breaking newsΔιεθνή

Το έγκλημα της μιδαζολάμης και των θανάτων στα γηροκομεία της Μ. Βρετανίας

 


1. Πρώτα, η κυβέρνηση της Μ. Βρετανίας έστειλε χιλιάδες ηλικιωμένους ή/και ευάλωτους ανθρώπους από τα νοσοκομεία σε οίκους ευγηρίας κατά την έναρξη του lockdown τον Μάρτιο του 2020. Δεδομένου ότι αυτοί οι ηλικιωμένοι βρίσκονταν στο νοσοκομείο, λογικά ήταν άρρωστοι και επομένως λογικά είχαν ανάγκη να βρίσκονται εκεί. Αλλά το υπουργείο Υγείας του Matt Hancock θεώρησε σκόπιμο να διώξει αυτούς τους ανθρώπους, για να ελευθερώσει κρεβάτια για ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας το οποίο ΠΟΤΕ δεν είχε υπερφορτωθεί. Ήταν σαφές ότι τα περισσότερα νοσοκομεία ήταν σε μεγάλο βαθμό άδεια μέσα σε λίγες εβδομάδες από το lockdown. Και φυσικά κανένας από αυτούς που έπαιρναν εξιτήριο από το νοσοκομείο δεν ελέγχθηκε για τυχόν ιούς πριν σταλεί στους
οίκους ευγηρίας

 

 

2. Στη συνέχεια, δόθηκαν οριζόντιες εντολές μη ανάνηψης (DNRs) για τους ενοίκους των οίκων ευγηρίας, χωρίς τη συγκατάθεση ή την ενημέρωσή τους, εντελώς ακατάλληλες και απολύτως καταδικαστέες. Το ερώτημα είναι, αυτή η πολιτική διατάχθηκε από το Υπουργείο Υγείας ή την Υπηρεσία Δημόσιας Υγείας Αγγλίας (PHE) ή απλώς ήταν κάτι που αποφάσισαν να κάνουν οι πάροχοι φροντίδας; Το πρώτο φαίνεται πιο πιθανό, καθώς οι DNRs αυξήθηκαν κατά το πρώτο lockdown. Κατά τραγικό τρόπο, τα άτομα με αναπηρίες και οι αυτιστικοί υπέφεραν επίσης από έλλειψη φροντίδας, από “δυσανάλογα υψηλά ποσοστά θνησιμότητας” και από τις υπάρχουσες ανισότητες στην υγεία – οι οποίες ήρθαν στην επιφάνεια με αναμφισβήτητο τρόπο. 

3. Έπειτα, η κυβέρνηση φρόντισε να αποσύρει όλα τα μέτρα στήριξης από τα ιδρύματα φροντίδας με το πρόσχημα της δημόσιας υγείας. Έτσι, στα γηροκομεία σταμάτησαν οι επισκέψεις του γενικού ιατρού, σταμάτησαν οι φυσιοθεραπείες, σταμάτησαν οι επισκέψεις της ομάδας SALT (λογοθεραπευτές ενηλίκων) και, κυρίως, σταμάτησαν οι επισκέψεις της οικογένειας, άρα και η εποπτεία. Οι γενικοί γιατροί έκαναν εξ αποστάσεως ραντεβού και με τον ίδιο τρόπο έπαιρναν κρίσιμες κλινικές αποφάσεις, κάτι που είναι ΑΔΥΝΑΤΟ για άτομα με πολύπλοκες ιατρικές ανάγκες. Κάποιοι τρόφιμοι πέθαναν από την πείνα λόγω της απουσίας των συγγενών για να τους ταΐσουν. 

4. Τον Μάρτιο του 2020 το Υπουργείο Υγείας του Matt Hancock αγόρασε από την εταιρεία Accord μιδαζολάμη, σε ποσότητα για 2 έτη. Η μιδαζολάμη είναι ένα ηρεμιστικό που καταστέλλει την αναπνοή. Χρησιμοποιείται μερικές φορές σε χειρουργικές επεμβάσεις. Στα χέρια ενός ικανού αναισθησιολόγου, χρησιμοποιείται κατάλληλα για χειρουργική νάρκωση, και το φάρμακο με αντίθετη δράση, το Flumazenil, είναι διαθέσιμο σε περίπτωση υπερβολικής δόσης μιδαζολάμης. Ωστόσο, φαίνεται ότι η παραγγελία μιδαζολάμης αξίας 2 ετών δεν προοριζόταν για νοσοκομεία ή χειρουργικές επεμβάσεις, διότι όλες οι μη επείγουσες χειρουργικές επεμβάσεις ακυρώθηκαν εντός του NHS, για τουλάχιστον 3 μήνες από το τέλος Μαρτίου 2020.

5. Η μιδαζολάμη στην πραγματικότητα διανεμήθηκε σε οίκους ευγηρίας και ξενώνες και σε ορισμένες περιπτώσεις χορηγήθηκε σε άτομα στα ίδια τους τα σπίτια. Διανεμήθηκε τόση ποσότητα μιδαζολάμης σε αυτές τις περιοχές, ώστε μέχρι τον Μάιο του 2020, η Accord Healthcare, ένας από τους πέντε κατασκευαστές του φαρμάκου, δήλωσε στην εφημερίδα The Pharmaceutical Journal ότι έπρεπε να λάβει ρυθμιστική έγκριση για την πώληση προμηθειών ενέσιμης μιδαζολάμης με γαλλική επισήμανση στο NHS, καθώς είχε ήδη πουλήσει το απόθεμα δύο ετών σε χονδρέμπορους του Ηνωμένου Βασιλείου “κατόπιν αιτήματος του NHS” τον Μάρτιο του 2020.

6. Η μιδαζολάμη ποσότητας 2 ετών και η περαιτέρω προμήθεια από την Accord συνταγογραφήθηκε και οδήγησε σε αυξημένους θανάτους σε οίκους ευγηρίας κατά τη διάρκεια του Απριλίου και του Μαΐου 2020. Τον Απρίλιο του 2020 σημειώθηκε αύξηση άνω του 100% στη συνταγογράφηση μιδαζολάμης εκτός νοσοκομείων. Υπήρξε αυξητική τάση και τον Μάιο του 2020, αλλά δεν έφτασε στο 100%.  

7. Από τον Μάρτιο του 2020, έως τις 7 Αυγούστου 2020, υπήρξαν 29.542 πλεονάζοντες θάνατοι σε όλα τα ιδρύματα περίθαλψης, δηλαδή 20% αύξηση σε σύγκριση με τα προηγούμενα έτη. Η συντριπτική πλειονότητα αυτών καταγράφηκαν ως θάνατοι από Covid, χωρίς, πριν από τον Ιούλιο, να έχουν εξεταστεί ΠΟΤΕ οι κάτοικοι. Πώς επιτράπηκε αυτό; Επειδή η κυβέρνηση άλλαξε τους κανόνες για την καταγραφή των θανάτων στον νόμο περί κορωνοϊού του 2020, ώστε να επιτρέπεται η συμπλήρωση ιατρικού πιστοποιητικού αιτίας θανάτου (MCCD), ακόμη και αν ένας τρόφιμος μονάδας φροντίδας δεν είχε εξεταστεί από κανέναν ιατρό κατά την τελευταία ασθένειά του. Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο γιατρός είχε τη δυνατότητα να δηλώσει, με βάση τις γνώσεις και τις πεποιθήσεις του, την αιτία θανάτου. 

 

8. Ακόμα χειρότερα, η COVID-19 έγινε αποδεκτή “άμεση” ή “υποκείμενη” αιτία θανάτου για τους σκοπούς του πιστοποιητικού αιτίας θανάτου και παρόλο που η COVID-19 είναι δηλωτέα ασθένεια, αυτό δεν σήμαινε ότι οι θάνατοι από αυτήν έπρεπε να αναφερθούν στον ιατροδικαστή, και ούτε η οικογένεια ενός θύματος μπορούσε να ζητήσει τη διενέργεια έρευνας από ενόρκους, (όπως συνηθίζεται με τους θανάτους από δηλωτέες ασθένειες), επειδή η κυβέρνηση ανέστειλε το άρθρο 7 (2) (γ) του νόμου The Coroners and Justice Act 2009 στον νόμο Coronavirus Act 2020. 

9. Ενώ συνέβαιναν όλα τα παραπάνω, και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, σε όποιον είχε ένα συνάχι, του έλεγαν να απομονωθεί για 14 ημέρες, και οι άνθρωποι έπεφταν στον απόλυτο φόβο, μέσω των μέσων ενημέρωσης που έκαναν κάθε μέρα – κάθε ώρα αναφορές για την καταστροφή. Αυτό οδήγησε τους εξαντλημένους, καταπονημένους, κακοπληρωμένους, εργαζόμενους στην περίθαλψη, να μπαίνουν σε καραντίνα στο σπίτι τους για 2 εβδομάδες, γεγονός που με τη σειρά του οδήγησε σε ελλείψεις προσωπικού και σε επικίνδυνα χαμηλές αναλογίες προσωπικού προς ενοίκους των οίκων ευγηρίας. Αυτό αναμφίβολα συνέβαλε σε κενά στη φροντίδα και την εποπτεία πολύ ευάλωτων ατόμων και αναπόφευκτα στο θάνατο των ενοίκων, οι οποίοι θάνατοι στη συνέχεια καταχωρήθηκαν ως COVID-19, δεδομένων των παραπάνω πολιτικών. 

Παρεμπιπτόντως, μια παρόμοια προσέγγιση υιοθετήθηκε για όσους “άνω μιας ορισμένης ηλικίας” πήγαν στο νοσοκομείο κατά τη διάρκεια τόσο του πρώτου όσο και του επόμενου lockdown. Μπήκαν με ήπιες κυρίως ασθένειες, για να δοθεί ανεξήγητα εντολή μη ανάνηψης γι’ αυτούς, χωρίς συγκατάθεση και στη συνέχεια να τους χορηγηθεί μιδαζολάμη λόγω “διέγερσης”. Μέσα σε περίπου 30 ώρες, μερικές φορές και σε λιγότερο, ήταν νεκροί. 

Όλοι αυτοί οι ένοικοι οίκων ευγηρίας που πέθαναν, μαζί με εκείνους που πέθαναν στο νοσοκομείο ως αποτέλεσμα των παραπάνω πολιτικών, ήταν σημαντικοί. Ήταν ο γονέας, ο παππούς ή η γιαγιά, ο αδελφός, η αδελφή ή ο σύζυγος κάποιου. Αγαπήθηκαν και εκτιμήθηκαν από την οικογένεια και τους φίλους τους και ο θάνατός τους προκάλεσε οδύνη και θλίψη. Το φρικτό είναι ότι οι θάνατοί τους θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Τουλάχιστον κάποιοι από τους θανάτους προκλήθηκαν από την κυβερνητική πολιτική και τις αποτυχίες της κυβέρνησης, αλλά στη χειρότερη περίπτωση πολλοί από αυτούς τους θανάτους προκλήθηκαν από τη χορήγηση υψηλών δόσεων μιδαζολάμης, σε πολλές περιπτώσεις σε συνδυασμό με μορφίνη. Αυτό είναι, με απλά λόγια, δολοφονία.

Το εκπληκτικό είναι ότι λίγοι άνθρωποι φαίνεται να ενδιαφέρονται. Υπήρξε βέβαια το ξέπλυμα, που υποτίθεται ότι ήταν μια δημόσια έρευνα, για το πώς αντιμετωπίστηκαν τα σπίτια φροντίδας και οι κάτοικοί τους κατά τη διάρκεια του lockdown. Αλλά κανείς δεν έχει λογοδοτήσει, παρά το γεγονός ότι ο Matt Hancock φώναζε ότι τελικά σταμάτησε τις οριζόντιες εντολές μη ανάνηψης (άρα ήξερε γι’ αυτές τότε).  

Πού είναι η οργή για αυτό που συνέβη; 

Πού είναι η δικαιοσύνη για τις οικογένειες των θυμάτων; 

Πού είναι οι φιλανθρωπικές οργανώσεις ηλικιωμένων και αναπήρων και οι ομάδες εκστρατείας, οι δικηγόροι ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Είναι όλοι σιωπηλοί. 

Και ακόμα χειρότερα, το ίδιο και η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού αυτής της χώρας. 

(Απόσπασμα από το “Pandemic diary of a front line lawyer for the eldery” – το οποίο παραχωρήθηκε ευγενικά από την οικογένεια της Clare Wills Harrison.)

 

Πηγή: https://t.me/lawyersoflight/3790

          https://t.me/lawyersoflight/3791

Back to top button