Με τη φράση ότι «η πρόβλεψή μας βγήκε αληθινή» άνοιξε ο Σάββας Καλεντερίδης την εκπομπή του το βράδυ του Σαββάτου 28 Φεβρουαρίου 2026, περιγράφοντας την επίθεση που –όπως σημείωσε– τελικά δεν έγινε τη νύχτα, αλλά το πρωί. Ξεκαθάρισε από την αρχή ότι δεν σκοπεύει να αναλώσει χρόνο στο «ποιος επιτέθηκε και τι ακριβώς έγινε», παραπέμποντας στα δελτία ειδήσεων, αλλά να προχωρήσει σε αποτίμηση: τι σημαίνει η επιχείρηση, ποιοι είναι οι στόχοι και πού πάει η περιοχή.
«Συμφωνημένο» πλαίσιο Νετανιάχου–Τραμπ και τριπλός δηλωμένος στόχος
Ο αναλυτής υποστήριξε ότι η επιχείρηση «συζητήθηκε και συμφωνήθηκε» μεταξύ Μπέντζαμιν Νετανιάχου και Ντόναλντ Τραμπ, με τριπλό –κατά τα λεγόμενά του– φαινομενικό στόχο:
-
Πλήρης εξάλειψη του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν
-
Δραματικός περιορισμός του πυραυλικού προγράμματος, ώστε οι δυνατότητες να μην «φτάνουν μέχρι το Ισραήλ»
-
Διακοπή δεσμών της Τεχεράνης με τον “άξονα της αντίστασης” (Χεζμπολάχ Λιβάνου, Kata’ib Hezbollah στο Ιράκ, Χαμάς, Χούθι στην Υεμένη)
Την ίδια στιγμή, όμως, έβαλε πάνω στο τραπέζι έναν βαθύτερο στόχο: ανατροπή του καθεστώτος στην Τεχεράνη, αφήνοντας να εννοηθεί ότι αυτό είναι το πραγματικό “τέρμα” της επιχείρησης.
«Μεγάλο Ισραήλ» και ο άξονας της τουρκικής ρητορικής
Ο Καλεντερίδης είπε ότι θα διαβάσει δήλωση του Αχμέτ Νταβούτογλου, την οποία χαρακτήρισε «τεράστιας σημασίας» για να κατανοηθεί το ιδεολογικό υπόβαθρο της τουρκικής οπτικής. Εκεί εντάσσει και την αναφορά στον Αμερικανό πρέσβη στην Ιερουσαλήμ (Χάκαμπι), ότι στόχος είναι το «μεγάλο Ισραήλ», με αναγωγή στη βιβλική «γη της επαγγελίας» – από Νείλο μέχρι Ευφράτη.
Στο ίδιο πλαίσιο εξαπέλυσε σκληρή επίθεση στον τρόπο με τον οποίο, όπως είπε, στην Αθήνα αντιμετωπίζονται πρόσωπα και ρεύματα της Τουρκίας που «φορούν την προβιά» του φιλοδυτικού/φιλοευρωπαϊκού, ενώ στην πραγματικότητα –κατά την άποψή του– υπηρετούν πανισλαμιστική ατζέντα.
Κίνδυνος περιφερειακού πολέμου: «Δεν το πιστεύω – εκτός ίσως Σαουδικής»
Στο επιχειρησιακό κομμάτι, μετέφερε εικόνα ότι υπήρξαν χτυπήματα σε στόχους εντός Ιράν και ότι οι Ιρανοί απάντησαν πλήττοντας αμερικανικούς (και ισραηλινούς) στόχους, ακόμη και σε «έξι χώρες». Έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στο ερώτημα αν τα χτυπήματα αυτά μπορούν να οδηγήσουν σε περιφερειακό πόλεμο, επιμένοντας ότι δεν θεωρεί πιθανό να εμπλακούν ενεργά γειτονικά κράτη, με μοναδική “εξαίρεση-ερώτημα” τη Σαουδική Αραβία.
Παράλληλα εκτίμησε ότι Χεζμπολάχ και Χούθι πιθανότατα θα αντιδράσουν, ενώ για τη Χαμάς είπε πως είναι απίθανο να ανοίξει μέτωπο, λόγω της κατάστασης στο πεδίο και της διαδικασίας συμφωνίας που –όπως ανέφερε– συνδέεται με «20 σημεία» του Τραμπ.
«Ανατροπή καθεστώτος δεν είναι εύκολη υπόθεση» – Το “20%” που στηρίζει το σύστημα
Στο κεφάλαιο «αλλαγή καθεστώτος», ο Καλεντερίδης υποστήριξε ότι το ιρανικό σύστημα δεν είναι προσωποπαγές τύπου Σαντάμ ή Καντάφι. Έβαλε ως κρίσιμο στοιχείο ότι, ακόμη κι αν «το 80% είναι αντίθετο», υπάρχει ένα σκληρό 20% (περί τα 20 εκατομμύρια) με θρησκευτική-ιδεολογική πίστη που στηρίζει το καθεστώς και δεν θα “σπάσει” εύκολα.
