Κύπρος

Της ανοχής και της ανεκτικότητας

 

 

 

 

imagesETQ9VLUTΗ ΖΩΗ μας καταστράφηκε, αλλά δεν τιμώρησαν κανένα». Μια κραυγή από συγγενείς που έχασαν δικούς τους ανθρώπους στην αεροπορική τραγωδία της «Ήλιος» το 2005. Δέκα, σχεδόν, χρόνια από τότε και κανείς δεν τιμωρήθηκε, σε κανένα δεν αποδόθηκε η ευθύνη για το αεροπορικό δυστύχημα. Παρέμειναν, μόνο, οι συγγενείς να κουβαλούν τον δικό τους σταυρό. Αυτή η κραυγή αγανάκτησης θα μπορούσε να αφορά πολλές και διαφορετικές τραγωδίες που έπληξαν αυτό τον τόπο.

Γιατί αποτελεί ίδιον στην Κύπρο, οι εγκληματίες, οι ένοχοι τραγωδιών να έχουν άσυλο. Και σε κάποιες περιπτώσεις, να επιβραβεύονται από το σύστημα και τους πολίτες εκείνους που χαρακτηρίζονται από κοντή μνήμη. • Δεν τιμωρήθηκε κανένας για το έγκλημα και την προδοσία του 1974. Κάποιοι εκ των ενόχων, «πρόκοψαν» πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά. • Δεν τιμωρήθηκε κανένας για το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου. Όσοι τα άρπαξαν έκαναν γερό πορτοφόλι. Οι υπόλοιποι κλαίνε ακόμη τη μοίρα τους. • Δεν τιμωρήθηκε κανένας για την πτώση του αεροπλάνου της «Ήλιος», που είχε ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν 121 άνθρωποι. Ποια δικαστήρια και ποια Δικαιοσύνη; • Για τη φονική έκρηξη στο Μαρί, Ιούλιος του 2011, η τιμωρία ήταν μισή καθώς βασίλευσε η σκοπιμότητα και παρασκηνιακή συναλλαγή. Κάποιοι πήγαν φυλακή. Κάποιοι παραμένουν στο απυρόβλητο. • Για την οικονομική καταστροφή, που βιώνει σήμερα η χώρα, η κοινωνία τελεί υπό αναμονή της ολοκλήρωσης του ανακριτικού έργου της Αστυνομίας κ.λπ κ.λπ. Ίδωμεν με πολύ επιφυλακτικότητα…

Η ατιμωρησία αποθρασύνει τους συνήθεις ύποπτους και αναπαράγει ένα σύστημα, που με τους ίδιους πρωταγωνιστές να δρουν επαναλαμβάνοντας τραγωδίες. Δεν θα μπορούσε, όμως, να είναι διαφορετική η κατάσταση, καθώς αυτή η ανακύκλωση προσώπων και πρακτικών, είναι αποτέλεσμα της ανεκτικότητας και της ανοχής της κοινωνίας. Αυτή η ανοχή καθιστά τον καθένα συνυπεύθυνο. Δυστυχώς, επιδεικνύεται μια απίστευτη ανεκτικότητα σε ένα πολιτικό σύστημα, που όντως ξεπερασμένο από τα γεγονότα, ασκεί πολιτική μπαλκονιού. Για την ακρίβεια, πολιτική ασκείται μετά τα μνημόσυνα τις Κυριακές έξω από τις εκκλησίες, στους συλλόγους και από τα πρωϊνάδικα. Δυστυχώς, η απάθεια έχει ενισχύσει τις στρεβλώσεις, τις έχει «θεσμοθετήσει», συμφιλιώνεται με την αδικία, αποδέχεται τα λεγόμενα νέα δεδομένα και τις «λύσεις ανάγκης». Και αυτό αφορά όλα τα θέματα που απασχολούν την κοινωνία, μικρά ή μεγάλα. Σοβαρά και μη. Είναι θέμα κουλτούρας, νοοτροπίας, που διαιωνίζεται διαχρονικά. Μόνο με την τιμωρία μπορεί να επέλθει ισορροπία σε αυτή την κοινωνία. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να υπάρξει με τους ίδιους (ατιμώρητους) παίκτες.

 

Κώστας Βενιζέλος

philenews.com

 

Back to top button