Οι ειδήσεις για τους γενοκτονικούς πολέμους που διενεργεί το Ισραήλ δεν αφορά απλώς στρατιωτικά γεγονότα. Μια άλλη παράμετρος του πολέμου εκτυλίσσεται στα σύνορα του Λιβάνου, και μέσα στη Γάζα όπου ένας αναμεμειγμένος όχλος εποικιστών στρατιωτών και Ραβίνων ασκούν τελετουργίες προς ευλογία των εγκληματικών και άδικων επιθέσεων τους. Και ενώ η κατάσταση στη Λωρίδα της Γάζας και στα σύνορα του Λιβάνου είναι πύρινη και οι επιχειρήσεις της Τσαχαλ δεν σταματούν ποτέ, υπάρχει και ένας δεύτερος μυστικός σιωνιστικός στρατός που επιχειρεί στο παρασκήνιο: Πρόκειται για το Τάγμα του «Στρατιωτικού Ραβινισμού».
Την Κυριακή ο Διοικητής Ντέιβιντ Χάιμοφ, που είναι ταυτόχρονα και Ραβίνος της Νότιας Διοίκησης, κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης – όχι λόγω επίθεσης κάποιας επίθεσης , αλλά λόγω του επικείμενου Εβραϊκού Πάσχα. Ο Χάιμοφ και η ομάδα του επιθεώρησαν κάθε σπιθαμή της στρατιωτικής επικράτειάς τους, από τις μεγάλες βάσεις μέχρι το μικρότερο καταφύγιο ή αίθουσα επιχειρήσεων στα αιγυπτιακά σύνορα και βαθιά μέσα στη Λωρίδα της Γάζας. Η αποστολή τους; Να «καθαρίσουν» τις κουζίνες από κάθε ίχνος προζυμένιου ψωμιού. Χρησιμοποίησαν φωτιές και πυρσούς με βραστό νερό για να αποστειρώσουν σκεύη και επιφάνειες, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να μπαίνουν σε τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού και εγκαταλελειμμένα κτίρια που στέγαζαν στρατιώτες για να βεβαιωθούν ότι το φαγητό ήταν 100% “κασέρ” σύμφωνα με τους θρησκευτικούς τους νόμους.
Ο στρατός αγόρασε τεράστιες ποσότητες “ματσά” ( άζυμο ψωμί) και χυμού σταφυλιού και έστειλε προσωπικά δέματα σε κάθε στρατιώτη, ακόμη και σε εκείνους που βρίσκονταν στα πιο απομακρυσμένα σημεία της πρώτης γραμμής. Το ζητούμενο ήταν πώς να παρέχουν ζεστό, κασέρ φαγητό στους στρατιώτες εντός του τομέα αφού δεν είχαν κουζίνα. Έτσι, σκέφτηκαν “δημιουργικές λύσεις” και ειδικά γεύματα πεδίου για να διασφαλίσουν ότι οι θρησκευτικές τους διακοπές θα μπορούσαν να συνεχιστούν με χαρά εν μέσω της καταστροφής και της γενοκτονίας που έχουν προκαλέσει.
Ο Ραβίνος Διοικητης είπε ότι συνάντησε στρατιώτες που δεν ήταν καθόλου θρησκευόμενοι, αλλά παρόλα αυτά τον ρωτούσαν με ενθουσιασμό: «Πώς μπορούμε να ηγηθούμε των εορταστικών τελετών μόνοι μας, ακόμα και χωρίς την παρουσία του ραβινικού στρατιωτικού τάγματος;» Ε λοιπόν, οι στρατιώτες αυτοί της Κατοχής, κρατούν τα όπλα στο ένα τους χέρι και στο άλλο , κρατούν την “Αγαδά”, την ιστορία της “Εξόδου” (από την Αίγυπτο), προσπαθώντας να συνδέσουν πνευματικά την απελευθέρωση από τη δουλεία με το αφήγημα του γενοκτονικού πολέμου στη Γάζα και την ” απελευθέρωσή της” απ την τρομοκρατία. Είναι σαφές ότι προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν την θρησκεία για να δικαιολογήσουν τα εγκλήματά τους αλλά και να αντλήσουν δύναμη από τις πρωτόγονες τελετουργίες τους. Ο Ραβίνος Χάιμοφ κατέληξε λέγοντας: «Η προετοιμασία του στομάχου με κασέρ φαγητό είναι σημαντική, αλλά αυτό που είναι πιο σημαντικό είναι η υπερηφάνεια του στρατιώτη». Το μήνυμα είναι σαφές: Επιχειρούν να γιατρέψουν τις κατεστραμμένες ψυχές τους με μεγάλες δόσεις θρησκείας και τους πρωτόγονων εθίμων , ενώ όλος ο κόσμος παρακολουθεί τα εγκλήματά τους! Στρατιώτες παγιδευμένοι ανάμεσα στις φωτιές του πολέμου και τις τελετουργίες που βρίσκονται στα όρια της μαγείας , προσπαθούν να δημιουργήσουν μια εορταστική ατμόσφαιρα με matzah και προσευχές, ενώ το έδαφος σείεται …η πείνα σκοτώνει τα παιδιά στη Γάζα και ο Λίβανος αιμορραγεί ….
dimpenews.com