Κύπρος

Η ξαφνική «φιλευσπλαχνία», το πιστόλι και το πραγματικό δίκτυ για τις μαρίδες

 

 

 

Γ. Καλλινίκου

 

Δηλώνω συγκλονισμένος. Η χθεσινή μέρα επιφύλαξε μεγάλες εκπλήξεις. Οι τράπεζες, που στοχοποιήθηκαν απ’ όλους –όχι αδίκως- οι άσπλαχνες (κατά τον ηπιότερο χαρακτηρισμό) μας άφησαν άφωνους, ανακοινώνοντας μέτρα για προστασία των ευάλωτων ομάδων που απειλούνται από τις εκποιήσεις. Υποτυπώδεις δόσεις για άνεργους μέχρι και δύο χρόνια και από εκεί και πέρα επιπρόσθετες βοήθειες. Δηλώσεις ότι με τα νομοσχέδια περί εκποιήσεων είναι τους μεγαλοοφειλέτες που θα κυνηγήσουν και όχι τους μικρούς και άλλα τέτοια. Βούρκωσαν τα μάτια μου.

 

 

 

Μα είναι δυνατόν αυτούς τους ανθρώπους να τους έχουμε σύρει ένα σωρό κατηγορίες την τελευταία τριετία; Οφείλω ωστόσο, να ομολογήσω ότι περισσότερο απ’ όλους με άγγιξε εκείνος ο κύριος που «αντιπροσωπεύει» όσους έχουμε χρέη. Αυτόν τον πρόεδρο του Συνδέσμου Δανειοληπτών. Προσωπικά μέλος τέτοιου συνδέσμου δεν είμαι. Είμαι όμως δανειολήπτης (πώς έχουν αλλάξει οι καιροί; Εξευγενίστηκε και η ορολογία του καταχρεωμένου). Και αφού είμαι τέτοιος, ο εν λόγω κύριος (Μελάς νομίζω λέγεται) αντιπροσωπεύει και μένα.

 

 

Με σκλάβωσε με όσα είπε βγαίνοντας από το Προεδρικό. Τόσες εβδομάδες ούτε ο Χάρης Γεωργιάδης, ούτε ο Χάσικος ούτε και ο ίδιος ο Πρόεδρος δεν μπόρεσαν να με πείσουν ότι το νομοσχέδιο για τις εκποιήσεις είναι προς το συμφέρον μου. Ότι αποσκοπεί στην προστασία εμένα και της κατοικίας μου. Ο εν λόγω κύριος όμως τα κατάφερε. Διότι όταν ο πρόεδρος των δανειοληπτών βγαίνει από το Προεδρικό και σου λέει, πρέπει να ψηφιστούν οι εκποιήσεις διότι έτσι θα προστατευθούν τα σπίτια όσων χρωστάμε και ότι τα κόμματα που αντιδρούν λαϊκίζουν, σημαίνει ότι έτσι είναι. Δεν μπορεί να σκεφτεί οποιοσδήποτε ότι μπορεί να κρύβεται κάτι άλλο πίσω από τα λόγια του. Και να ήταν μόνο αυτός;

 

 

Το τελευταίο διήμερο παρέλασαν από το Προεδρικό οι πάντες. Και οι τράπεζες και ο Σύνδεσμος Προστασίας της πρώτης κατοικίας και κερασάκι στην τούρτα χθες, το Συμβούλιο Εθνικής Οικονομίας. Απόρησε ο σεβαστός νομπελίστας πώς και οι βουλευτές δεν βλέπουν στο νομοσχέδιο ότι προστατεύονται οι πρώτες κατοικίες. Δεν μπορεί όλοι αυτοί να πήγαν γιατί τους κάλεσε ο Αναστασιάδης για να δημιουργηθεί εικόνα υπέρ των νομοσχεδίων και ουσιαστικά να τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια των βουλευτών που αντιτίθενται στην ψήφιση τους. Δεν μπορεί να είναι μέρος μιας καλοστημένης προπαγάνδας.

 

 

Έλα όμως, που κάτι δεν μου κολλάει… Πώς γίνεται ας πούμε, ένα Συμβούλιο Εθνικής Οικονομίας να έρχεται τελευταία στιγμή, μετά που η κυβέρνηση κατέθεσε στη Βουλή τα νομοσχέδια και να δίνει γνωμάτευση επ’ αυτών; Τι αξία έχει η γνωμάτευση των κατά τ’ άλλα, σεβαστών επιστημόνων; Τι σόι συμβούλιο του Προέδρου είναι αυτό που δίνει στον Πρόεδρο τις συμβουλές του μετά που αυτός έφτυσε αίμα να ετοιμαστούν τα νομοσχέδια και να κατατεθούν στη Βουλή; Την γνωμάτευση την έδωσε το Συμβούλιο για να συμβουλεύσει και να πείσει τον Πρόεδρο ή τη Βουλή; Και αφού, κύριοι του Συμβουλίου Εθνικής Οικονομίας, κύριοι τραπεζίτες και κύριε του Συνδέσμου Δανειοληπτών, τα νομοσχέδια προστατεύουν όσους χρωστούν και τα σπίτια τους, και αφού στόχο έχουν μόνο τους μεγαλοοφειλέτες, τότε γιατί άρον-άρον μερικές μόνο μέρες πριν κληθεί η Βουλή να αποφασίσει, έσπευσαν οι τράπεζες να ανακοινώσουν μέτρα για προστασία των ευάλωτων ομάδων

 

 

; Τόση φιλευσπλαχνία δεν αντέχεται… Ξεκάθαρα λοιπόν, πρέπει κάποιος να επισημάνει ότι οι όποιες αποφάσεις θα ληφθούν, δεν θα ισχύουν μόνο τις επόμενες μέρες ή τους επόμενους μήνες, αλλά θα ισχύουν για πολλά χρόνια. Όχι μόνο για σήμερα που το θέμα κυριαρχεί στην επικαιρότητα και κανείς δεν τολμά να αγγίξει το σπίτι μικρομεσαίου. Θα ισχύουν και για τα επόμενα χρόνια όταν ο σάλος θα κοπάσει και οι μικρομεσαίοι θα επιστρέψουν στη μοναξιά της φτώχειας τους. Τότε θα βρεθούν σαν την καλαμιά στον κάμπο, έρμαιο στις αποφάσεις εκείνων που θα έχουν την εξουσία. Γι’ αυτό, ό,τι θα αποφασιστεί σήμερα, πρέπει να περιλαμβάνεται σε νόμους και κανονισμούς απολύτως δεσμευτικούς για όλους. Με όλο το σεβασμό, αλλά τα σχέδια που εξήγγειλαν χθες οι τράπεζες δεν είναι νόμοι. Σχέδια είναι.

 

Και μετά από έξι μήνες ή ένα-δύο χρόνια, μπορεί να επικαλεστούν διάφορες εξελίξεις και να ακυρώσουν αυτά τα σχέδια. Και επειδή κάποιοι επαναλαμβάνουν με εκνευριστικό τρόπο ότι μπορεί να ψηφιστούν τώρα τα νομοσχέδια και στην πορεία να γίνονται τροποποιήσεις όπου διαπιστώνονται αδυναμίες, καλύτερα να σταματήσουν να εμπαίζουν τον κόσμο. Διότι τροποποιήσεις δικαιούνται να κάνουν οι βουλευτές, αλλά αν σήμερα βρίσκονται με το πιστόλι στον κρόταφο επειδή η Τρόικα θα μας κόψει τη δόση, πώς θα κάνουν αλλαγές στο μέλλον; Θα φύγει το πιστόλι από τον κρόταφο; Έχουμε να παίρνουμε αρκετές δόσεις ακόμη και το πιστόλι θα είναι για χρόνια στον κρόταφο μας. Η στήλη θα επαναλάβει σήμερα την πρόταση που είχε υποβάλει προ δεκαημέρου.

 

 

 

Οι τράπεζες μπορούν –υπό τον έλεγχο της Κεντρικής Τράπεζας και της κυβέρνησης- να κατηγοριοποιήσουν όλους τους δανειολήπτες. Να ξεχωρίσουν εκείνους που πλήρωναν κανονικά τις δόσεις τους αλλά τους δέθηκαν τα χέρια όταν ο ένας ή και οι δύο εργαζόμενοι μιας οικογένειας έμειναν άνεργοι. Να ξεχωρίσουν εκείνους οι οποίοι συνεπεία της κρίσης είδαν την τελευταία τριετία να μειώνονται σοβαρά τα εισοδήματα τους και ως εκ τούτου, αδυνατούσαν να πληρώνουν τις δόσεις τους. Αφού τους βρουν, να παγοποιήσουν για δύο ή και τρία χρόνια, τα δάνεια και τους τόκους τους (όπως έκαναν τα προηγούμενα χρόνια στους ημέτερους δανειολήπτες εκατομμυρίων). Έως ότου, επανεκκινήσει επιτέλους η οικονομία. Όλους τους άλλους ας τους κυνηγήσουν μέχρι τέλους. Αν ένα τέτοιο μέτρο διασφαλιστεί, τότε μπορούμε να μιλάμε για δίκτυ προστασίας ακόμη και των μαρίδων…

 

philenews

 

Γ. Καλλινίκου

Back to top button