Κύπρος

Φτώχεια παντού

 

«Η ελίτ των νέων μας έχει φύγει για το εξωτερικό» μου έλεγε τον περασμένο μήνα μία φίλη δημοσιογράφος από την Πορτογαλία που δουλεύει με πετσοκομμένο μισθό σε πρακτορείο ειδήσεων. «Οι πιο μορφωμένοι, οι πιο προσοντούχοι, οι πιο ταλαντούχοι, αυτοί που θα μπορούσαν να γίνουν τα νέα στελέχη της κοινωνίας και να δουλέψουν για να βγει η χώρα μας από την οικονομική κρίση, τη διαφθορά, το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα και τον συντηρητισμό, έχουν εξαφανιστεί από τη χώρα». Μία από τα ίδια, της λέω. Η Κύπρος, όπως κι η Ελλάδα και, υποθέτω, η Ισπανία και άλλες χώρες του αγριεμένου νότου, πέρα από τη φτώχεια που αντικατοπτρίζεται στο πορτοφόλι και τους οικονομικούς τους δείκτες, έχουν φαλιρίσει επίσης σε ανθρώπινο δυναμικό.

uuydfΗ φτώχεια σ’ αυτόν τον τομέα είναι σαρωτική και αποταμιεύει τη μιζέρια, ώστε να την εξαργυρώνουμε για πολλά ακόμη χρόνια στο μέλλον. Αυτή η νέα γενιά «ποιοτικών» μεταναστών -επιστήμονες, καλλιτέχνες, ακαδημαϊκοί, οικονομολόγοι και δόκτορες σε μια γκάμα ειδικοτήτων- στερεί από τον τόπο τον σημαντικότερο φυσικό πλούτο, τους ανθρώπους της. «Του είπα να μην τολμήσει να επιστρέψει», μου έλεγε τις προάλλες η μητέρα ενός σπουδαίου μουσικού που διαπρέπει στη Νέα Υόρκη. «Να έρθει για να κάνει τι; Να σερβίρει καφέδες;» Και ένας φίλος λογιστής που είχε πρόταση να δουλέψει στο Λονδίνο παλεύει να πείσει την (άνεργη) γυναίκα του να πάρουν τα παιδιά και να φύγουν. Μέσα στον προηγούμενο μήνα, 6.269 άνθρωποι προστέθηκαν στη λίστα των ανέργων. Το σύνολό τους έχει αγγίξει τις 47.603 και άλλοι τόσοι πιθανώς υποαπασχολούνται βγάζοντας βάρδιες σε καφετέριες και περίπτερα. Η φτώχεια είναι μία λέξη που ζούσε εξόριστη για πολλά χρόνια σ’ αυτό τον τόπο. Δεν χωρούσε στα σπίτια μας, στα αυτοκίνητα, στα πτυχία μας και στα ψυγεία μας.

Σήμερα τη βλέπεις να εξαπλώνεται παντού και να διαδίδει το γκριζωπό χρώμα της στα πάντα. «Αυτοί που χειρίζονται τα προβλήματα και την πραγματική καθημερινή οικονομία ζουν σε άλλο κόσμο και δεν έχουν καμιά σχέση με την πλατιά κοινωνία και τα προβλήματά της», έγραφε προχθές στον «Φιλελεύθερο» ο Άριστος Μιχαηλίδης, παραθέτοντας τους αστρονομικούς μισθούς των στελεχών που έχουν ασχοληθεί μέχρι σήμερα με τα προβλήματα της οικονομίας. Χρεοκοπημένα ήθη και φτωχές συνειδήσεις δένουν άψογα με το τοπίο. Ο δήμος Λευκωσίας ζητάει από τους δημότες του να «υιοθετήσουν» μία από τις 600 οικογένειες που δεν έχουν να φάνε αυτά τα Χριστούγεννα. «Η κυρία Ελένη είναι μονογονιός, έχει τρία παιδιά και είναι άνεργη», μου λέει η εθελόντρια στη γραμμή. Κάποτε γινόμασταν ανάδοχοι διά αλληλογραφίας ταΐζοντας παιδάκια της Αφρικής. Τώρα έχω «υιοθετήσει» μια κυρία Ελένη και τρία παιδιά, δυο δρόμους πιο κάτω απ’ το σπίτι μου. «Πάμε κάτω Μακαρίου» μάς προσκαλεί η διαφήμιση του δήμου Λευκωσίας και η Παραμυθούπολη αναβοσβήνει τα φωτάκια της αναζητώντας πελατεία. Με το τεχνητό κέφι της, τονίζει ακόμη περισσότερο τη φτώχεια ενός λαού που είχε πάντα έφεση στη στημένη ψυχαγωγία, με €3 την κούρσα.

Τώνια Σταυρινού

philenews.com

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: