-AD-
Κύπρος

Για να υπάρχουν μελλοντικές γενιές

 

του Άριστου Μιχαηλίδη

 

Αλίμονο αν δεν είναι πολιτικές οι αποφάσεις της Κύπρου για την αξιοποίηση του φυσικού αερίου. Τρισαλίμονο. Διότι εδώ δεν είναι Νορβηγία, είναι χώρα υπό κατοχή, που στην προτεραιότητά της δεν έχει -ή δεν πρέπει να έχει- τις οικονομικές επενδύσεις, αλλά τη φυσική επιβίωση.

Γι’ αυτό και απ’ όλα όσα είπε βλακωδώς ο Άιντα και σήκωσε τρικυμίες πριν ακόμα μπει στη θάλασσα, το πιο απαράδεκτο είναι οι συμβουλές του για την αξιοποίηση του φυσικού αερίου. Αν καταλήξουμε, είπε, «σε μια πολιτική απόφαση για πολύ πιο δαπανηρή οδό εξαγωγής, τότε η πολιτική θα κλέψει χρήματα από τις μελλοντικές γενιές των Κυπρίων», ενώ μια συμφωνία στο Κυπριακό θα ανοίξει για την Τουρκία τον δρόμο για πρόσβαση στην περιφερειακή αγορά ενέργειας.

 

Είναι το πιο απαράδεκτο, διότι κινείται στη λογική της Άγκυρας και στη λογική όσων Ελληνοκυπρίων έχασαν τον προσανατολισμό τους και πιστεύουν πια ότι ο μόνος δρόμος επιβίωσής μας σ’ αυτό το νησί είναι η ενσωμάτωσή μας στην Τουρκία ή, έστω, η υποτακτική εξυπηρέτηση των τουρκικών συμφερόντων. Θεωρούν ότι η Κύπρος είναι πολύ αδύνατη και πολύ ηττημένη για να έχει εθνικά συμφέροντα.

Αν όμως η λύση του Κυπριακού «θα ανοίξει για την Τουρκία τον δρόμο για πρόσβαση στην περιφερειακή αγορά ενέργειας», τότε γιατί δεν στρέφεται στην Τουρκία ο Άιντα να της εξηγήσει τα συμφέροντά της και τα εξηγεί σ’ εμάς; Το συμφέρον της Κύπρου είναι να κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να αποκλείσει την Τουρκία από την περιφερειακή αγορά ενέργειας, εκτός κι αν πεισθεί να εγκαταλείψει τις βλέψεις της στην Κύπρο. Δεν είναι οι μελλοντικές γενιές των Κυπρίων που τελούν υπό κατοχή, είναι οι παρούσες γενιές. Κι αν οι παρούσες γενιές δεν αξιοποιήσουν τα παρόντα δεδομένα για να λύσουν το Κυπριακό με μια δημοκρατική και βιώσιμη συμφωνία, τότε δεν θα υπάρχουν μελλοντικές γενιές Κυπρίων. Οι σημερινές θα είναι οι τελευταίες.

Τελικά, όλοι ξέρουν ποιο είναι το συμφέρον κι η ιστορία μας, εκτός από εμάς. Ακόμα κι ο Άιντα, που ανακάλυψε ότι υπάρχει Κύπρος μόλις πριν από οκτώ μήνες, πιστεύει ότι δικαιούται να πριονίζει και τη νομική υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας, δίνοντας συνεντεύξεις (όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά και σε διεθνή πρακτορεία) διερωτούμενος αν η Κυπριακή Δημοκρατία είναι «ένα απαχθέν κράτος (από τους Ελληνοκύπριους) ή μέρος της χώρας είναι υπό κατοχή;».

 

Έστω κι αν το λέει μεταφέροντας δήθεν τις διαφωνίες που υπάρχουν. Για να είναι δίκαιος, όμως, ως εκπρόσωπος των Ηνωμένων Εθνών, δεν μπορεί να βάζει στην ίδια μοίρα τη νομιμότητα και την παρανομία. Θα έπρεπε να ξέρει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία υφίσταται ως κράτος, το οποίο διαχειρίζονται οι Ελληνοκύπριοι με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας από το 1964. Είναι το ψήφισμα 186 (4 Μάρτιου 1964) που ανέθετε την Κυπριακή Δημοκρατία στους Ελληνοκύπριους, καταδικάζοντας την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων. Όταν προτάσσει στο Associated Press αυτή τη δήθεν αμφισβήτηση, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να διοχετεύει στη διεθνή κοινότητα τους ισχυρισμός των ενόχων για να δικαιολογείται η παρανομία τους.

 

 

Αλλά, όλο το πνεύμα των δηλώσεων και η επιχειρηματολογία του κ. Άιντα είναι ενταγμένα στη φιλοσοφία υποτίμησης της νομιμότητας και του δικαίου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κι αυτό, επιτέλους, πρέπει να αρχίσει να μας ανησυχεί. Όχι για να ζητήσουμε την απομάκρυνσή του, αλλά για να αντιληφθούμε πού πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας αν θέλουμε να ελπίζουμε ότι θα υπάρξουν και μελλοντικές γενιές Ελληνοκυπρίων.

 

 

 Άριστος Μιχαηλίδης

philenews.com

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Close
%d bloggers like this: