Η γνωστή τακτική της Άγκυρας να οικειοποιείται στοιχεία της κοινής πολιτιστικής κληρονομιάς της Ανατολής και των Βαλκανίων φαίνεται πως περνά πλέον και από την κουζίνα. Αυτή τη φορά στο επίκεντρο βρίσκεται ο μπακλαβάς.
Η Τουρκία ζήτησε από την UNESCO να αναγνωρίσει τον μπακλαβά ως μέρος της τουρκικής πολιτιστικής κληρονομιάς, στηρίζοντας τη διεκδίκησή της σε συνταγές της Κωνσταντινούπολης κατά την οθωμανική περίοδο.
Το πρόβλημα, όμως, είναι προφανές. Η Κωνσταντινούπολη δεν ήταν ποτέ απλώς «οθωμανική κουζίνα». Υπήρξε για αιώνες κέντρο του Ελληνισμού, της βυζαντινής παράδοσης και μιας πολίτικης γαστρονομίας που διαμορφώθηκε μέσα από λαούς, θρησκείες και πολιτισμούς.
Η ελληνική πλευρά αντέδρασε με αντίστοιχη προσφυγή στην UNESCO, αναδεικνύοντας τη σύνδεση του μπακλαβά με την πολίτικη κουζίνα, αλλά και με παλαιότερα ελληνικά γλυκίσματα με μέλι και ξηρούς καρπούς.
Η υπόθεση αποκτά διεθνείς διαστάσεις, καθώς και η Συρία προβάλλει τη δική της ιστορική σχέση με τον μπακλαβά, ιδιαίτερα μέσω της παράδοσης του Χαλεπίου και της Δαμασκού.
Οι ειδικοί της γαστρονομικής ιστορίας σημειώνουν ότι ο μπακλαβάς δεν μπορεί να φυλακιστεί εύκολα σε ένα σύγχρονο εθνικό αφήγημα. Η μορφή που γνωρίζουμε σήμερα πιθανότατα διαμορφώθηκε στην Κωνσταντινούπολη τον 15ο και 16ο αιώνα, πάνω σε παλαιότερες βυζαντινές, ελληνικές, ανατολιακές και αραβικές επιρροές.
Η απόφαση της UNESCO αναμένεται μέσα στο έτος στο Σιαμέν της Κίνας. Μέχρι τότε, ο «πόλεμος του μπακλαβά» δείχνει πως η πολιτιστική διπλωματία δεν περνά μόνο από μνημεία, χάρτες και αρχεία, αλλά ακόμη και από ένα ταψί σιροπιαστό γλυκό.