Άποψη

Τι κερδίσαμε στη θλιβερή ιστορία των υποχωρήσεων

fngtΕίναι αναμενόμενο ότι ο νέος απεσταλμένος του ΟΗΕ, Έσπεν Μπαρθ Άιντα, θα προσπαθήσει να παρουσιάσει φόρμουλες για να ξεπεραστεί η κρίση ώστε να ξαναρχίσουν οι συνομιλίες. Αυτή είναι η αποστολή του. Το πρόβλημα είναι ότι κι αυτός κινείται στην κατεύθυνση των Αμερικάνων, παρότι μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο χειρότερη θα ήταν η κατάσταση αν παρέμενε στη θέση του ο Ντάουνερ. Η κατεύθυνση των Αμερικάνων είναι να ξεπεραστεί η κρίση τοποθετώντας στο τραπέζι των συνομιλιών το φυσικό αέριο, όπως είναι η απαίτηση της Άγκυρας.

 

 

 

 

Η κυπριακή Κυβέρνηση, που κακώς έχει επενδύσει όλες τις προσδοκίες της στον «αμερικανικό παράγοντα», βρίσκεται στη δύσκολη θέση να αντιδρά σε κάτι λογικοφανές, που προτείνουν οι «στρατηγικοί εταίροι» της. Διότι, ποιος θα πεισθεί ότι δεν είναι λογικό να γίνει διάλογος αφού υπάρχει μια διαφορά; Έστω κι αν η διαφορά υπάρχει επειδή αυτό επιβάλλει η Άγκυρα και όχι το διεθνές δίκαιο, η Ευρωπαϊκή Ένωση, τα Ηνωμένα Έθνη, ακόμα και η Ουάσιγκτον. Όλοι αναγνωρίζουν τα δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΑΟΖ, αλλά όλοι ζητούν από την κυπριακή Κυβέρνηση να κάνει υποχωρήσεις για να ξεκινήσουν ξανά οι συνομιλίες. Δεν ζητά κανένας από τον παράνομο να τερματίσει την παρανομία, ζητούν από τον νόμιμο να αποδεχθεί και να νομιμοποιήσει την παρανομία. Αυτό όμως πρέπει κάποτε να σταματήσει. Διότι, αυτό συμβαίνει σε όλη την πορεία για ειρηνική διέξοδο.

 

 

 

Μετατρέψαμε τη εισβολή και κατοχή σε κοινοτική διαφορά, αποδεχτήκαμε την ομοσπονδία, μετά τη μετατρέψαμε σε διζωνική ομοσπονδία, αποδεχτήκαμε την «ΤΔΒΚ», μετά τα δύο κρατίδια ίσου καθεστώτος,  τους έποικους, την εκ περιτροπής προεδρία, το εμπόριο της Πράσινης Γραμμής και πολλά άλλα… Όλα υποχωρήσεις-δώρα του θύματος για να ικανοποιηθεί ο θύτης ώστε να λυθεί το Κυπριακό τελεσίδικα. Τώρα, μας ζητείται να παραδώσουμε και την τελευταία ελπίδα που υπάρχει ως κίνητρο για να λυθεί το Κυπριακό, το φυσικό αέριο. Πριν το κάνουμε αυτό, καλό είναι να μας πουν οι μεσολαβητές και οι «στρατηγικοί εταίροι», σε όλη αυτή την πορεία τι πήρε η ελληνοκυπριακή πλευρά ως αντάλλαγμα στα δώρα της. Ας το σκεφτούν και οι ηγέτες μας. Τι κέρδισε η πλευρά μας σε όλη την ιστορία των αναξιοπρεπών υποχωρήσεων; Τίποτε απολύτως.

 

 

 

 

Ούτε λύθηκε το Κυπριακό, ούτε καν πείσθηκε ο διεθνής παράγοντας ότι οι υποχωρήσεις δείχνουν τη θέλησή μας για συμβιβασμό. Όσες οι υποχωρήσεις μας, άλλες τόσες οι βλαβερές συνέπειες σε βάρος των Ελληνοκυπρίων και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και το θλιβερό είναι ότι υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις στην πλευρά μας και πολιτικοί περιωπής οι οποίοι κάθονται με τον Αμερικάνο πρέσβη και συζητούν στα βρώμικα παρασκήνια με ποιον τρόπο θα πείσουν τον πρόεδρο Αναστασιάδη να υποχωρήσει και να επιστρέψει στις συνομιλίες βάζοντας στο τραπέζι και το φυσικό αέριο. Ελπίζουμε αυτή τη φορά να μην αισθανθεί κανένα πιστόλι στον κρόταφο και να επιμένει μέχρι τέλους στην ορθή πορεία: Συμμαχίες με γείτονες, στενή συνεργασία με Ελλάδα, επαναπροσέγγιση με Μόσχα και, κυρίως, ούτε συζήτηση για ξεπάγωμα τουρκικών κεφαλαίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο άλλος δρόμος, ο αμερικάνικος, θα είναι οριστικά καταστροφικός.

 

 

 

 

www.philenews.com

Back to top button