breaking newsNEA TAΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

Βιώσιμη Δουλεία Χρέους (ΘΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΚΛΑΒΟΙ)

 

 

Σε αυτό το πρώτο μέρος μιας νέας σειράς, οι Iain Davis και Whitney Webb διερευνούν πώς οι πολιτικές “βιώσιμης ανάπτυξης” του ΟΗΕ, οι SDGs, δεν προωθούν τη “βιωσιμότητα” όπως την αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι και αντίθετα χρησιμοποιούν τον ίδιο ιμπεριαλισμό χρέους που χρησιμοποιούσε επί μακρόν η αγγλοαμερικανική αυτοκρατορία για να παγιδεύσει τα έθνη σε ένα νέο, εξίσου ληστρικό σύστημα παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης.

 

Μετάφραση: Απολλόδωρος

13 Σεπτεμβρίου 2022 των Iain Davis και Whitney Webb – Διάβαστε το εδώ.


Η Ατζέντα 2030 του ΟΗΕ για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη παρουσιάζεται ως ένα “κοινό σχέδιο για την ειρήνη και την ευημερία για τους ανθρώπους και τον πλανήτη, τώρα και στο μέλλον”. Στο επίκεντρο αυτής της ατζέντας βρίσκονται οι 17 Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης, ή αλλιώς ΣΒΑ.

Πολλοί από αυτούς τους στόχους ακούγονται ωραίοι στη θεωρία και ζωγραφίζουν την εικόνα μιας αναδυόμενης παγκόσμιας ουτοπίας – όπως η εξάλειψη της φτώχειας, η εξάλειψη της παγκόσμιας πείνας και η μείωση της ανισότητας. Ωστόσο, όπως συμβαίνει με τόσα πολλά, η πραγματικότητα πίσω από τους περισσότερους -αν όχι όλους- από τους ΣΒΑ είναι πολιτικές που καλύπτονται από τη γλώσσα της ουτοπίας και οι οποίες -στην πράξη- θα ωφελήσουν μόνο την οικονομική ελίτ και θα εδραιώσουν την εξουσία της.

Αυτό μπορεί να φανεί ξεκάθαρα στα ψιλά γράμματα των SDGs, καθώς δίνεται σημαντική έμφαση στο χρέος και στον εγκλωβισμό των εθνικών κρατών (ιδίως των αναπτυσσόμενων κρατών) στο χρέος ως μέσο εξαναγκασμού της υιοθέτησης πολιτικών που σχετίζονται με τους SDGs. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι πολλές από τις κινητήριες δυνάμεις πίσω από τις πολιτικές που σχετίζονται με τους ΣΒΑ, στον ΟΗΕ και αλλού, είναι τραπεζίτες καριέρας.

Πρώην στελέχη ορισμένων από τα πιο ληστρικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στην ιστορία του κόσμου, από την Goldman Sachs μέχρι την Bank of America και την Deutsche Bank, είναι μεταξύ των κορυφαίων υποστηρικτών και προγραμματιστών των πολιτικών που σχετίζονται με τους SDG.

Είναι τα συμφέροντά τους πραγματικά ευθυγραμμισμένα με τη “βιώσιμη ανάπτυξη” και τη βελτίωση της κατάστασης του κόσμου για τους απλούς ανθρώπους, όπως ισχυρίζονται τώρα; Ή μήπως τα συμφέροντά τους βρίσκονται εκεί που βρίσκονταν πάντα, σε ένα οικονομικό μοντέλο με γνώμονα το κέρδος που βασίζεται στη δουλεία του χρέους και την απόλυτη κλοπή;

Σε αυτή την ερευνητική σειρά του Unlimited Hangout, θα διερευνήσουμε αυτά τα ερωτήματα και θα θέσουμε υπό αμφισβήτηση – όχι μόνο τις δομές εξουσίας πίσω από τους ΣΒΑ και τις συναφείς πολιτικές – αλλά και τις πρακτικές επιπτώσεις τους.

Σε αυτό το πρώτο μέρος, θα διερευνήσουμε τι πραγματικά διέπει την πλειονότητα της Ατζέντας 2030 και των ΣΒΑ, ξεπερνώντας την ανθηρή γλώσσα για να παραδώσουμε την πλήρη εικόνα του τι σημαίνει η εφαρμογή αυτών των πολιτικών για τον μέσο άνθρωπο. Τα επόμενα μέρη θα επικεντρωθούν σε περιπτωσιολογικές μελέτες με βάση συγκεκριμένους ΣΒΑ και τις επιπτώσεις τους σε συγκεκριμένους τομείς.

Συνολικά, αυτή η σειρά θα προσφέρει μια τεκμηριωμένη και αντικειμενική ματιά στο πώς το κίνητρο πίσω από τους ΣΒΑ και την Ατζέντα 2030 αφορά την αναμόρφωση του ίδιου οικονομικού ιμπεριαλισμού που χρησιμοποίησε η αγγλοαμερικανική αυτοκρατορία στη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο εποχή για τους σκοπούς της επερχόμενης “πολυπολικής παγκόσμιας τάξης” και των προσπαθειών να τεθεί σε ισχύ ένα παγκόσμιο νεοφεουδαρχικό μοντέλο, που ίσως συνοψίζεται καλύτερα ως μοντέλο “βιώσιμης δουλείας”.

Η Λεκτική Σαλάτα των SDG

Ο ΟΗΕ εκπαιδεύει τους νέους στις αναπτυσσόμενες χώρες να καλωσορίζουν τη “βιώσιμη ανάπτυξη”, χωρίς να αποκαλύπτει τον αντίκτυπο που θα έχει στη ζωή τους ή στην εθνική τους οικονομία, Πηγή: UNICEF

Οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν την έννοια της “βιώσιμης ανάπτυξης” (Sustainable Development), αλλά, είναι δίκαιο να πούμε ότι η πλειοψηφία πιστεύει ότι οι ΣΒΑ σχετίζονται με την αντιμετώπιση προβλημάτων που υποτίθεται ότι προκαλούνται από την κλιματική καταστροφή. Ωστόσο, οι ΣΒΑ της Ατζέντας 2030 περιλαμβάνουν κάθε πτυχή της ζωής μας και μόνο ένας, ο ΣΒΑ 13, ασχολείται ρητά με το κλίμα.

Από την οικονομική και επισιτιστική ασφάλεια έως την εκπαίδευση, την απασχόληση και όλες τις επιχειρηματικές δραστηριότητες- πείτε οποιονδήποτε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας, ακόμη και τον πιο προσωπικό, και υπάρχει ένας σχετικός ΣΒΑ που έχει σχεδιαστεί για να τον “μεταμορφώσει”. Ωστόσο, είναι ο SDG 17 -Συμπράξεις για τους Στόχους- μέσω του οποίου μπορούμε να αρχίσουμε να προσδιορίζουμε ποιοι είναι πραγματικά οι δικαιούχοι αυτού του συστήματος.

Ο δηλωμένος στόχος του SDG 17 του ΟΗΕ είναι, εν μέρει, να:

Ενίσχυση της παγκόσμιας μακροοικονομικής σταθερότητας, μεταξύ άλλων μέσω του συντονισμού των πολιτικών και της συνοχής των πολιτικών. [. . .] Ενίσχυση της παγκόσμιας εταιρικής σχέσης για τη βιώσιμη ανάπτυξη, η οποία συμπληρώνεται από εταιρικές σχέσεις πολλών ενδιαφερομένων μερών [. . .] για την υποστήριξη της επίτευξης των στόχων βιώσιμης ανάπτυξης σε όλες τις χώρες. [. . .] Ενθάρρυνση και προώθηση αποτελεσματικών συμπράξεων του δημόσιου τομέα, του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και της κοινωνίας των πολιτών, αξιοποιώντας την εμπειρία και τις στρατηγικές χρηματοδότησης των συμπράξεων.

Από αυτό, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι “συμπράξεις πολλών φορέων” υποτίθεται ότι θα πρέπει να συνεργαστούν για την επίτευξη “μακροοικονομικής σταθερότητας” σε “όλες τις χώρες”. Αυτό θα επιτευχθεί με την επιβολή του “συντονισμού των πολιτικών και της συνοχής των πολιτικών” που κατασκευάζονται από τη “γνώση” των “συμπράξεων του δημόσιου τομέα, του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και της κοινωνίας των πολιτών”. Αυτές οι “συμπράξεις” θα υλοποιήσουν τους ΣΒΑ.

Αυτή η σαλάτα λέξεων απαιτεί κάποιο ξετύλιγμα, διότι αυτό είναι το πλαίσιο που επιτρέπει την υλοποίηση κάθε SDG “σε όλες τις χώρες”.

Πριν το κάνουμε, αξίζει να σημειωθεί ότι ο ΟΗΕ συχνά αναφέρεται στον εαυτό του και στις αποφάσεις του χρησιμοποιώντας μεγαλοπρεπή γλώσσα. Ακόμη και οι πιο ασήμαντες διαβουλεύσεις αντιμετωπίζονται ως “ιστορικές” ή “πρωτοποριακές” κ.λπ. Υπάρχουν επίσης πολλά λόγια για διαφάνεια, λογοδοσία, βιωσιμότητα και ούτω καθεξής.

Αυτές είναι απλώς λέξεις που απαιτούν αντίστοιχη δράση για να έχουν περιεχόμενο. Η “διαφάνεια” δεν σημαίνει πολλά αν οι κρίσιμες πληροφορίες είναι θαμμένες σε ατελείωτους όγκους αδιαπέραστης γραφειοκρατικής φλυαρίας που δεν αναφέρεται στο κοινό από κανέναν. Η “λογοδοσία” είναι ανάθεμα αν ακόμη και οι εθνικές κυβερνήσεις δεν έχουν την εξουσία να ασκούν εποπτεία επί του ΟΗΕ- και όταν η λέξη “βιώσιμη” χρησιμοποιείται για να σημαίνει “μετασχηματιστική”, γίνεται οξύμωρο.

Ξετυλίγοντας το κουβάρι της λεκτικής σαλάτας των SDG του ΟΗΕ-G3P

Το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο του ΟΗΕ (ECOSOC) ανέθεσε ένα έγγραφο που ορίζει τις “συμπράξεις πολλών ενδιαφερομένων μερών” ως εξής:

[Σ]υμπράξεις μεταξύ επιχειρήσεων, ΜΚΟ, κυβερνήσεων, των Ηνωμένων Εθνών και άλλων φορέων.

Αυτές οι “συμπράξεις πολλαπλών ενδιαφερομένων” υποτίθεται ότι εργάζονται για τη δημιουργία παγκόσμιας “μακροοικονομικής σταθερότητας” ως προϋπόθεση για την εφαρμογή των ΣΒΑ. Όμως, όπως ακριβώς και ο όρος “διακυβερνητικός οργανισμός”, έτσι και η έννοια της “μακροοικονομικής σταθερότητας” έχει μετασχηματιστεί από τον ΟΗΕ και τους εξειδικευμένους οργανισμούς του.

Ενώ παλαιότερα η μακροοικονομική σταθερότητα σήμαινε “πλήρη απασχόληση και σταθερή οικονομική ανάπτυξη, συνοδευόμενη από χαμηλό πληθωρισμό”, ο ΟΗΕ ανακοίνωσε ότι σήμερα δεν σημαίνει κάτι τέτοιο. Η οικονομική ανάπτυξη πρέπει πλέον να είναι “έξυπνη” προκειμένου να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των SDG.

Κρίσιμο είναι ότι η δημοσιονομική ισορροπία -η διαφορά μεταξύ των εσόδων και των δαπανών μιας κυβέρνησης- πρέπει να εξυπηρετεί τη “βιώσιμη ανάπτυξη” δημιουργώντας “δημοσιονομικό χώρο”. Αυτό ουσιαστικά αποσυνδέει τον όρο “μακροοικονομική σταθερότητα” από την “πραγματική οικονομική δραστηριότητα”.

Οι “μετασχηματιστικοί” ΣΒΑ, Πηγή: ΟΗΕ

Η κλιματική αλλαγή θεωρείται, όχι μόνο ως περιβαλλοντικό πρόβλημα, αλλά ως “σοβαρό δημοσιονομικό, οικονομικό και κοινωνικό πρόβλημα”. Ως εκ τούτου, πρέπει να δημιουργηθεί “δημοσιονομικός χώρος” για τη χρηματοδότηση του “συντονισμού και της συνοχής των πολιτικών” που απαιτούνται για την αποτροπή της προφητευόμενης καταστροφής.

Το Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΟΗΕ (UN-DESA) σημειώνει ότι ο “δημοσιονομικός χώρος” δεν έχει ακριβή ορισμό. Ενώ ορισμένοι οικονομολόγοι τον ορίζουν απλά ως “τη διαθεσιμότητα δημοσιονομικού χώρου που επιτρέπει σε μια κυβέρνηση να παρέχει πόρους για έναν επιθυμητό σκοπό”, άλλοι εκφράζουν τον “δημοσιονομικό χώρο” ως έναν υπολογισμό που βασίζεται στον λόγο χρέους προς ΑΕΠ μιας χώρας και στην “προβλεπόμενη” ανάπτυξη.

Η UN-DESA προτείνει ότι ο “δημοσιονομικός χώρος” καταλήγει στο εκτιμώμενο -ή προβλεπόμενο- “κενό βιωσιμότητας του χρέους”. Αυτό ορίζεται ως “η διαφορά μεταξύ του τρέχοντος επιπέδου χρέους μιας χώρας και του εκτιμώμενου βιώσιμου επιπέδου χρέους της”.

Κανείς δεν γνωρίζει ποια γεγονότα μπορεί να επηρεάσουν τη μελλοντική οικονομική ανάπτυξη. Μια πανδημία ή ένας άλλος πόλεμος στην Ευρώπη θα μπορούσε να την περιορίσει σημαντικά ή να προκαλέσει ύφεση. Το “χάσμα βιωσιμότητας του χρέους” είναι μια θεωρητική έννοια που βασίζεται σε κάτι περισσότερο από ευσεβείς πόθους.

Ως τέτοια, επιτρέπει στους φορείς χάραξης πολιτικής να υιοθετήσουν μια εύπλαστη, και σχετικά αυθαίρετη, ερμηνεία του “δημοσιονομικού χώρου”. Μπορούν να δανείζονται για να χρηματοδοτούν δαπάνες βιώσιμης ανάπτυξης, ανεξάρτητα από τις πραγματικές οικονομικές συνθήκες.

Ο πρωταρχικός στόχος της δημοσιονομικής πολιτικής ήταν παλαιότερα η διατήρηση της απασχόλησης και της σταθερότητας των τιμών και η ενθάρρυνση της οικονομικής ανάπτυξης μέσω της δίκαιης κατανομής του πλούτου και των πόρων. Έχει μετασχηματιστεί από τη βιώσιμη ανάπτυξη. Τώρα στοχεύει στην επίτευξη “βιώσιμων τροχιών για τα έσοδα, τις δαπάνες και τα ελλείμματα” που δίνουν έμφαση στον “δημοσιονομικό χώρο”.

Αν αυτό απαιτεί αυξημένη φορολογία και/ή δανεισμό, ας είναι έτσι. Ανεξάρτητα από τον αντίκτυπο που αυτό έχει στην πραγματική οικονομική δραστηριότητα, όλα είναι μια χαρά, διότι, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα:

Το χρέος είναι μια κρίσιμη μορφή χρηματοδότησης για τους στόχους της βιώσιμης ανάπτυξης.

Τα ελλείμματα δαπανών και η αύξηση του χρέους δεν αποτελούν πρόβλημα, διότι η “αποτυχία επίτευξης των στόχων βιώσιμης ανάπτυξης” θα ήταν πολύ πιο απαράδεκτη και θα αύξανε ακόμη περισσότερο το χρέος. Οποιοδήποτε ποσό δημόσιου χρέους μπορεί να συσσωρευτεί στον φορολογούμενο προκειμένου να μας προστατεύσει από την πολύ πιο επικίνδυνη οικονομική καταστροφή που υποτίθεται ότι θα μας έπληττε εάν οι στόχοι της βιώσιμης ανάπτυξης δεν υλοποιούνταν γρήγορα.

Με άλλα λόγια, οι οικονομικές, χρηματοπιστωτικές και νομισματικές κρίσεις δύσκολα θα απουσιάζουν από τον κόσμο της “βιώσιμης ανάπτυξης”. Το σκεπτικό που περιγράφεται παραπάνω θα χρησιμοποιηθεί πιθανότατα για να δικαιολογήσει τέτοιες κρίσεις. Αυτό είναι το μοντέλο που οραματίζονται τα Ηνωμένα Έθνη και οι “πολυμερείς εταίροι τους”. Για εκείνους που βρίσκονται πίσω από τους ΣΒΑ, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Οποιαδήποτε παρωδία μπορεί να δικαιολογηθεί αρκεί να διαπράττεται στο όνομα της “αειφορίας”.

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια παγκόσμια πολιτική πρωτοβουλία, που επηρεάζει κάθε γωνιά της ζωής μας και βασίζεται στη λογική πλάνη της κυκλικής συλλογιστικής. Η ουσιαστική καταστροφή της κοινωνίας είναι απαραίτητη προκειμένου να προστατευτούμε από κάτι που μας λένε ότι θα είναι πολύ χειρότερο.

Η υπακοή είναι αρετή, διότι, αν δεν συμμορφωθούμε με τις πολιτικές απαιτήσεις που μας επιβάλλονται και δεν αποδεχθούμε το κόστος, η κλιματική καταστροφή μπορεί να συμβεί.

Οπλισμένοι με αυτή τη γνώση, γίνεται πολύ πιο εύκολο να μεταφράσουμε τη δαιδαλώδη λεξιλογική σαλάτα των Ηνωμένων Εθνών-G3P και να καταλάβουμε τι πραγματικά εννοούν τα Ηνωμένα Έθνη με τον όρο “Βιώσιμη Ανάπτυξη”:

Οι κυβερνήσεις θα φορολογήσουν τους πληθυσμούς τους, αυξάνοντας τα ελλείμματα και το εθνικό χρέος, όπου είναι απαραίτητο, για να δημιουργήσουν οικονομικά ταμεία που θα μπορούν να έχουν πρόσβαση οι ιδιωτικές πολυεθνικές εταιρείες, τα φιλανθρωπικά ιδρύματα και οι ΜΚΟ, προκειμένου να διανέμουν τα προϊόντα, τις υπηρεσίες και τις πολιτικές τους ατζέντες που βασίζονται στη συμμόρφωση με τους στόχους της βιώσιμης ανάπτυξης. Οι νέες αγορές των SDG θα προστατεύονται από την κυβερνητική νομοθεσία για τη βιωσιμότητα, η οποία σχεδιάζεται από τους ίδιους “εταίρους” που επωφελούνται και ελέγχουν τη νέα παγκόσμια οικονομία που βασίζεται στους SDG.

“Πράσινες” Παγίδες Χρέους

Το κτίριο των κεντρικών γραφείων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) στην Ουάσιγκτον, Πηγή: Brookings

Το χρέος προσδιορίζεται συγκεκριμένα ως βασικό στοιχείο της υλοποίησης των SDG, ιδίως στον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Σε ένα έγγραφο του 2018 που συντάχθηκε από κοινή ομάδα της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ, σημειώνεται επανειλημμένα ότι οι “ευπάθειες του χρέους” στις αναπτυσσόμενες οικονομίες αντιμετωπίζονται από τα εν λόγω χρηματοπιστωτικά ιδρύματα “στο πλαίσιο της παγκόσμιας αναπτυξιακής ατζέντας (π.χ. των SDGs)”.

Την ίδια χρονιά, τέθηκε σε λειτουργία το πλαίσιο βιωσιμότητας του χρέους (DSF) της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, το DSF “επιτρέπει στους πιστωτές να προσαρμόζουν τους όρους χρηματοδότησής τους εν όψει μελλοντικών κινδύνων και βοηθά τις χώρες να εξισορροπούν την ανάγκη για κεφάλαια με την ικανότητα αποπληρωμής των χρεών τους”. Επίσης, “καθοδηγεί τις χώρες στην υποστήριξη των ΣΒΑ, όταν η ικανότητά τους να εξυπηρετούν το χρέος είναι περιορισμένη”.

Εκφράζεται διαφορετικά, εάν οι χώρες δεν μπορούν να πληρώσουν το χρέος που αναλαμβάνουν μέσω των δανείων του ΔΝΤ και της χρηματοδότησης της Παγκόσμιας Τράπεζας (και της συναφούς Πολυμερούς Τράπεζας Ανάπτυξης), θα τους προσφέρονται επιλογές για να “αποπληρώσουν” το χρέος τους μέσω της εφαρμογής πολιτικών που σχετίζονται με τους SDG. Ωστόσο, όπως θα δείξουν οι επόμενες δόσεις αυτής της σειράς, πολλές από αυτές τις επιλογές που υποτίθεται ότι είναι προσαρμοσμένες στην εφαρμογή των SDG, στην πραγματικότητα ακολουθούν το μοντέλο “ανταλλαγής χρέους με γη” (που τώρα έχει επαναπροσδιοριστεί ως “ανταλλαγές χρέους με διατήρηση” ή “ανταλλαγές χρέους με κλίμα”), το οποίο προηγείται των SDG και της Ατζέντας 2030 κατά αρκετά χρόνια. Το μοντέλο αυτό ουσιαστικά επιτρέπει τις αρπαγές γης και την κλοπή γης/φυσικών πόρων σε κλίμακα που δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία.

Από τη δημιουργία τους μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τόσο η Παγκόσμια Τράπεζα όσο και το ΔΝΤ έχουν ιστορικά χρησιμοποιήσει το χρέος για να εξαναγκάσουν τις χώρες, κυρίως του αναπτυσσόμενου κόσμου, να υιοθετήσουν πολιτικές που ευνοούν την παγκόσμια δομή εξουσίας. Αυτό έγινε σαφές σε έγγραφο του αμερικανικού στρατού που διέρρευσε και συντάχθηκε το 2008, το οποίο αναφέρει ότι τα ιδρύματα αυτά χρησιμοποιούνται ως μη συμβατικά, οικονομικά “όπλα σε περιόδους συγκρούσεων μέχρι και γενικού πολέμου μεγάλης κλίμακας” και ως “όπλα” όσον αφορά τον επηρεασμό “των πολιτικών και της συνεργασίας των κρατικών κυβερνήσεων”. Το έγγραφο σημειώνει ότι τα ιδρύματα αυτά ειδικότερα έχουν “μακρά ιστορία διεξαγωγής οικονομικού πολέμου πολύτιμου για κάθε εκστρατεία ARSOF [Army Special Operations Forces] UW [Unconventional Warfare]”.

Το έγγραφο σημειώνει περαιτέρω ότι αυτά τα “οικονομικά όπλα” μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τον αμερικανικό στρατό για να δημιουργήσουν “οικονομικά κίνητρα ή αντικίνητρα για να πείσουν αντιπάλους, συμμάχους και υποκατάστατα να τροποποιήσουν τη συμπεριφορά τους στο στρατηγικό, επιχειρησιακό και τακτικό επίπεδο του θεάτρου”. Περαιτέρω, αυτές οι εκστρατείες μη συμβατικού πολέμου συντονίζονται σε μεγάλο βαθμό με το Υπουργείο Εξωτερικών και την Κοινότητα Πληροφοριών για τον προσδιορισμό “των στοιχείων του ανθρώπινου εδάφους στην UWOA [Περιοχή Επιχειρήσεων Μη Συμβατικού Πολέμου] που είναι πιο ευαίσθητα στην οικονομική εμπλοκή”.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο απαριθμούνται τόσο ως χρηματοπιστωτικά μέσα όσο και ως διπλωματικά μέσα της εθνικής ισχύος των ΗΠΑ, καθώς και ως αναπόσπαστα μέρη αυτού που το εγχειρίδιο αποκαλεί “τρέχον παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης”.

