ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΝΕΟΣΥΣΤΑΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ «ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Ομολογώ με εξέπληξαν ορισμένες κατηγορίες, εναντίον της διακήρυξης του νεοσύστατου κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία».
Και συνεχίζω, ως οικονομολόγος.
Α. Μερικές από τις κατηγορίες:
*Απαιτούν, από μια διακήρυξη νεοσύστατου πολιτικού κόμματος να μην έχει ελλείψεις, να προτείνει λύσεις αποδεκτές από το σύνολο των περίπου 10 εκατομμυρίων Ελλήνων, και να μην αφήνει αμφιβολίες για την επιτυχία του.
*Θεωρούν δεδομένο ότι, το νεοσύστατο κόμμα (το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, αρνήθηκε χρηματοδοτήσεις, που του προσφέρθηκαν) οφείλει, αμέσως και τώρα, να έχει στη διάθεσή του, και τα απαραίτητα μέσα, για την υλοποίηση των στόχων του.
*Εξάγουν σκελετούς από αραχνιασμένα ράφια, απλώς και μόνο για να του επιτεθούν.
*Εκλαμβάνουν ως δεδομένη την ύπαρξη λεπτομερούς κοινωνικό-οικονομικού προγράμματος, το οποίο, ως δια μαγείας, θα κατασκευάσει την επόμενη μέρα, μια ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ.
Β. Ανάγκη υπενθύμισης του που βρίσκεται η οικονομία μας
Εξυπακούεται, ότι αυτά που ακολουθούν, είναι αποκλειστικά δικές μου σκέψεις, πεποιθήσεις και διαπιστώσεις, που δεν έχουν καν συζητηθεί με τη Μαρία Καρυστιανού.
Οπωσδήποτε, όποιος/όποιοι αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας, οφείλουν να έχουν συνειδητοποιήσει ότι πρόκειται για διαλυμένη οικονομία, που δεν διαθέτει στοιχειώδη μέσα για να σταθεί στα πόδια της, καθώς:
-Έχει υπογράψει Μνημόνια, που της απομυζούν, μέσω των πρωτογενών πλεονασμάτων, ποσά τα οποία θα όφειλαν να κατευθυνθούν στην εσωτερική ζήτηση ή στην αποταμίευση (προκειμένου να διατεθούν για επένδυση). Όταν, ωστόσο, αφαιρούνται από την οικονομία 11 δισεκατομμύρια ευρώ (το τελευταίο σχετικό ποσό), που οδεύουν προς τους δανειστές, και μάλιστα πριν τη λήξη των χρεών, από που να αναμένει κανείς αναζωογόνηση ζήτησης και επένδυσης, για ανάπτυξη; Συνεπώς, η μηδενική αποταμίευση των τελευταίων ετών στη χώρα μας αποκλείει κάθε σοβαρή συζήτηση για οικονομική ανάπτυξη. Υπάρχει βέβαια το Ταμείο Ανάκαμψης, που τελειώνει το 2027, και που μας άφησε μερικά κεφάλαια, φυσικά όχι αρκετά, όχι καλά χρησιμοποιημένα και όχι ικανά να ξαναφέρουν στη ζωή την ελληνική οικονομία. Η πραγματικότητα είναι ότι το 2026 η οικονομία μας δεν έχει ακόμη φθάσει στο επίπεδο ανάπτυξης του 2010 (όταν, δηλαδή χάθηκαν 26% του ΑΕΠ μας).
-Τα Μνημόνια φυσικά και δεν τελείωσαν. Απλώς, δεν συνεχίζονται οι συχνές επισκέψεις των επιτηρητών του ΔΝΤ, που διέμεναν στο Χίλτον και πρόσβαλαν με πολλαπλούς τρόπους την Ελλάδα. Ωστόσο, η επιτήρηση υπάρχει, σκληρή και άκαμπτη, για το πως θα χρησιμοποιήσουμε, ακόμη και το τελευταίο ευρώ μας. Και αυτή η επιτήρηση δεν πρόκειται να περατωθεί, πριν καταβληθεί το 85% του χρέους μας. Η ημερομηνία αποπληρωμής; Άγνωστος Χ.
-Τα Μνημόνια φυσικά και δεν τελείωσαν. Έχει πουληθεί το μεγαλύτερο μέρος του εθνικού μας πλούτου. Στα σκαριά και τα υπόλοιπα. Διερωτώμαι, πόσο σοβαρή μπορεί να είναι η συζήτηση, γύρω από την ανάπτυξη χώρας, η οποία διαθέτει ελάχιστες ακόμη, υπηρεσίες κοινή ωφέλειας, που και αυτές οδεύουν προς πώληση. Ο Φιλελεύθερος Αττίλας έχει εγκατασταθεί στην Ελλάδα, με συγκομιδή ανώτερη, σε σύγκριση με κάθε άλλη χώρα.
-Χωρίς παραγωγικές επενδύσεις, δεν μπορεί να γίνεται σοβαρός λόγος για ανάπτυξη. Ποιες είναι οι επενδύσεις στην Ελλάδα (εκτός αυτές που χρηματοδοτήθηκαν από το Ταμείο Ανάκαμψης); Η ελληνική γη, κατά προτίμηση σε εθνικά ευαίσθητες περιοχές, το ίδιο και ακίνητα, αλλά και η πώληση του εθνικού μας πλούτου.
Αλλά, χωρίς τη διενέργεια παραγωγικών επενδύσεων, πως αναμένεται να εξελίσσεται η μέση παραγωγικότητα της οικονομίας μας, από την οποίαν και εξαρτάται η ανάπτυξη;
Η παραγωγικότητα της ελληνικής οικονομίας είναι το μισό της αντίστοιχης μέσης, της ΕΕ.
-Με την υποτονική λειτουργία, ορθότερα ανυπαρξία ρυθμιστικών κανόνων της οικονομίας, είναι αναπότρεπτη η αισχροκέρδεια, όπου αυτή εξασφαλίζει γόνιμο έδαφος. Έτσι, που και το ανεπαρκές αυτό μερίδιο του ελληνικού ΑΕΠ, το οποίο τελικά παραμένει εντός των ελληνικών συνόρων, να ευνοεί μια, χωρίς όρια, εισοδηματική ανισοκατανομή.
-Η χρόνια απουσία στοιχειώδους προγραμματισμού της οικονομίας μας, ανάμεσα και σε πολλά άλλα , έχει καταλήξει στην αφασία των δύο από τους τρεις βασικούς τομείς της οικονομίας μας (πρωτογενή και δευτερογενή). Έτσι που ο τριτογενής, με κύριο πρωταγωνιστή τον τουρισμό (με πολλά προβλήματα και αυτός, που περιορίζουν την απόδοσή του), εμφανίζεται ως ο Ηρακλής της επιβίωσής μας.
Γ. Οικονομικό πρόγραμμα του νεοσύστατου κόμματος
Με την ανακοίνωση της διακήρυξης του νεοσύστατου κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού, υπήρξαν ορισμένοι (Καλοπροαίρετοι; Αδαείς; Άσχετοι; Επιπόλαιοι; ή, και το πιθανότερο: Κακοπροαίρετοι), που ανέμεναν, απόρησαν ή και κατηγόρησαν την μη ανακοίνωση οικονομικού προγράμματος από το νέο πολιτικό κόμμα!
Θέλω να πιστεύω ότι οι καλοπροαίρετοι Έλληνες, εντελώς αδιάφορο τού αν είναι υπέρ ή κατά του νεοσύστατου κόμματος, αντιλαμβάνονται το βαθμό παραλογισμού μιας τέτοιας απαίτησης. Την ύπαρξη, δηλαδή, έτοιμου οικονομικού προγράμματος, που αφορά μια πλήρως διαλυμένη, μετά το 2010, οικονομία.
Εξυπακούεται, ότι δεν υποστηρίζω την αδυναμία κατάρτισης ενός προγράμματος. Το αναγκαστικό, άλλωστε, περιεχόμενο του οποίου διακρίνεται μέσα από τις παθογένειες της ελληνικής οικονομίας. Αυτές τις λίγες έστω, που επέλεξα να αναφέρω στο περιορισμένο πλαίσιο αυτού του άρθρου.
Όσοι διαθέτουν, έστω και ελάχιστες γνώσεις οικονομίας, αλλά και για όσους είναι αφόρητη η σκέψη, ότι η Ελλάδα τελειώνει, εύκολα αντιλαμβάνονται, ότι αυτό το οικονομικό πρόγραμμα, που ορισμένοι το ανέμεναν «έτοιμο» με την ανακοίνωση του νεοσύστατου κόμματος, δεν αφορά σε προσπάθεια που αρχίζει και τελειώνει στο γόνατο. Ούτε αναφέρεται σε πρόγραμμα, που θα καταρτιστεί, κεκλεισμένων των θυρών, σε γραφείο του κόμματος, και θα ανακοινωθεί επισήμως, εκ των υστέρων, στον ελληνικό λαό.
Αντιθέτως, πρόκειται για πρόγραμμα (όπως, πάντοτε, το αντιλαμβάνομαι εγώ), του οποίου η κατάρτιση απαιτεί την συνεχή παρουσία και αποδοχή του λαού. Γιατί θα είναι το Α και το Ω, που θα επαναθέσει τις βάσεις της εθνικής μας οικονομίας. Βάσεις ανύπαρκτες μετά το 2010. Που, χωρίς αυτές η ελληνική οικονομία είναι θνησιγενής.
Τελειώνοντας, να υπενθυμίσω, ότι οι απόψεις, στο άρθρο αυτό δεσμεύουν αποκλειστικά εμένα, ενώ η διακήρυξη του νέου κόμματος Καρυστιανού, καθώς και οι κρίσεις εναντίον του, υπήρξε απλώς η αφορμή τους.