-AD-
breaking newsΚύπρος

Κυπριακή Δημοκρατία: Ένα ανεπιθύμητο Κράτος;

 

Η ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΝ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΑΣ ΩΣ ΙΣΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΞΙΜΑΛΙΣΤΙΚΗ ΘΕΣΗ, ΑΛΛΑ Η ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗ. Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. ΕΜΕΙΣ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΟΥΜΕ. ΑΛΛΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΟΒΑΡΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ

 

Ο δυσμενής για τους Ελληνοκυπρίους συσχετισμός δυνάμεων και οι απορρέουσες δυσχέρειες από την πίεση της Δύσης και η ύπαρξη της τουρκικής μειονότητας στο νησί οδήγησαν το 1959 σε μια συμβιβαστική λύση, που επιτεύχθηκε με βάση το λεγόμενο συμβατικό διεθνές δίκαιο.

Έτσι η γένεση του Κράτους «νομιμοποιήθηκε» με μια σύμβαση, στην οποία έλαβε μέρος το «μητρικό αποικιακό κράτος» (Μεγάλη Βρετανία) και οι δύο «μητέρες» πατρίδες, Ελλάδα και Τουρκία. Αυτό σημαίνει πως ο συμβατικός διακανονισμός της Ζυρίχης και του Λονδίνου έγινε ο αποφασιστικός επίλογος στην αλυσίδα των γεγονότων, τα οποία οδήγησαν στη γένεση του κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο «αποχωρισμός» της Κύπρου από τη Μεγάλη Βρετανία έλαβεν χώραν με τη «θέληση» του Λονδίνου, αφού φρόντισε να διασφαλίσει ό,τι επιθυμούσε και ό,τι της ήταν αρκετό για εξυπηρέτηση των δικών της στρατιωτικών σκοπών.

Τούτο, παρά τη σημασία του αγώνα της ελληνικής πλειοψηφίας του πληθυσμού της Κύπρου για την ελευθερία, που προφανώς απέβλεπε σε χωρίς περιορισμούς αυτοδιάθεση.

Το γεγονός πως η ελληνοκυπριακή εξέγερση δεν τερματίστηκε με πλήρη νίκη και σε νομικό επίπεδο, δεν ήταν χωρίς συνέπεια, αφού στο τέλος της διαδικασίας αυτής προέκυψε ένα βεβαρημένο Κράτος με τα βαρίδια της συγκεκριμένης δικοινοτικής μορφής.

Το Διεθνές Δίκαιο δεν προβλέπει και ούτε καθόριζε τη δημιουργία κρατών με ορισμένη ή με ίδια μορφή. Έτσι, το κύριο γνώρισμα του διακανονισμού της Ζυρίχης και του Λονδίνου για το Κυπριακό δημιούργησε ένα φαινομενικά ανεξάρτητο κράτος, με τέτοιο άδικο και δυσλειτουργικό Σύνταγμα, που ουσιαστικά δεν είχε θελήσει πραγματικά καμιάν από τις δύο πλευρές.

Το βέβαιο είναι ότι με τη σύναψη των συμφωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου και με την τελική ή οριστική συνταγματική ρύθμιση εγκαταλείφθηκαν, τουλάχιστον φαινομενικά ή παροδικά, το ελληνικό αίτημα για την Ένωση και η τουρκική απαίτηση διαίρεσης (taksim) (για να μην αναφέρουμε και τη θέση της Τουρκίας ότι «η Κύπρος είναι τουρκική»).

Η επίσημη αντίθεση της Ελλάδας κατά της βρετανικής αποικιοκρατικής πολιτικής ήταν μετριοπαθής, γιατί διαδραμάτισε ρόλο ο δυτικός προσανατολισμός του ελληνικού κράτους, η παραδοσιακή φιλία ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Αγγλία, παρά τη μη εκπλήρωση μεταπολεμικά των αγγλικών υποσχέσεων. Η Άγκυρα και οι Τουρκοκύπριοι, άλλωστε, βλέπανε το βρετανικό καθεστώς σαν προστατευτική ασπίδα ή έστω ως το «μικρότερο κακό», γι’ αυτό και δεν συμμετείχαν στον αγώνα κατά της βρετανικής αποικιοκρατικής πολιτικής.

