breaking newsΚύπρος

Κύπρος-Η καθημερινότητα είναι πλέον μια δυσβάσταχτη πραγματικότητα

Η καθημερινότητα είναι πλέον μια δυσβάσταχτη πραγματικότητα

Η θέσπιση ενός κατώτατου μισθού, στο ύψος μάλιστα του ποσού που έχει καθοριστεί στην Κύπρο, δεν είναι για να χτυπάμε τις καμπάνες πανηγυρίζοντας για το κατόρθωμα. Είναι όμως, σίγουρα, ένα πρώτο βήματα που έπρεπε εδώ και πολλά χρόνια να γίνει στην Κύπρο.

Το ζητούμενο βέβαια δεν είναι αν ζει κάποιος με τα 830 ευρώ που θα βάζει καθαρά στην τσέπη, διότι στην Κύπρο του σήμερα μόνο ως ανέκδοτο θα μπορούσε να ακουστεί. Οπόταν, το να θεσπίζεται ένας κατώτατος μισθός, ήταν το ελάχιστο που θα μπορούσε να γίνει. Το θέμα είναι το τι γίνεται παρακάτω.

Διότι το να βγαίνει η Κυβέρνηση και ο κάθε κοινωνικός εταίρος να πανηγυρίζει ή να παρουσιάζει μια συμφωνία για θέσπιση κατώτατου μισθού ως μία κοινωνική κατάκτηση, δεν τους απαλλάσσει από την ευθύνη τους για την εργασιακή απορρύθμιση που καταγράφεται εδώ και αρκετά χρόνια στην αγορά εργασίας. Όπως δεν απαλλάσσονται οι κυβερνώντες από την ευθύνη για να βρουν ανακουφιστικές λύσεις έναντι της ακρίβειας και της δυσβάστακτης καθημερινότητας των πολιτών. 

Η θέσπιση ενός κατώτατου μισθού, θα είναι ένα μαξιλαράκι για έναν νέο άνθρωπο που επιχειρεί να μπει στην αγορά εργασίας. Μετά όμως; Θα μπορεί αυτός ο νέος να έχει ευκαιρίες ανέλιξης; Θα μπορεί να έχει τις αυξήσεις που δικαιούται και να απολαμβάνει όλα τα δικαιώματά του; 

Τα τελευταία χρόνια, αυτό το οποίο παρατηρείται με αφορμή και επίκληση από εργοδοτικής πλευράς την οικονομική κρίση, είναι η μη εφαρμογή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Σε όλο και περισσότερους επαγγελματικούς τομείς έχουν καταργηθεί οι συλλογικές συμβάσεις. Επιπλέον, έχει καθιερωθεί να εφαρμόζεται το καθεστώς αγοράς υπηρεσιών, της part time εργασίας και διάφορα άλλα που καταστρατηγούν κάθε έννοια εργασιακής σχέσης. Και ναι, για όλα αυτά, έχει ευθύνη το κράτος να βρει τρόπους προστασίας των πολιτών του και ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων, όταν αναζητούν μια ευκαιρία για δουλειά. Διότι το πρόβλημα δεν είναι απλά να βρουν κάπου να απασχολούνται οι νέοι άνθρωποι, αλλά να μπορούν να έχουν ευκαιρίες για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και αμοιβής.

Πέραν αυτού, θα πρέπει ασφαλώς το κράτος να φροντίζει ώστε ο κάθε νέος να έχει ευκαιρίες εργοδότησης. Για αυτό και χρειάζεται ένας γενικότερος σχεδιασμός της αγοράς εργασίας και της σωστής καθοδήγησης των νέων μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα, ούτως ώστε να μπορούν να βγουν στην αγορά εργασίας με αξιώσεις.

Το θέμα όμως είναι και υπαρξιακό. Διότι πλέον με την ακρίβεια που επικρατεί τα νοικοκυριά δεινοπαθούν και γονατίζουν. Και αυτό είναι που πρέπει να αντιληφθούν οι Κυβερνώντες. Αυτό το οποίο αναμένει η κοινωνία γενικότερα είναι λύσεις ουσιαστικές. Απαντήσεις στα προβλήματα που τους ταλανίζουν. Στο κόστος από το ψώνισμα τροφίμων και άλλων αγαθών, αλλά και στο κόστος καυσίμων από τις καθημερινές διακινήσεις. Εναλλακτικές επιλογές ή στήριξη για το δυσθεώρητο και ακατανόητο ύψος στις τιμές ακινήτων και τα απαγορευτικά ενοίκια. 

Ξέρουν άραγε οι άνθρωποι που μας κυβερνούν πόσο είναι το κόστος για το καλάθι της οικοκυράς για απλά βασικά αγαθά; Ξέρουν πόσα πληρώνει ένας γονιός σε καύσιμα για τις καθημερινές διαδρομές που πρέπει να κάνει, τώρα που θα ανοίξουν τα σχολεία; Πόσα είναι αναγκασμένος να πληρώνει σε φροντιστήρια και άλλες δραστηριότητες για να καλύπτει τα κενά του εκπαιδευτικού μας συστήματος; Έχουν αναρωτηθεί πώς θα πληρώνει ένας γονιός το ενοίκιο για το παιδί του όταν πάει για σπουδές είτε σε Λευκωσία, είτε σε Λεμεσό;

Ή πώς θα μπορέσουν δύο νέοι άνθρωποι να ανοίξουν ένα καινούριο σπιτικό, εάν δεν έχουν οικονομική στήριξη από τους γονείς τους; Ή πόσες στερήσεις θα πρέπει να κάνει για να μπορέσει να πληρώσει τον λογαριασμό της ΑΗΚ και το εάν θα ξεπαγιάσει ή όχι τον χειμώνα γιατί δεν θα μπορεί να έχει θέρμανση;

Όταν λοιπόν το κράτος έχει να δώσει απαντήσεις και λύσεις στα πιο πάνω, τότε να μιλήσουμε και το πόσο ικανοποιητικός ή όχι είναι ο κατώτατος μισθός στην Κύπρο….

philenews

Back to top button