Ελλάδα

Δημοσιογραφικές απεργίες πονηρές…

 

Όταν βρίσκεσαι μπροστά σε γεγονότα «πονηρά» και «δόλια» δεν μπορεί να σφυρίζεις αδιάφορα…
Όταν μια κυβέρνηση ταπεινώνεται θορυβωδώς και η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά στο 4ο Μνημόνιο δεν μπορεί οι δημοσιογράφοι να ΣΙΩΠΟΥΝ, λόγω απεργίας!!!
Η απεργία δεν είναι πανάκεια, πολύ περισσότερο δεν είναι «εμπόρευμα» κομματικής ή εργατοπατερικής κατανάλωσης.
Κάθε απεργία αποτελεί ένα μέσον πάλης των εργαζομένων με σκοπό τη διαλεκτική κλιμάκωση των αγώνων τους σε ανώτερες μορφές πάλης, οι οποίες ταυτόχρονα θα πυροδοτούν τους σπινθήρες της γενικής λαϊκής οργής και θα συμβάλλουν στην ΕΝΟΤΗΤΑ των απεργών με το κοινωνικό σύνολο…
Οι γενικές απεργίες δεν γίνονται για το θεαθήναι, έτσι για να «τρέφονται» τα παράσιτα των εργατοπατέρων ή τα παράσιτα των κομματικών γραφειοκρατών…
Όλα αυτά ισχύουν ιδιαίτερα για εκείνες τις απεργίες που αφορούν την ενημέρωση του λαού, δηλαδή των δημοσιογράφων.
Όλες οι απεργίες που «κηρύσσονται» από τις γραφειοκρατικές κλίκες (κομμάτων ή συνδικάτων) δεν έχουν καμία σχέση με την έννοια των απεργιών εκείνων που ανοίγουν πραγματικά αγωνιστικά ΜΕΤΩΠΑ, που ανοίγουν τη σπείρα των κλιμακούμενων μορφών πάλης στα ανώτατα επίπεδα: Γι αυτό όλες αυτές οι απεργίες είναι εκτονωτικές, παρελάσεις θεάματος, που ΟΧΙ μόνο δεν προωθούν τη διαλεκτική του αγώνα, σε πιο «σκληρές» και επαναστατικές μορφές πάλης, αλλά σπέρνουν και την απογοήτευση.
Ο κρατικός συνδικαλισμός, αυτός που κυριαρχεί, ως ΛΟΓΙΚΗ, σήμερα, αυτό ακριβώς επιδιώκει: Να μεταλλάξει την απεργία από μορφή αγωνιστικής κλιμάκωσης, σε μορφή εκτόνωσης, ύπνωσης και απογοήτευσης…
Ο «συνδικαλισμός» των δημοσιογράφων κινείται μέσα σʼ αυτά τα πλαίσια της κρατικής ΛΟΓΙΚΗΣ, στη χειρότερη εκδοχή της: Στα πλαίσια του «συνδικαλισμού» των «νταβάδων» της «ενημέρωσης».
Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της δημοσιογραφίας κηρύσσει μια απεργία την ίδια ώρα που ο ελληνικός λαός ΑΠΑΙΤΕΙ ενημέρωση και γνώση των νέων συμφορών που αποφάσισαν ερήμην του, οι τοκογλύφοι. Συμφορές που καταγράφουν ταυτόχρονα και το φιάσκο των κυβερνητικών ανδρεικέλων, τη νέα κακουργηματική ΑΠΑΤΗ της «αριστερής» κυβέρνησης…
Με την απεργία τους οι δημοσιογράφοι προσφέρουν χρήσιμο έργο στην κυβέρνηση και το κατοχικό καθεστώς…
Υποτίθεται ότι απεργούν εναντίον της κυβέρνησης (απλές κροτίδες λάμψεις-κρότου), αλλά στην πράξη στηρίζουν την κυβέρνηση: Ο πονηρός και δόλιος τρόπος στήριξης του καθεστώτος και των κυβερνητικών ανδρεικέλων…
Η αγωνιστική απεργιακή πρακτική προωθεί και βαθαίνει την ενημέρωση του λαού, ταυτόχρονα ρίχνει γέφυρες ενότητας με το λαό.
Μια τέτοια πρακτική μορφοποιείται με επαναστατικές καταλήψεις των ΜΜΕ και όχι με απεργιακά θεάματα που στην πράξη στηρίζουν το καθεστώς, την κυβέρνηση και τους «νταβάδες»…
Φυσικά κάτι τέτοιο είναι ουτοπία να το ζητάμε από τον «συνδικαλισμό» του καθεστώτος και των «νταβάδων».
Ωστόσο, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την δημοσιογραφική ΑΠΑΤΗ της απεργίας.
Μιας απεργίας, σε μια χρονική περίοδο νέων δραματικών εξελίξεων:
α). Νέο θεαματικό φιάσκο της κυβέρνησης: Από εκεί που φώναζε σε όλους τους τόνους ότι δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα, έρχεται η απόφαση-εξπρες του Eurogroup στο Άμστερνταμ που προστάζει την ψήφιση από τη Βουλή (μέχρι τις 27/4/2016) νέου (προληπτικού) πακέτου μέτρων…
β). Νέο «αριστερό» μνημόνιο, το 4ο!!! «Αριστερό» ρεκόρ: Σε 9 μήνες δύο μνημόνια!!!
Και ρεκόρ ανώμαλων κυβερνητικών προσγειώσεων και ΑΠΑΤΗΣ: Από τις θριαμβολογίες της «επιτυχίας» στο καναβάτσο της παταγώδους πτώσης…
γ). Τέλος, όλα τα ανωτέρω, σε συνδυασμό με τα άλλα κυβερνητικά αδιέξοδα (Ασφαλιστικό κ.λπ), δημιουργούν πλέον συνθήκες ολοκληρωτικής κυβερνητικής κατάρρευσης και δρομολογούν εκρηκτικές πολιτικές εξελίξεις…
Σε όλα αυτά και σε πολλά άλλα (οξύτατες παρενέργειες από τα παραπάνω) η «Ενημέρωση» του ελληνικού λαού πάει περίπατο: Στον απεργιακό περίπατο των εργατοπατέρων της δημοσιογραφίας…
Εάν όλα αυτά δεν αποτελούν κραυγαλέα στήριξη της κυβέρνησης (στο όνομα της απεργίας εναντίον της), τότε οι λέξεις, πράγματι, έχουν χάσει κάθε σημασία…

 

resaltomag.gr

 

 

Ψιτ… συνάδελφε! (δημοσιογραφικό και πένθιμο)
Γράφει: Δημήτρης Μηλάκας

 

Για να δημιουργηθούν οι πιθανότητες επιτυχίας ενός αγώνα, βασική προϋπόθεση είναι η διάχυση του δίκαιου χαρακτήρα του στην κοινωνία, έτσι ώστε να εξασφαλιστεί ανοχή, συμπάθεια, κατανόηση και υποστήριξη.

Δεν υπάρχει άλλος κλάδος, άλλη επαγγελματική κατηγορία, που υπονόμευσε τόσο συστηματικά αγώνες (άλλων) εργαζομένων υποθάλποντας τον κοινωνικό αυτοματισμό όσο η δημοσιογραφία και οι δημοσιογράφοι. Ως εκ τούτου, δεν πρόκειται να «κλάψει» κανείς για τον «θάνατο» του επαγγέλματος…

Ο θάνατος άλλωστε έχει επέλθει προ πολλού και σίγουρα πολύ πριν την κατάθεση του ασφαλιστικού από την κυβέρνηση της «αριστεράς» του Αλέξη Τσίπρα. Η βαριά ασθένεια του επαγγέλματος ξεκινά από πολύ παλιότερα. Τότε, που έδεναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα…

Από τότε, το «σύμπλεγμα» των media τοποθετήθηκε δίπλα στην εξουσία και πρόσφερε τις υπηρεσίες του με το αζημίωτο για τη διαχείριση (και όχι ενημέρωση) της κοινής γνώμης. Όσο οι πόροι ήταν επαρκείς το σύστημα μπορούσε να εξασφαλίσει την αναπαραγωγή του: εναλλαγή των κομμάτων εξουσίας, μοίρασμα της πίτας στην οικονομική ολιγαρχία, αρκετά ψίχουλα για την ικανοποίηση των ψευδαισθήσεων των «λειτουργών» του Τύπου, κάποιοι από τους οποίους –και όχι λίγοι- συνήθισαν στο παντεσπάνι.

