Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας
«…και συναχθήσεται έμπροσθεν αυτού πάντα τα έθνη, και αφοριεί αυτούς απ’ αλλήλων, ώσπερ ο ποιμήν αφορίζει τα πρόβατα από των ερίφων…» (Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο 25:32)
Η διαμάχη μεταξύ των ηγεμόνων της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων δεν ήταν κάτι άγνωστο, ούτε κάτι πρόσφατο, πόσο μάλλον κάτι μη αναμενόμενο. Ωστόσο οι συγκυρίες εντός των οποίων συνέβη η οριστική τους διαφοροποίηση, μέσα από την αποχώρηση των ΗΑΕ από τον OPEC, ενδεικνύουν μια βαθύτερη στρατηγική διχοτόμηση που θα καθορίσει τις τύχες των πετρομοναρχιών του Κόλπου στο εγγύς, μάλιστα, μέλλον.
Η Σαουδική Αραβία ήταν ανέκαθεν ένα αυταρχικό καθεστώς που υπεραναπλήρωνε την πολιτική του επισφάλεια, αφενός με αδρές επιδοτήσεις του γηγενούς πληθυσμού του και αφετέρου με δουλοπρεπείς εξυπηρετήσεις σε οποιονδήποτε ισχυρό κρατικό δρώντα το απειλούσε, είτε άμεσα, είτε ακόμα και δυνητικά. Αντιθέτως τα ΗΑΕ είχαν επενδύσει στη φιλελεύθερη κοινωνία τους και τον ισχυρό -πάντα για τα δεδομένα του μεγέθους τους- στρατό τους. Τα δύο αυτά ηγετικά κράτη στην περιοχή είχαν διαφωνήσει επανειλημμένα, με τη Σαουδική Αραβία να επιβάλλεται κατ’ εξακολούθησιν λόγω του αυξημένου κύρους της, προς όφελος του Ευρασιατικού μπλοκ που επεδίωκε τη χαμηλή τιμή του πετρελαίου. Αυτό συνέφερε την Κίνα που αγόραζε το ένα τρίτο του πετρελαίου της από τον Κόλπο αλλά και εν γένει ώστε να μπορεί να παράγει προϊόντα με πολύ χαμηλό κόστος. Παράλληλα ευνοούσε τη Ρωσία που έτσι σταματούσε την επέκταση της Αμερικάνικης πετρελαιοβιομηχανίας που εξορύσσει το σχιστολιθικό πετρέλαιο της με πιο αυξημένα κόστη από το αντίστοιχο Ρωσικό.
Καθώς όμως δεν διαφαίνεται ούτε διπλωματική συμφωνία, ούτε πτώση του Ιρανικού καθεστώτος, τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν κλειστά επ’ αορίστω και ο βομβαρδισμός των ενεργειακών υποδομών των πετρομοναρχιών βαίνει, κατά πάσαν πιθανότητα, συνεχιζόμενος. Η παρουσία της Αμερικής και του Ισραήλ στην περιοχή δεν φαίνεται να είναι για μεγάλο χρονικό διάστημα ακόμα, εκτός αν ο Τραμπ αψηφήσει κάθε επιχειρησιακή και στρατηγική λογική και εμπλεχθεί σε άλλον ένα «αέναο πόλεμο». Στο επισφαλές τοπίο του Κόλπου μετά την αμερικανική υποχώρηση, το Ιράν, ακόμα και με κατεστραμμένες τις βασικές υποδομές του, δεν θα είναι διατεθειμένο να απεμπολήσει την αυξημένη στρατηγική του θέση που του παρείχε η αφορμή της εκτεταμένης αμερικανο-ισραηλινής επίθεσης. Πόσο μάλιστα, λόγω της αναζωπύρωσης της ισλαμοφασιστικής του εκδικητικότητας κατά των -έστω και ακουσίων- συμμάχων του «μεγάλου σατανά» στο «εγγύς εξωτερικό» τους. Αυτή η άμεση και μοιραία απειλή θα εξαναγκάσει τα κράτη του Κόλπου να κάνουν το καθένα τις επιλογές του. Αν και πολλά μπορούν να υποτεθούν, οι ουσιαστικές επιλογές είναι κυρίως δύο: η υποταγή στο Ιράν και την Κίνα ή η αντίσταση.
Η Σαουδική Αραβία και πιθανώς και το Ομάν έχουν επιλέξει το δρόμο της δουλοπρέπειας, όπως επιτάσσει η εσωτερική επισφάλεια των καθεστώτων τους. Τα ΗΑΕ και το Κουβέϊτ, πιθανώς και το Μπαχρέϊν, έχουν επιλέξει το δεύτερο δρόμο της αντίστασης καθώς δεν μπορούν πλέον να απεμπολήσουν τη φιλελεύθερη πορεία πάνω στην οποία έχουν θεμελιώσει το μέλλον τους. Όσο για το Κατάρ, οι μαζικές ζημιές που υπέστη, μάλλον το καθιστούν ανούσιο ενασχόλησης, αφού δεν θα μπορέσει να τις αποκαταστήσει πριν από μία τουλάχιστον δεκαετία.
Η μοίρα αυτών που θα υποταχθούν στο Ιράν και στην Κίνα δεν διαγράφεται ευμενής. Αν δεν παραδώσουν «γη και ύδωρ» θα καταλήξουν να αντικατασταθούν από ισλαμοφασιστικά καθεστώτα που θα επηρεάζονται σε πολύ μεγάλο βαθμό από το Ιράν και την Κίνα. Αλλά ακόμα και να μην γίνει αυτό, η εξουσία τους θα είναι μόνο κατ’ επίφασιν, αφού η Κίνα δεν δέχεται τίποτε άλλο πέρα από πλήρη υποταγή και λεόντειες συμφωνίες.
Τα κράτη που θα αντισταθούν θα βομβαρδιστούν ανηλεώς και οι τουριστικές, κατασκευαστικές και πετρελαιοπαραγωγικές προοπτικές τους θα διακυβευθούν στο μέγιστο. Ακόμα και η επιβίωση των κατοίκων τους θα τεθεί σε μεγάλο κίνδυνο καθώς όχι μόνο δεν διαθέτουν καταφύγια κατά των βομβαρδισμών αλλά και οι εγκαταστάσεις αφαλάτωσης που θα αποτελέσουν πρωτεύοντες στόχους, καλύπτουν μεγάλο ποσοστό του πόσιμου νερού του πληθυσμού τους. Πολύ σύντομα η εξαναγκαστική ανεργία θα προκαλέσει μαζική αποχώρηση των μεταναστών και πλήρη καταστροφή των μέχρι προσφάτως ακμαζουσών οικονομιών τους. Μετά από αυτή την απομείωση της ισχύος τους η Κίνα θα προβάλλει την επιλογή του ρίσκου μια ισλαμοφασιστικής ανατροπής τους ή την λεόντεια συνεργασία μαζί της.
Το Ισραήλ δεν είναι σίγουρο ούτε πόσο το ίδιο μπορεί να βοηθήσει, ούτε πόσο πλέον μπορεί να μοχλεύσει την εμπλοκή της Αμερικής. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η υποστήριξη των κρατών που κάνουν τη γενναία επιλογή της αντίστασης στον ισλαμοφασισμό δεν προβλέπεται εύκολη και στο τέλος της ημέρας το Ισραήλ επιλέγει μόνο ότι είναι προς το εθνικό του συμφέρον.
Η Κίνα έχει ήδη λάβει τα μέτρα της για την προοπτική της συνέχισης του πολέμου , σταματώντας τις ενεργοβόρες διεθνείς πτήσεις, αυξάνοντας την φορολογία στον ιδιωτικό τομέα, εφαρμόζοντας πολιτικές λιτότητας στον ευρύτερο πληθυσμό της, επιβάλλοντας μέτρα στην επικοινωνία με το εξωτερικό και αναθερμαίνοντας τις διμερείς σχέσεις με παλιούς και πιθανούς νέους συμμάχους στην περιοχή. Απ’ ότι φαίνεται η ανθεκτικότητα του Ιράν αλλά και της Κίνας, που κινεί τα νήματα από το παρασκήνιο φαίνονται να είναι ιδιαίτερα καλές, δεδομένων και των μεγάλων διακυβευμάτων που έχουν να απολαμβάνουν σε περίπτωση επικράτησής τους. Διότι, σε περίπτωση αποχώρησης των ΗΠΑ χωρίς διπλωματική συμφωνία, το μεν Ιράν θα εγκαθιδρυθεί ως ο τοπικός ηγεμόνας της περιοχής έχοντας κερδίσει μια τεράστια ηθική νίκη για το Ισλάμ, ενώ η Κίνα θα ελέγξει το σύνολο των υδρογονανθράκων του Κόλπου, αναπληρώνοντας κατά πολύ και σε εξευτελιστικά χαμηλές τιμές την ενέργεια που έχασε από τη Βενεζουέλα και αποκτώντας την πολυπόθητη φθηνή ενέργεια που χρειάζεται για την παραγωγή της αλλά και την κούρσα για την Τεχνητή Νοημοσύνη.
Ασχέτως της σκληρότητας των επερχόμενων αμερικανο-ισραηλινών βομβαρδισμών ο νέος γύρος θα αναδείξει την κονίστρα των πετρομοναρχιών του Κόλπου και ο άσσος στο μανίκι του Ιράν είναι οι Χούθι της Υεμένης, τους οποίους τεχνιέντως έχει κρατήσει εκτός της διαμάχης για να μην συνασπίσει τη Δύση εναντίον του εξαρχής. Θα τους εργαλειοποιήσει όμως άμεσα μετά τις επιθέσεις των ΗΠΑ στις υποδομές του για να παίξει την «κάρτα του θύματος», καταδεικνύοντας στη Δύση τον πόνο του Ιρανικού λαού μέσα από τον δικό της πόνο με τον αποκλεισμό της Ερυθράς θάλασσας. Ενός αποκλεισμού τον οποίον τα «Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας» των ΗΠΑ τους «εξανάγκασαν» να εφαρμόσουν. Η ανθεκτικότητα της Δύσης απέχει κατά παρασάγγας από αυτή του Ευρασιατικού μπλοκ και οι ρωγμές έχουν ήδη φανεί στην Ευρώπη. Ο Νοέμβριος πλησιάζει και ο Τραμπ δεν μπορεί, εν όψει των Ενδιάμεσων Εκλογών, να αναβάλλει επ’ άπειρον τη συνάντηση με τον Σι, ούτε και τον πόλεμο με το Ιράν. Το μόνο που χρειάζεται ο Σι είναι να περιμένει μερικούς ακόμα μήνες και ο Τραμπ θα έχει να διαλέξει μεταξύ μιας ταπεινωτικής αποχώρησης ή μιας μοιραίας συμφωνίας για την εξασφάλιση της διεθνούς ναυσιπλοΐας που θα αποκαταστήσει την απρόσκοπτη εμπορική πρόσβαση της Κίνας στην παγκόσμια αγορά με τραγικά για τις ΗΠΑ μεσοπρόθεμα αποτελέσματα.