Το βαλλιστικό οπλοστάσιο της Τουρκίας είναι μια πραγματικότητα με την οποία θα πρέπει η Ελλάδα να μάθει να ζει. Είναι μια επιπρόσθετη παράμετρος στην εξίσωση ασφαλείας σε όλα τα επίπεδα. Το αν και κατά πόσον οι κάθε λογής “θόλοι” επαρκούν για να αντιμετωπίσουν αυτή την απειλή, είναι ερώτημα που βρίσκει, καταρχήν, απάντηση, στις σύγχρονες συρράξεις. Η απάντηση είναι απολύτως συμβατή με το διαχρονικό δίδαγμα, ότι δεν υπάρχουν οπλικά συστήματα απόλυτης εξασφάλισης και ότι η άμυνα μιας χώρας είναι μια εξαιρετικά πολύπλοκη, πολυπαραγοντική εξίσωση. Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Ούτε σε αυτό, ούτε στην ανάγκη ορθολογικής και όσο το δυνατόν μακριά από επικοινωνιακές σκοπιμότητες πολιτική αντιμετώπιση…
Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η κατάσταση της Τουρκίας ως κράτους μέλους του ΝΑΤΟ που συνορεύει με τη Σοβιετική Ένωση την καθιστούσε θέατρο πιθανών ανταλλαγών πυρός με βαλλιστικούς πυραύλους. Αντί να αναπτύξει εγχώριους πυραύλους, η Τουρκία βασίστηκε στη συλλογική άμυνα του ΝΑΤΟ, στις πυρηνικές εγγυήσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες και στην αποτρεπτική αξία της αεροπορικής της ισχύος.
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οι Τούρκοι σχεδιαστές επεδίωκαν τη συνύπαρξη επιλογών πυραυλικής άμυνας και δυνατότητες αντιποίνων, επιθετικών πυρυλικών επιχειρήσεων δηλαδή, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη μιας πιο ικανής εγχώριας αμυντικής-βιομηχανικής βάσης. Η μελέτη του Τούρκου ειδικού επιδιώκει να χαρτογραφήσει τη στρατηγική που προέκυψε στην Τουρκία και παρακολουθεί την εφαρμογή της. Επίσης, εξετάζει την προέλευση και την κατάσταση των προγραμμάτων βαλλιστικών και πυραύλων κρουζ της Τουρκίας και επιχειρεί να καταδείξει το πώς οι πύραυλοι έχουν γίνει βασικό συμπλήρωμα, αλλά και σε ορισμένες περιπτώσεις υποκατάστατο, της επανδρωμένης αεροπορικής ισχύος.
Τα πρώτα βήματα έδωσαν προτεραιότητα στην αδειοδοτημένη τοπική παραγωγή και μεταφορά τεχνολογίας, συμπεριλαμβανομένης της συνεργασίας με την Κίνα και της συγκέντρωσης της εργασίας υπό την Roketsan και την TUBITAK SAGE. Στο πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων της, η Τουρκία ακολούθησε μια διττή προσέγγιση, εισάγοντας περιορισμένα συστήματα, ενώ παράλληλα ανέπτυσσε μια εθνική βάση σχεδιασμού και κατασκευής. Αξίζει να θυμόμαστε την αναφορά, ότι η Τουρκία προσχώρησε στο Καθεστώς Ελέγχου Πυραυλικής Τεχνολογίας (MTCR: Missile Technology Control Regime) το 1997. Αγόρασε επίσης 72 πυραύλους MGM-140 του συστήματος Army Tactical Missile System και τους αξιοποίησε κατά τη διάρκεια της κρίσης του 1998 με τη Συρία.
Η ανάπτυξη των πυραύλων κρουζ έχει καταστεί δυνατή λόγω εγχώριας ανάπτυξης κινητήρων. Αυτό διευκόλυνε την ανάπτυξη οικογενειών πυραυλικών συστημάτων, διφόρων βεληνεκών για διάφορες πλατφόρμες, επανδρωμένες και μη. Η χρήση πυραύλων στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας και οι πυραυλικές “ανταλλαγές” Ιράν-Ισραήλ, έχουν καταδείξει τόσο την επιχειρησιακή αξία των όπλων ακριβείας μεγάλου βεληνεκούς όσο και τις προκλήσεις για την αεροπορική και πυραυλική άμυνα στην αντιμετώπισή τους.
Οι γεωγραφικοί περιορισμοί στις δοκιμές πυραύλων έχουν επίσης διαμορφώσει τις τουρκικές αποφάσεις. Για τον λόγο αυτό, η Τουρκία επένδυσε στη Σομαλία για την υποστήριξη οχημάτων εκτόξευσης στο διάστημα, που υποκρύπτει την εξυπηρέτηση του σκοπού δοκιμών βαλλιστικών πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς! Τα χρονοδιαγράμματα και τα αποτελέσματα παραμένουν αβέβαια για ορισμένα προγράμματα προηγμένης τεχνολογίας.
Όμως, όπως “ομολογεί” ο συντάκτης της μελέτης, ο τομέας των κατευθυνόμενων όπλων της Τουρκίας είναι πλέον “σχεδόν αγνώριστος από το σημείο εκκίνησης στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα”. Περαιτέρω προγράμματα έρευνας και ανάπτυξης (R&D: Research & Development) στους τομείς των βαλλιστικών, κρουζ και πολυηχητικών βλημάτων βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη…
defence-point.gr