Ενσωματωμένο στο σύστημα εξουσίας το δημοσιογραφικό επάγγελμα (κατά περίπτωση ακούσια ή εκούσια) αναλάμβανε την βρώμικη δουλειά με μοναδικό στόχο την διαιώνιση μιας βολικής και προσοδοφόρας κατάστασης για όσους ήταν στο κόλπο.

Έτσι γίνονταν οι δουλειές, έτσι υπογράφονταν οι συμβάσεις, έτσι χαρίζονταν η διαφήμιση, έτσι μοιράζονταν οι θέσεις φιλέτα, έτσι εξασφαλίζονταν 2 και 3 και 4 και 5 αργομισθίες, έτσι καπαρώνονταν γραφεία τύπου, θέσεις σε γραμματείες και πάει λέγοντας.
Έτσι, εξασφαλίστηκαν δουλειές με αστρονομικές απολαβές (τάχα ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης) έτσι, σιγά- σιγά άρχισε να παγιώνεται η εικόνα και η αντίληψη του αλήτη ρουφιάνου δημοσιογράφου. Κάπως έτσι, ένας ολόκληρος κλάδος αφέθηκε στο σάπισμα της «ευημερίας»…

Χρειάστηκε να περάσουν έξι χρόνια υπηρέτησης των πολιτικών του μονόδρομου των μνημονίων για να αντιληφθεί ο δημοσιογραφικός κλάδος ότι ο δρόμος αυτός οδηγεί σε τοίχο.

Το αντιληφθήκαμε άραγε (ως επαγγελματικό συνάφι) μόνο και μόνο γιατί συνθλιβόμαστε και μεις πάνω σ αυτόν τον τοίχο; Τι άραγε κάναμε αυτά τα τελευταία χρόνια και δεν βλέπαμε που πάμε; Είχαμε δουλειές να κάνουμε…

Την πέσαμε στους δημοσίους υπαλλήλους που είναι πολλοί και δεν δουλεύουν
• Κράξαμε τους συνταξιούχους που ζουν πολύ και παίρνουν πολλά
• Ξεφωνίσαμε ταξιτζήδες, φροτηγατζήδες, δικηγόρους συμβολαιογράφους, φαρμακοποιούς που με τη στάση τους υπονομεύουν τις δυνατότητες εκσυγχρονισμού του τόπου
• Τα βάλαμε με την δωρεάν παιδεία και τις δαπάνες για την υγεία
• Γιουχάραμε τους αγρότες με τα καγιέν που τρώνε τις επιδοτήσεις στα στριπτιζάδικα
• Ξεφωνήσαμε κάθε πορεία και διαμαρτυρία γιατί κάνει κακό στην αγορά και τον τουρισμό
• Υποστηρίξαμε με πάθος κάθε συμφωνία με τους δανειστές όλα αυτά τα χρόνια για να μην χρεοκοπήσουμε και κοπούν οι μισθοί και οι συντάξεις
• Χορέψαμε σε κάθε σκοπό που βόλευε την όποια κυβέρνηση για να υλοποιήσει τις απαιτήσεις των δανειστών, για περικοπές, περικοπές, περικοπές και ξεπουλήματα όσο –όσο.

Φωνάζουμε τώρα και θα απεργήσουμε «διαρκώς» για το ασφαλιστικό «μας» ενώ εδώ και χρόνια σιγοντάρουμε τις πολιτικές που έχουν καταστρέψει όλους τους υπόλοιπους.

Κοιτάζοντάς μας, (σαν κλάδο) ολοένα και περισσότερο θυμίζουμε την περιβόητη παραγκόβια ατάκα: εμείς (και το ταμείο μας) να είμαστε καλά και οι άλλοι να πάνε να γαμηθούνε…

Να όμως που ήρθε η σειρά μας…

ΥΓ: Οι γενικεύσεις είναι πολλές φορές ενοχλητικές και άδικες. Ωστόσο ένα ποτήρι νερό μπορεί εύκολα να χρωματιστεί, αρκεί μια σταγόνα μπογιάς και το νερό δεν πίνεται…

ΠΗΓΗ:
http://www.topontiki.gr/article/167956/psit-synadelfe-dimosiografiko-kai-penthimo

 

 

 

resaltomag.gr

Related Articles