Σε μια παρέμβαση με έντονο επιχειρησιακό και γεωπολιτικό βάθος, ο στρατιωτικός αναλυτής Σάββας Καλεντερίδης μίλησε στην τηλεόραση της «Ναυτεμπορικής», σχολιάζοντας τις εξελίξεις στη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή και εστιάζοντας στον τρόπο που επετεύχθη το πλήγμα «αποκεφαλισμού» της ιρανικής ηγεσίας, αλλά και στα διδάγματα που –όπως είπε– οφείλει να κρατήσει κάθε κράτος που θέλει να επιβιώσει σε περιβάλλον σύγχρονου πολέμου.
Η συζήτηση ξεκίνησε από το βασικό ερώτημα: πώς είναι δυνατόν σε μια γενικευμένη σύρραξη να συγκεντρωθεί η κορυφή της διοίκησης σε έναν χώρο που «λογικά όλοι θα περίμεναν» ότι θα αποτελέσει στόχο. Ο κ. Καλεντερίδης υποστήριξε ότι η υπόθεση αυτή «πιθανόν να κρίνει σε ένα βαθμό και την πορεία του πολέμου», ακριβώς επειδή δείχνει δύο κρίσιμα στοιχεία: επιτυχία συλλογής πληροφοριών και ανεπάρκεια ασφαλείας στο εσωτερικό του συστήματος.
«Η προετοιμασία είχε ολοκληρωθεί – το έδειχναν και τα “ανοιχτά δεδομένα”»
Ο αναλυτής σημείωσε ότι τα σημάδια προετοιμασίας ήταν ορατά ακόμη και χωρίς πρόσβαση σε κρατικές υπηρεσίες: όταν «τα αεροπλανοφόρα παίρνουν θέσεις» και σταματούν οι πτήσεις ενίσχυσης, το επόμενο βήμα είναι η έναρξη επίθεσης. Ανέφερε πως υπήρχε πληροφορία ότι η επίθεση είχε προγραμματιστεί για το βράδυ του Σαββάτου, όμως –κατά την εκτίμησή του– η CIA απέκτησε κρίσιμα στοιχεία (ακόμη και έγγραφο) για τη διευρυμένη σύσκεψη, στην οποία συμμετείχαν πάνω από 50 άτομα. Έτσι, όπως περιέγραψε, η επιχείρηση «τραβήχτηκε» 10-12 ώρες νωρίτερα, με αποτέλεσμα να επιτευχθεί ο στόχος.
Ο κ. Καλεντερίδης έκανε ειδική αναφορά στο ότι μιλά «τεχνοκρατικά», χωρίς οπαδική ανάγνωση: «Δεν είμαστε με τίποτα, είμαστε με την αλήθεια», είπε, σημειώνοντας ότι σε μια χώρα όπου όλα «οπαδοποιούνται», η ψύχραιμη αποτύπωση γεγονότων είναι αναγκαία.
«Σε 1 λεπτό αυτό που θα ήθελαν 10-20 μέρες»
Στο επιχειρησιακό σκέλος, τόνισε ότι το πλήγμα δεν αφορούσε μόνο ένα πρόσωπο, αλλά δεκάδες στελέχη στα ανώτατα κλιμάκια εξουσίας, κάτι που –όπως είπε– υπό άλλες συνθήκες θα απαιτούσε πολυήμερη κατανάλωση πυρομαχικών και προσπάθειας για να επιτευχθεί. Από αυτό πέρασε στο βασικό του συμπέρασμα για τα «διδάγματα»:
-
ασφάλεια πληροφοριών (υπήρχαν άνθρωποι «στην καρδιά του συστήματος»)
-
μέτρα προστασίας και πρωτόκολλα (χαρακτήρισε «ανεξήγητο» το λάθος συγκέντρωσης σε ευάλωτο χώρο).
Το Ιράν χωρίς αεροπορία – και η «αντιστάθμιση» με πυραύλους και drones
Στη συνέχεια, ο κ. Καλεντερίδης υπογράμμισε ότι το Ιράν δεν διαθέτει ισχυρή πολεμική αεροπορία – κάτι που απέδωσε σε επιλογές και εσωτερικές ισορροπίες – και ότι προσπάθησε να καλύψει το κενό μέσω πυραυλικών συστημάτων και μη επανδρωμένων, όπου χαρακτήρισε την Τεχεράνη «πρωτοπόρο τηρουμένων των αναλογιών». Έφερε ως παράδειγμα ότι ακόμη και η Ρωσία αναζήτησε ιρανική βοήθεια με drones (τύπου Shahed), ενώ στάθηκε και στο χαμηλό κόστος παραγωγής τους σε σχέση με τις ζημιές που μπορούν να προκαλέσουν σε υποδομές υψηλής αξίας.
«Το σύστημα λειτουργεί ακόμη – υπήρχε σχέδιο διαδοχής»
Επιπλέον, ανέδειξε την επιχειρησιακή επάρκεια της ιρανικής απάντησης, σημειώνοντας ότι τα χτυπήματα σε αμερικανικούς στόχους σε γειτονικές χώρες έγιναν «ακαριαία». Παρότι –όπως είπε– η ηγεσία έχει δεχθεί πλήγμα, εκτίμησε ότι ο μηχανισμός συνεχίζει να λειτουργεί, επικαλούμενος πληροφορία ότι πριν την έναρξη του πολέμου είχε δοθεί εντολή να υπάρχουν πολλαπλά επίπεδα διαδοχής (τέσσερις διάδοχοι ανά θέση εξουσίας), ώστε να μην υπάρξει αποδιάρθρωση.
«Ανατροπή καθεστώτος στο Ιράν δεν είναι Λιβύη – δεν είναι Ιράκ»
Στο πολιτικό σκέλος, ο κ. Καλεντερίδης προειδοποίησε ότι το Ιράν δεν είναι «προσωποπαγές» καθεστώς τύπου Καντάφι ή Σαντάμ, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει ιεραρχία, δομές και λαϊκή βάση. Έβαλε στο τραπέζι την εκτίμηση ότι ένα σημαντικό ποσοστό (της τάξης του 20%) στηρίζει το καθεστώς και διαθέτει «εξουσία, χρήμα και όπλα», γεγονός που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη μια γρήγορη εσωτερική ανατροπή χωρίς να προκύψει χάος.
Μάλιστα, προειδοποίησε για τον κίνδυνο ενός ανεξέλεγκτου χάους που, λόγω της γεωστρατηγικής θέσης του Ιράν, μπορεί να παρασύρει ολόκληρη την περιοχή.
«Η “συνταγή Βενεζουέλας” και το παράθυρο διαπραγμάτευσης»
Ως πιθανότερο δρόμο εξόδου, ο αναλυτής μίλησε για ένα μοντέλο τύπου «Βενεζουέλας»: συμφωνία/συνεννόηση με πιο μετριοπαθή στοιχεία του καθεστώτος, χωρίς ριζική αλλαγή των χαρακτηριστικών του, αλλά με μεγαλύτερη «συνεργασιμότητα» σε ζητήματα ενέργειας, ρητορικής και σχέσεων με τη Δύση.
Κύπρος και Βρετανικές Βάσεις: «Έπρεπε να ενημερώσουν»
Κλείνοντας, σχολίασε και τη διάσταση της Κύπρου, τονίζοντας πως μετά το χτύπημα σε βάση στο Ακρωτήρι «εμπλέκεται το νησί» και πως, ανεξαρτήτως καθεστώτος κυριαρχίας των Βάσεων, θα έπρεπε να υπάρχει καλύτερη ενημέρωση της Κυπριακής Δημοκρατίας.