Ξέχασαν τη διαβεβαίωση προς το Σύνταγμα

Η ιδιαιτερότητα του Κυπριακού δεν επηρέασε μόνο τη διαδικασία δημιουργίας του κράτους. Είχε, πέραν τούτου, ως αποτέλεσμα να στηριχτεί η συμφωνία για την Κύπρο σε «στάθμιση αντιτιθέμενων συμφερόντων» κι έτσι όχι σε συνεπή πραγμάτωση ριζικών αιτημάτων για ένα δημοκρατικό, πραγματικά ελεύθερο και λειτουργικό Κράτος. Μέχρι που φθάσαμε σε σχέση με τις εγγυήτριες χώρες στο προδοτικό πραξικόπημα της Χούντας και την εισβολή της Τουρκίας, υπό το απαθές βλέμμα της τρίτης εγγυήτριας χώρας.

Αντί να διασωθεί από τις εγγυήτριες, κινδύνευσε από αυτές η Κυπριακή Δημοκρατία.

Έκτοτε η Τουρκία φροντίζει συστηματικά να ενεργεί, όχι ως εγγυήτρια της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή της συνταγματικής τάξης του 1960, αλλά ως επιθυμούσα να επιτύχει υλοποίηση επεκτατικής πολιτικής σε βάρος της Κύπρου. Δεν επιθυμεί την ύπαρξη της «εκλιπούσας» Κυπριακής Δημοκρατίας. Περιττό να υπενθυμίσω ότι οι κατά καιρούς αξιωματούχοι του Κράτους, Πρόεδροι, Υπουργοί και Βουλευτές ξέχασαν τη διαβεβαίωση που κατά το Σύνταγμα έδωσαν για διαφύλαξη της ακεραιότητας της Δημοκρατίας.

Η κατάσταση, λοιπόν, είναι πολύ σοβαρή.

Έπειτα από μια πενταμερή διάσκεψη, που ενδεχομένως να προετοιμάζει και πάλιν συμβατική λύση, το εσωτερικό μέτωπο βρίσκεται σε πλήρη αντιπαράθεση. Τούτο, αντίθετα με ό,τι θα ανέμενε κάποιος απλός παρατηρητής και χωρίς να υπάρχουν συνθήκες ενότητας ή καθαρής σκέψης χωρίς ευσεβοποθισμούς.

Δεν μας προβληματίζει ότι μια νέα «διεθνής» διάσκεψη μπορεί να φέρει και πάλι, κατά το προηγούμενο του 1960, μια νέα συμβατική κατά το διεθνές «δίκαιο», «αναγέννηση», «παρθενογένεση» ή «μετεξέλιξη» του Κράτους που ενδεχομένως να περιέχει και πρόνοια ότι δεν θα χρειάζεται η σύμφωνη γνώμη των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μάλιστα, τούτο μπορεί να επιβληθεί, για να αποφευχθούν τα δύο χωριστά, όπως το 2004, δημοψηφίσματα και η ψήφος των παρανόμων, έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας, εποίκων.

Η διεκδίκηση των δικαίων και δικαιωμάτων μας ως ίσων πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι μαξιμαλιστική θέση, αλλά η ελάχιστη θέση για επιβίωση. Η Τουρκία είναι προφανές πως δεν επιθυμεί να υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία. Εμείς οφείλουμε να τη διασώσουμε. Άλλες προσεγγίσεις δημιουργούν πρόσθετους για το μέλλον σοβαρούς κινδύνους.

Μελετώντας τα όσα ήδη συμφωνήθηκαν και ανεξάρτητα προς όσα δεν υπάρχει κοινή προσέγγιση, η διαπίστωση είναι ότι εμπεριέχουν ήδη τόσες υποχωρήσεις σε σχέση με αρχές δικαίου, που δεν αφήνουν ελπίδα για μια διαρκή, δίκαιη λύση με λειτουργική συνέχεια.

Επιβάλλεται, λοιπόν, έστω και τώρα, ενωμένοι να εγκαταλείψουμε τη ρηχή πολιτική σκέψη, τις γενικότητες και την παραγνώριση των κινδύνων.

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος

ΠΗΓΗ:http://www.sigmalive.com/simerini/analiseis/463288/kypriaki-dimokratia-ena-anepithymito-kratos

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Close
%d bloggers like this: