Κύπρος

Ακόμη μία δέσμευση, ακόμη μια κοροϊδία και τα μηνύματα του Χάρη

 

Γ. Καλλινίκου  ΠΗΓΗ philenews.com

 

 

 

Ομολογώ πως στη θέση του Χάρη Γεωργιάδη δεν θα ήθελα να ήμουν ποτέ. Ούτε ψήλος στον κόρφο του. Έμπλεξε με το χειρότερο υπουργείο στη χειρότερη του φάση. Του μαυρίζουν το συκώτι οι βαρβάτοι συνδικαλιστές. Διαβουλεύεται με τους Τροϊκανούς και τα βίτσια τους.

 

Παίζει το ρόλο του κακού παιδιού της κυβέρνησης. Αυτού που κάθε λίγο και λιγάκι ανοίγει το στόμα του και μας αμολάει την επόμενη «λυπητερή». Αυτός ανέλαβε να πείσει τους πάντες για την αναγκαιότητα να ψηφισθεί το νομοσχέδιο περί εκποιήσεων ως είχε διότι διαφορετικά θα ερχόταν καταστροφή. Αυτός ανέλαβε να προϊδεάσει τον κόσμο του δημοσίου για τη φορολόγηση του εφάπαξ. Αυτός πέταξε την αποκάλυψη, προκλήθηκε σαματάς, σφυγμομετρήθηκε το μέγεθος των αντιδράσεων κι εκεί που διαπίστωσε ότι το κόστος της παναπεργίας θα ήταν μεγάλο, ήρθε και το επικοινωνιακό παιγνίδι. Παρουσιάστηκε ο Πρόεδρος σαν από μηχανής θεός και έλυσε με μαγικό τρόπο το πρόβλημα. Η αλήθεια είναι πως το έργο του Χάρη Γεωργιάδη ήταν εξαρχής εξαιρετικά δύσκολο και αυτό οφείλουμε να το παραδεχθούμε όλοι. Μια οικονομία που βρίσκεται στην Εντατική και κρατιέται ζωντανή με μηχανική υποστήριξη, απαιτεί τεράστια προσπάθεια ώστε να έρθει η στιγμή που θα αναπνέει με τους δικούς της πνεύμονες. Αυτό ωστόσο, δεν θεωρείται δικαιολογία στον τρόπο που πολιτεύεται. Διαβάζοντας με προσοχή την προχθεσινή του συνέντευξη στον «Π», είμαστε υποχρεωμένοι να του επισημάνουμε τρία πράγματα.

 

Κατ’ αρχήν, στην αναφορά του ότι πήγε στον πρόεδρο Αναστασιάδη την επόμενη μέρα που η Βουλή ψήφισε τους νόμους για τις εκποιήσεις για να παραιτηθεί, η στήλη του δείχνει κίτρινη κάρτα. Ως νέος πολιτικός καλά κάνει να αφήσει τα κολπάκια των παλαιότερων στην πάντα. Αν κάποιος πολιτικός αισθανθεί ότι λειτούργησε με τρόπο που επιβάλει να παραιτηθεί, τότε πάει και παραιτείται, παίρνει το σακάκι και πάει σπίτι του. Τα τερτίπια τύπου «δεν με άφησε ο Πρόεδρος να το κάνω» είναι μόνο για αφελείς. Επιτέλους, οι πολιτικοί κάποια στιγμή οφείλουν να μάθουν και την ορθόδοξη πολιτική συμπεριφορά. Αντρίκια και ξεκάθαρη. Αν ήταν πεπεισμένος ότι έπρεπε να παραιτηθεί, θα το έκανε ότι και αν του έλεγε ο Πρόεδρος. Αν πηγαίνεις και περιμένεις να σου πει ο Πρόεδρος «όχι Χάρη μου κάτσε εδώ, πού θα πας;» τότε με το συμπάθειο, αλλά αυτό για κάτι άλλο φαίνεται…

 

 

 

Και επί της ουσίας, πώς του ήρθε δηλαδή του Χάρη να παραιτηθεί; Αφού ο Πρόεδρος αμέσως μετά την απόφαση συνεχάρη τα κόμματα για την υπεύθυνη στάση τους. Άρα ήταν ικανοποιημένος. Δεύτερον, επειδή ο κ. Γεωργιάδης επαναλαμβάνει κατά κόρον ότι η οικονομία με την σοβαρή και υπεύθυνη πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση βρίσκεται στην οδό της σταθεροποίησης και της ανάκαμψης, είναι καιρός να ξεκαθαριστούν κάποια πράγματα. Η πολιτική που ακολουθείται δεν είναι η πολιτική της κυβέρνησης αλλά η πολιτική την οποία επιβάλει η Τρόικα. Οι κυβερνώντες το μόνο που κάνουν είναι να εφαρμόζουν πιστά όσα οι Τροϊκανοί επιβάλουν, γι’ αυτό και εισπράττουν συγχαρητήρια για το πόσο επιμελείς μαθητές είναι. Ο λαός είναι εκείνος που έχει πληρώσει το κόστος αυτής της σκληρής –αλλά απαραίτητης σε κάποιους τομείς- πολιτικής που η Τρόικα επιβάλει.

 

Αλίμονο λοιπόν, αν μετά από τόσες θυσίες, η οικονομία δεν θα σταθεροποιείτο. Πρόβλημα θα υπήρχε αν δεν λαμβάνονταν τόσο σκληρά μέτρα και αν δεν παίρναμε τη διεθνή βοήθεια. Με όλο το σέβας, αλλά όποιοι και αν κυβερνούσαν, αν έπαιρναν την ίδια βοήθεια και εφάρμοζαν την ίδια σκληρή πολιτική λιτότητας που οι ξένοι δανειστές απαιτούν, η οικονομία θα σταθεροποιείτο. Ως εκ τούτου, όσοι κοκορεύονται γιατί σταθεροποίησαν την οικονομία, απλώς μνημονεύουν με ξένα κόλλυβα. Τρίτον, εκεί που απαιτείται η παρέμβαση της κυβέρνησης είναι στη διαπραγμάτευση σε θέματα όπως οι εκποιήσεις, όπου πρέπει να προστατεύσει τις ευάλωτες ομάδες.

 

Η μάχη πρέπει να δοθεί πριν υπάρξει κατάληξη και όχι μετά. Το περιβόητο σλόγκαν «επιβεβαιωθήκαμε ότι οι Τροϊκανοί δεν δέχτηκαν ουσιαστικές αλλαγές» είναι επιχείρημα για αφελείς. Βεβαίως και δεν θα αποδέχονταν ουσιαστικές αλλαγές από την στιγμή που είχαν εξασφαλίσει την υπογραφή της κυβέρνησης. Γιατί να δεχτούν κάτι ουσιαστικά λιγότερο από αυτό που ήδη εξασφάλισαν; Η διαπραγμάτευση με την Ντέλια και τους λοιπούς του συναφιού της είναι εξαιρετικά δύσκολη. Γι’ αυτό ακριβώς, με τέτοιους σκληρούς διαπραγματευτές απαιτείται κάποιος όμοιος τους. Ο Χάρης φαντάζει υπερβολικά ευγενής και χαμηλών τόνων για να τα βάλει μαζί τους.

 

Εν κατακλείδι, αν έχει κάτι για το οποίο ο κ. Γεωργιάδης θα μπορούσε να μελετήσει το ενδεχόμενο παραίτησης του είναι η χθεσινή αποκάλυψη ότι οι ιδιωτικοποιήσεις ημικρατικών οργανισμών δεν θα γίνουν για εισπρακτικούς λόγους αλλά ως διαρθρωτική αλλαγή. Ακόμη βοούν στα αφτιά μας οι ατάκες ότι η πώληση των ημικρατικών επιβαλλόταν για μείωση του δημοσίου χρέους και ότι αυτός ήταν ο όρος στο μνημόνιο… Ακόμη μία δέσμευση, ακόμη μια κοροϊδία…

 

Γ. Καλλινίκου

Back to top button