Αναφέρθηκε επίσης σε δομικές δικλίδες επιβίωσης που αποδίδει σε εντολή Χαμενεΐ: σε κάθε θέση εξουσίας να υπάρχουν διαδοχικοί αντικαταστάτες, ώστε να μην “αποκεφαλίζεται” ο μηχανισμός με στοχευμένα πλήγματα.
Starlink, οργάνωση “από χρόνια” και σενάριο εσωτερικής εξέγερσης
Ο αναλυτής έφερε ως ένδειξη προετοιμασίας την αγορά 6.000 συστημάτων Starlink από το αμερικανικό ΥΠΕΞ τον Ιανουάριο, υποστηρίζοντας ότι χρησιμοποιούνται για αυτόνομη επικοινωνία και συντονισμό, ακόμη και για «κατάδειξη στόχων». Με βάση αυτό, παρουσίασε το βασικό του σχήμα: αν υπάρχει χρόνια, μεθοδική δουλειά δικτύων στο εσωτερικό, τότε μπορεί να υπάρξει εξέγερση/εμφυλιακή δυναμική που θα πιέσει το καθεστώς. Αν όχι, «είναι δύσκολο να πέσει».
Τουρκία: φόβος για «τρίτο κουρδικό μόρφωμα» και ενεργός εμπλοκή μέσω ΝΑΤΟ
Στο τουρκικό σκέλος, υποστήριξε ότι οι αφηγήσεις περί «κύματος προσφύγων» είναι προσχηματικές και ότι ο πραγματικός φόβος της Άγκυρας είναι η δημιουργία ενός ακόμη αυτόνομου κουρδικού πυρήνα στο Ιράν (Rojhilat/ιρανικό Κουρδιστάν), κάτι που –όπως είπε– θα λειτουργούσε εις βάρος τεσσάρων κρατών (Συρία, Ιράκ, Ιράν, Τουρκία).
Επιπλέον μίλησε για ενεργό εμπλοκή της Τουρκίας μέσω:
-
του ραντάρ στο Κιουρετσίκ (Μαλάτια) που παρέχει έγκαιρη προειδοποίηση για εκτοξεύσεις και μέσω ΝΑΤΟ φτάνει (κατά τον ίδιο) και στο Ισραήλ,
-
και πτήσεων επιτήρησης/ηλεκτρονικής παρακολούθησης από το Ικόνιο προς τα σύνορα με το Ιράν.
Η δήλωση Νταβούτογλου: «12 βήματα» και καθαρό ιδεολογικό στίγμα
Στη συνέχεια παρέθεσε τον πυρήνα της τοποθέτησης Νταβούτογλου: ότι η επίθεση ΗΠΑ–Ισραήλ δείχνει πως «το ζήτημα δεν είναι τα πυρηνικά», αλλά η αλλαγή καθεστώτος και η αποδυνάμωση της ιρανικής άμυνας για να ανοίξει ο δρόμος σε μια στρατηγική περιφερειακής κυριαρχίας του Ισραήλ. Μέσα από τα «12 βήματα», ξεχώρισαν οι προτάσεις για:
-
ρητή δέσμευση ότι το τουρκικό έδαφος δεν θα χρησιμοποιηθεί για επιθέσεις κατά του Ιράν,
-
«κλείσιμο»/απόλυτο έλεγχο του Κιουρετσίκ και αυστηρό έλεγχο της βάσης του Ιντσιρλίκ,
-
σύγκληση ΝΑΤΟ με βάση Άρθρο 4,
-
επείγουσες διπλωματικές παρεμβάσεις σε ΟΗΕ/μόνιμα μέλη,
-
κινητοποίηση Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας.
Ο Καλεντερίδης στάθηκε ιδιαίτερα στο ότι ο ιδεολογικός πυρήνας της τουρκικής γραμμής –όπως την παρουσίασε– είναι πανισλαμιστικός και είπε ευθέως ότι «αυτό πρέπει να το αντιληφτούν στην Αθήνα».
«Δεύτερο σκέλος» εκπομπής: Τούρκος διπλωμάτης που “αποδομεί” τις τουρκικές διεκδικήσεις
Κλείνοντας το κύριο μέτωπο, προανήγγειλε μετάβαση σε άλλο θέμα: άρθρο Τούρκου διπλωμάτη (δημοσιευμένο, όπως είπε, στο Mediacop) που –κατά τον ίδιο– «ξετινάζει ένα προς ένα» τα τουρκικά επιχειρήματα κατά της Ελλάδας στο Αιγαίο, πάνω σε διεθνείς συνθήκες και διεθνές δίκαιο. Και έθεσε το ερώτημα-καταγγελία: πώς γίνεται να υπάρχουν Έλληνες αναλυτές/διπλωματικοί κύκλοι που «δικαιολογούν» θέσεις τις οποίες αποδομεί ένας Τούρκος εκ των έσω.
Δείτε την εκπομπή: