Κύπρος

Θυσίες χωρίς αντίκρισμα

imagesRILUHUGUΤο θέμα είναι πολύ ευρύτερο από το εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων, κι έχει να κάνει συνολικά με τις αποφάσεις των τελευταίων χρόνων που επηρεάζουν τους πολίτες. Η εύκολη κι επαναλαμβανόμενη δικαιολογία ότι υπάρχουν στρεβλώσεις που πρέπει να διορθωθούν ως μνημονιακή υποχρέωση, είναι μόνο η μια όψη του νομίσματος. Δεν αμφιβάλλει κανένας ότι υπάρχουν στρεβλώσεις και ότι αν θέλουμε πράγματι να σωθεί ο τόπος πρέπει να υποστούμε όλοι θυσίες για να τις διορθώσουμε.

 

Γι΄ αυτό εξάλλου και οι συντεχνίες ως εκπρόσωποι των εργαζομένων, δεν έδειξαν μέχρι τώρα καμιά διάθεση σύγκρουσης. Η άλλη όψη όμως, είναι ότι οι θυσίες χρειάζονται «αντισταθμιστικά μέτρα» τα οποία δεν ελήφθησαν ποτέ όλο αυτό το μεγάλο διάστημα της κρίσης. Δηλαδή, από τη στιγμή που αποφασίζονται θυσίες των πολιτών ή και των επιχειρήσεων, για να σωθεί η οικονομία, θα έπρεπε ταυτόχρονα να αποφασίζονται και μέτρα προς όφελος τους για να υπάρχει ομαλότητα και για να μην μπαίνει η οικονομία στον περιβόητο φαύλο κύκλο. Πάγωσαν, για παράδειγμα, οι καταθέσεις και οι άνθρωποι για πολλούς μήνες δεν μπορούσαν να αξιοποιήσουν τα χρήματά τους, αλλά δεν πάγωσαν ταυτόχρονα και τα δάνεια τους κι έπρεπε να συνεχίζουν να πληρώνουν τις δόσεις τους. Φορολογούνται οι πολίτες για να στηριχθούν οι τράπεζες, αλλά οι τράπεζες συνεχίζουν να υπερχρεώνουν τους πολίτες. Μειώθηκαν οι μισθοί, αλλά δεν μειώθηκαν οι τιμές της αγοράς, ούτε καν οι τιμές υπηρεσιών του δημοσίου· αυξήθηκαν μάλιστα.

 

Ούτε πάγωσαν ταυτόχρονα οι φορολογίες. Αντίθετα, προστίθενται καινούργιες, όπως ο φόρος ακινήτων ή ο τόκος της ΑΗΚ, 4,5% στους καθυστερημένους λογαριασμούς. Δίκαιο ασφαλώς να βάζει τόκο η ΑΗΚ, άδικο όμως να το κάνει σήμερα, μέσα στην ανέχεια του κόσμου. Δίκαιο να πληρώνουν φόρο όσοι έχουν ακίνητα, άδικο να γίνεται αυτό μέσα στην κρίση και μάλιστα καθ΄ υπερβολήν, την οποία πληρώνουν πάλι οι πολίτες. Δίκαιο να συζητηθεί το καθεστώς του εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων, άδικο να ξεχνά η Κυβέρνηση ότι μόλις το 2012 συμφωνήθηκαν αλλαγές του καθεστώτος και πολύ πιο άδικο να κατηγορούνται οι εργαζόμενοι ως να είναι χρήματα που κλέβουν και όχι χρήματα που μαζεύτηκαν μετά από τρεις δεκαετίες δουλειάς, άσχετα αν τα κατασπατάλησαν οι επιπολαιότητες πολιτικών αποφάσεων.

Όταν λοιπόν η Κυβέρνηση καλεί τους εργαζόμενους να μην προχωρήσουν σε απεργία την Παρασκευή και μιλά για βεβιασμένες ενέργειες των συντεχνιών, ή όταν ανοίγει νέα κεφάλαια σε βάρος τους, πρέπει να αντιληφθεί ότι το καζάνι που βράζει, δεν βράζει μόνο για το εφάπαξ των κυβερνητικών. Θα έχει δίκαιο να διαμαρτύρεται αν μπορέσει να εξηγήσει τι έκανε η ίδια προς όφελος των πολιτών και δεν δικαιολογούνται να εξεγείρονται. Τι τους πρόσφερε ως αντιστάθμισμα στις θυσίες τους, για να αντιληφθούν ότι οι θυσίες τους έχουν αντίκρισμα και δεν καταλήγουν στο βάραθρο των τραπεζών και της κρατικής σπατάλης; Εννοώ, βέβαια, τι τους πρόσφερε πέρα από τις υποσχέσεις για την επανεκκίνηση…

 

Άριστος Μιχαηλίδης

 

www.philenews.com

Back to top button