. Για παράδειγμα σύμφωνα με εκτιμήσεις του Κράτους στο Χρυσούν Όρος του Τσελιαμπίνσκ έχουν ταφεί ομαδικά 300.000 θύματα, μεταξύ των οποίων και πολλά παιδιά και πολλοί πιστοί καταδικασθέντες για την Πίστη τους(“… Τα τείχη του Κρεμλίνου” Άθ. Δεληκωστοπούλου, σελ. 291).

Τελικά, ποιο ήταν το γενικό αποτέλεσμα όλων αυτών των ανηλεών διωγμών; Το αποτέλεσμα ήταν τελείως διαφορετικό απ’ ότι περίμεναν οι διώκτες. Το σοβιετικό είδωλο κατέρρευσε ως χάρτινος πύργος, αφήνοντας πίσω του μόνο ερείπια, στάχτη, αμέτρητα θύματα και την απαίσια μνήμη της απανθρωπιάς των μαρξιστικών καθεστώτων.
Αντίθετα, οι πιστοί δέχθηκαν κτυπήματα ανηλεή αλλά δεν λύγισαν, δεν υπέκυψαν και έδειξαν το υψηλό ψυχικό τους μεγαλείο! Η Ορθόδοξη Πίστη δεν υποχώρησε, αλλά λουσμένη μέσα στο αίμα των νέων Μαρτύρων της εκ του πιστού κλήρου και λαού της σήμερον ζει και βασιλεύει αναγεννημένη στις καρδιές του ρώσικου λαού!

 

  Το παράδειγμα της Ρωσίας αποτελεί και θα αποτελεί αιώνια, δίδαγμα του τι εστί Mαρξισμός στην πράξη:Μια βάρβαρη, απάνθρωπη,αντιχριστιανική ιδεολογία που αποκτηνώνει τον άνθρωπο και πολεμά ο,τι ιερότερο υπάρχει για αυτόν.Που εξαθλιώνει και ταπεινώνει ολόκληρα έθνη και που διαφθείρει ολόκληρες κοινωνίες.Που στάθηκε υπαίτια για το μεγαλύτερο ολοκαύτωμα όλων των αιώνων και που στοίχισε συνολικά πάνω απο 100.000.000 ανθρωπίνων ζωών στις χώρες που εφαρμόστηκε.

Και όμως σήμερα υπάρχουν παρα πολλοί Ελληνες οι οποίοι ζουν με την φαντασίωση ότι τα κομμουνιστικά καθεστώτα είναι ανθρωπιστικά(!) και παρέχουν ελευθερία,ευμάρεια,ευτυχία και κοινωνική δικαιοσύνη.

«Ο κύριος εχθρός του κομμουνισμού είναι
ο χριστιανικός κλήρος
»
Β.Ι.Λένιν

Ήρθε η ώρα ,λοιπόν,να δηλώσουμε ξεκάθαρα και ανοιχτά στον κάθε ψευτο-χριστιανό και ψευτο-πατριώτη αριστερό “ιδεολόγο”, αφελή η χρήσιμο ηλίθιο,που εγκληματεί σε βάρος της εκκλησίας και του ελληνικού έθνους,υποστηρίζοντας με οποιονδήποτε τρόπο τον μαρξισμό,το αυτονόητο:

  ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΞΙΣΤΗΣ 
                ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ

   ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΙ ΜΑΡΞΙΣΤΗΣ 
              ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ

ΕΧΑ

Πηγές:
Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία
Ελληνοκρατία
Κόκκινος Ουρανός
“Η διεθνής οργάνωση των αθέων:Ο πόλεμος εναντίον Θρησκείας και Εκκλησίας”,Σ. Καραΐσκάκη
“Εχθρός του λαού”,Γεωργίου Ανσίμωφ
“Εβραίοι και Κομμουνισμός”Σ. Καραΐσκάκη,Χέρμαν Φέστ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

About antonis

Check Also

Εθνικό όνειδος: Με απαίτηση του Κ.Γαβρόγλου μετατέθηκαν οι αξιωματικοί που ερευνούσαν τους εξτρεμιστές της μειονότητας

 Μετατέθηκαν χθες το βράδι ο Διοικητής Ασφαλείας Κομοτηνής ο οποίος αποσπάστηκε σε αστυνομικό τμήμα και ο Προϊστάμενος …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code