Ενώ κάποτε ήταν “χρηματοοικονομικά όπλα” που χρησιμοποιούσε η αγγλοαμερικανική αυτοκρατορία, οι σημερινές αλλαγές στο “παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης” προαναγγέλλουν επίσης μια αλλαγή στο ποιος είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει ως όπλα την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ προς το ρητό τους όφελος. Καθώς ο ήλιος δύει στο αυτοκρατορικό, “μονοπολικό” μοντέλο και η αυγή μιας “πολυπολικής” παγκόσμιας τάξης είναι προ των πυλών. Η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ έχουν ήδη τεθεί υπό τον έλεγχο μιας νέας διεθνούς δομής εξουσίας μετά τη δημιουργία της υποστηριζόμενης από τον ΟΗΕ Οικονομικής Συμμαχίας της Γλασκώβης για το Καθαρό Μηδέν (GFANZ) το 2021.

Στη διάσκεψη COP26 την ίδια χρονιά, η GFANZ ανακοίνωσε σχέδια για την αναμόρφωση του ρόλου της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ συγκεκριμένα ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου που αποσκοπεί στον “μετασχηματισμό” του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αυτό έγινε σαφές από τον επικεφαλής της GFANZ και διευθύνοντα σύμβουλο της BlackRock Larry Fink κατά τη διάρκεια ενός πάνελ της COP26, όπου διευκρίνισε το σχέδιο για την αναμόρφωση αυτών των θεσμών, λέγοντας:

Αν πρόκειται να αντιμετωπίσουμε σοβαρά την κλιματική αλλαγή στον αναδυόμενο κόσμο, θα πρέπει να επικεντρωθούμε πραγματικά στον επανασχεδιασμό της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ.

Τα σχέδια της GFANZ για την “επανασχεδίαση” αυτών των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων περιλαμβάνουν τη συγχώνευσή τους με τα ιδιωτικά τραπεζικά συμφέροντα που απαρτίζουν την GFANZ, τη δημιουργία ενός νέου συστήματος “παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής διακυβέρνησης” και τη διάβρωση της εθνικής κυριαρχίας (ιδίως στον αναπτυσσόμενο κόσμο), εξαναγκάζοντάς τα να δημιουργήσουν επιχειρηματικά περιβάλλοντα που θεωρούνται φιλικά προς τα συμφέροντα των μελών της GFANZ.

Όπως σημειώνεται, η GFANZ επιδιώκει να χρησιμοποιήσει την Παγκόσμια Τράπεζα και τα συναφή θεσμικά όργανα “για να επιβάλει σε παγκόσμιο επίπεδο μαζική και εκτεταμένη απορρύθμιση στις αναπτυσσόμενες χώρες, χρησιμοποιώντας ως δικαιολογία την ώθηση της απεξάρτησης από τον άνθρακα. Δεν πρέπει πλέον οι MDB [πολυμερείς αναπτυξιακές τράπεζες] να παγιδεύουν τα αναπτυσσόμενα έθνη με χρέος για να επιβάλλουν πολιτικές που ωφελούν ξένες και πολυεθνικές οντότητες του ιδιωτικού τομέα, καθώς η δικαιολογία που σχετίζεται με την κλιματική αλλαγή μπορεί πλέον να χρησιμοποιηθεί για τους ίδιους σκοπούς”.

Έκθεση προόδου της GFANZ, Νοέμβριος 2021

 

Gfanz Progress Report
3.49MB ∙ PDF File

Download

Το χρέος παραμένει το κύριο όπλο στο οπλοστάσιο της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ, και θα χρησιμοποιηθεί για τους ίδιους “αυτοκρατορικούς” σκοπούς, μόνο που τώρα με διαφορετικούς ευεργέτες και μια διαφορετική σειρά πολιτικών που θα επιβάλουν στο θήραμά τους – τους ΣΒΑ.

Back to top button