Σε μια σπάνια και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παρέμβαση, ο έμπειρος Τούρκος διπλωμάτης και πρώην Πρέσβης, Selim Kuneralp, προχωρά σε μια βαθιά ανάλυση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, «γκρεμίζοντας» με νομικά και ιστορικά επιχειρήματα μερικά από τα βασικά δόγματα της εξωτερικής πολιτικής της χώρας του.
Ο Kuneralp, με την ψυχραιμία ενός ανθρώπου που γνωρίζει τα παρασκήνια των διεθνών οργανισμών, υποστηρίζει ότι η προσκόλληση της Τουρκίας σε μονομερείς ερμηνείες της Συνθήκης της Λωζάνης και το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας» προσκρούουν στον τοίχο της διεθνούς πραγματικότητας.
Ο Σελίμ Κουνεράλπ είναι Τούρκος διπλωμάτης με μακρά θητεία στο Υπουργείο Εξωτερικών. Υπήρξε πρέσβης σε Σουηδία και Νότια Κορέα, μόνιμος αντιπρόσωπος στην ΕΕ και στον ΠΟΕ, ενώ κατείχε υψηλόβαθμες θέσεις στον πολιτικό σχεδιασμό και τις οικονομικές σχέσεις. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος της Διάσκεψης του Ενεργειακού Χάρτη και αναπληρωτής γενικός γραμματέας της. Συνταξιοδοτήθηκε το 2015.
Οι βασικές «παραδοχές» του Kuneralp:
-
Η «Γαλάζια Πατρίδα» στο βυθό: Ο διπλωμάτης επισημαίνει ότι το δόγμα αυτό αγνοεί επιδεικτικά μεγάλα νησιά όπως η Κρήτη και η Ρόδος, γεγονός που το καθιστά νομικά άκυρο διεθνώς. Μάλιστα, ερμηνεύει τη σιωπή της Άγκυρας σε πρόσφατες έρευνες νότια της Κρήτης ως μια έμμεση παραδοχή ότι η «Γαλάζια Πατρίδα» έχει πλέον «βυθιστεί».
-
Το ζήτημα των Ιμίων (Kardak): Παραδέχεται ότι βάσει της Λωζάνης, νησίδες πέραν των 3 μιλίων από τις ακτές της Ανατολής (όπως τα Ίμια που απέχουν 3,8 μίλια) πέρασαν στην ιταλική και ακολούθως στην ελληνική κυριαρχία. Σημειώνει μάλιστα ότι μέχρι το 1995, καμία τουρκική κυβέρνηση δεν είχε εγείρει θέμα ιδιοκτησίας.
-
Αποστρατιωτικοποίηση και Δίκαιο: Εξηγεί πως η Τουρκία δεν είναι μέρος της Συνθήκης των Παρισίων για τα Δωδεκάνησα, ενώ για τα νησιά του Βορείου Αιγαίου, το άρθρο 13 της Λωζάνης δεν επιβάλλει πλήρη αφοπλισμό, αλλά περιορισμούς που επιδέχονται ερμηνείας.
-
Το «αγκάθι» της Ίμβρου και της Τενέδου: Υπενθυμίζει ότι η Τουρκία ουδέποτε εφάρμοσε το Άρθρο 14 για την αυτονομία των δύο νησιών, οδηγώντας με μεθοδευμένες πιέσεις τον ελληνικό πληθυσμό στην έξοδο.
Ο Kuneralp καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η σημερινή τακτική της Άγκυρας να «παγώνει» τα ζητήματα είναι η μόνη ορθολογική στάση, καθώς η προσφυγή στη διεθνή δικαιοσύνη θα οδηγούσε σε αποφάσεις πολύ κατώτερες των προσδοκιών που έχει καλλιεργήσει η τουρκική ηγεσία στο εσωτερικό της.
Η παρέμβαση Kuneralp δεν είναι μια τυχαία φωνή. Προερχόμενος από μια οικογένεια με βαθιές ρίζες στη διπλωματία και την πολιτική (είναι συγγενής του Boris Johnson), ο λόγος του έχει βάρος. Η παραδοχή ότι οι τουρκικές θέσεις είναι «αμφισβητήσιμες» βάσει διεθνών συνθηκών αποτελεί ένα ισχυρό επιχείρημα για την ελληνική πλευρά, ειδικά όταν διατυπώνεται από έναν άνθρωπο που υπηρέτησε το τουρκικό κράτος επί δεκαετίες.
rodopipress.gr