breaking newsΚύπρος

Μα τι τους χρειαζόμαστε τους ηγέτες αν είναι για να μας δείχνουν τον δρόμο της υποδούλωσης;

του   Άριστου Μιχαηλίδη

Η αγωνία όσων εκφράζουν απόψεις εν είδει πίεσης προς την ελληνοκυπριακή πλευρά και τον Πρόεδρο να προχωρήσει σε συνομιλίες για τη λύση, είναι κατανοητή.

Όχι, φυσικά, κάτι αστείοι τύποι, που έγραφαν προχτές προς τον Πρόεδρο, στο FaceBook (εκεί που γράφει ο κάθε μασκαράς ό,τι κατεβάσει η κούτρα του σαν να και είναι σε διαγωνισμό εξυπνοβλακείας) ότι «έχουμε αποφασίσει ότι εάν δεν πετύχεις συμφωνία θα μετακομίσουμε στη βόρεια Κύπρο, θα πάρουμε υπηκοότητα του ψευδοκράτους και θα συνεχίσουμε τη ζωή μας στην άλλη πλευρά»…

Ούτως ή άλλως, αυτοί, είτε τώρα, είτε αργότερα, δεν έχουν αναστολές για το αν θα ζήσουν σαν τουρκάκια, νεόδουλοι ή αυτόκλητοι γενίτσαροιˑ δεν έχουν τέτοια οπισθοδρομικά διλήμματα.

Όταν, όμως, κοτζάμ ΑΚΕΛ, μπροστά στη στρεψοδικία του Μουσταφά Ακιντζί, μπροστά στις τουρκικές θέσεις, ακόμα και της Σιμπέλ Σιμπέρ, ότι πρέπει να συζητηθεί πλέον λύση συνομοσπονδίας και δύο κρατών, καλεί τον Αναστασιάδη να σταματήσει το κρυφτό και να δηλώσει «καθαρά και ξάστερα» ότι «επιδιώκει όντως την επανέναρξη της διαπραγματευτικής διαδικασίας», κάτι πάει λάθος.

Πολύ λάθος. Άνευ επιστροφής. «Και βέβαια», λέει ο Άντρος Κυπριανού που εκπροσωπεί πλέον το πιο ακραίο στρατόπεδο του λεγόμενου ενδοτικού μετώπου, «αν υπάρχουν ερωτήματα για τη στάση της Τουρκίας και της Τουρκοκυπριακής πλευράς, αυτά μόνο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μπορούν να απαντηθούν.»

Δυόμιση χρόνια στο τραπέζι με τους καλύτερους οιωνούς και με τους πιο διαλλακτικούς διαπραγματευτές, με τους στρατηλάτες του «ναι» (πιο αποφασισμένους από αυτούς του όχι, που θα τσιμεντώσει το ναι), με αποστολές στην Ελβετία όλων των εμπλεκομένων και συνομιλίες μπροστά από τον Γκουτέρες που εκθειάζαμε όλοι, μετά από όλα αυτά δεν απαντήθηκαν τα ερωτήματα για τη στάση της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων;

Θα απαντηθούν μόνο αν ο Αναστασιάδης «καθαρά και ξάστερα», χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς να παίζει κρυφτό επιστρέψει στο τραπέζι. Ποιος κοροϊδεύει ποιον, αλήθεια;

Κατ΄ αρχήν, δεν είναι ο Αναστασιάδης που αποχώρησε και δήλωνε κατ΄ επανάληψη μετά από το Κραν Μοντάνα ότι δεν διαπραγματεύεται πλέον εντός των παραμέτρων των Ηνωμένων Εθνών.

Ούτε είναι ο Αναστασιάδης που δηλώνει ότι βρίσκεται σε φάση ετοιμασίας νέου οδικού χάρτη. Ούτε είναι στο χέρι του η επανέναρξη των συνομιλιών. Και όλοι ξέρουμε πως δεν θα υπάρξει καμιά επανέναρξη συνομιλιών πριν από τις τουρκικές εκλογές στις 24 Ιουνίου.

Έστω και αυτοί οι δυο μήνες που μεσολαβούν αντί να αναλώνονται στην μικροκομματική κραιπάλη, θα ήταν πιο χρήσιμο να αξιοποιηθούν από την ηγεσία μας για να σκεφτεί, να συζητήσει, να αποφασίσει με την σοβαρότητα που αρμόζει στις περιστάσεις, πώς στο καλό θα χειριστεί τη στάση της Τουρκίας και της Τουρκοκυπριακής πλευράς, που δεν έχει καθόλου ερωτηματικά, είναι καθαρή και ξάστερη.

Ασφαλώς και θα πάμε στις συνομιλίες, δεν υπάρχει άλλος δρόμος, αλλά ας πάψουμε επιτέλους να τρέχουμε σαν πρόβατα στη σφαγή. Αν οι όροι που θέτει η άλλη πλευρά είναι όροι υποδούλωσης γιατί πρέπει να τρέξουμε να τους δεχθούμε; Τι θα διαπραγματευθούμε; Καλύτερες συνθήκες σφαγής; Καλύτερες συνθήκες υποδούλωσης;

Διότι, αυτό μας ζητούν τώρα.

Και αυτό μας συμβουλεύουν πολλοί ταγοί, αλλά και πολλοί αυτόκλητοι σωτήρες, που ενώ οι ίδιοι απέτυχαν όταν ήταν εν τη βασιλεία τους παρά τις τερατώδεις υποχωρήσεις τους τώρα πετροβολούν απέξω γιατί δεν γίνονται ακόμα περισσότερες υποχωρήσεις. Και ως γνωστό τα μόνα που απέμειναν είναι μια συμφωνία συνδιαχείρισης του φυσικού αερίου και μια για την εσαεί παραμονή κατοχικών στρατευμάτων και εγγυήσεων.

Είναι πολύ εύκολο, λοιπόν, να ακολουθήσουμε αυτό που μας συμβουλεύουν. Να αποδεχτούμε τους τουρκικούς όρους της υποδούλωσης, διότι, όπως μας λένε συνέχεια, είμαστε οι αδύνατοι, χάσαμε τον πόλεμο, η Τουρκία είναι πανίσχυρη… Πανεύκολο.

Αμέσως θα λυθεί το Κυπριακό. Φτάνει να το πάρουμε απόφαση ότι θα προσφερθούμε αυτοβούλως να γίνουμε οι νεόδουλοι των νεοσουλτάνων. Δεν χρειαζόμαστε, όμως, ηγέτες για να το κάνουμε αυτό. Μπορούμε και μόνοι μας.

Τους ηγέτες τους χρειαζόμαστε να στραφούν προς εκείνους που μας απειλούν για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες, όχι για να μας πείσουν να σηκώσουμε τα χέρια.

ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/521496/ma-ti-toys-chreiazomaste-toys-igtes-an-einai-ga-na-mas-deichnoyn-ton-dromo-tis-ypodoylosis

Related Articles

Back to top button