Γράφει ο υποστράτηγος ε.α. Δημήτρης Καμπισιούλης
Μετά από σχεδόν δύο ημέρες πολέμου και αφού παρακολούθησα κάποιες ελληνικές και ξένες εκπομπές έβγαλα κάποια συμπεράσματα. Οι επόμενες μέρες θα δείξουν τι ισχύει και τι όχι. Ας δούμε παρακάτω:
Γενικό συμπέρασμα είναι ότι το πρώτο θύμα του πολέμου είναι η αλήθεια και πως στον σημερινό κόσμο δεν έχει καμία απολύτως σημασία το αν η επίθεση είναι νόμιμη ή όχι.
Δημογραφικό πρόβλημα
Πολλοί θα αναρωτώνται γιατί δεν σχεδιάστηκε χερσαία επιχείρηση για κατανίκηση του Ιράν και ανατροπή του καθεστώτος. Η τελευταία μεγάλη χερσαία επιχείρηση εναντίον κυρίαρχου κράτος ήταν η «Καταιγίδα της Ερήμου» το 1991. Ακριβώς μετά από αυτήν την επιχείρηση οι χώρες, λόγω της διάλυσης του ανατολικού μπλοκ, άρχισαν να μειώνουν δραστικά τους στρατούς τους. Σήμερα λόγω του πολύ έντονου δημογραφικού προβλήματος που αντιμετωπίζουν όλες ανεξαιρέτως οι δυτικές χώρες και των μικρών σε μέγεθος στρατών, η οποιαδήποτε συγκέντρωση χερσαίων συμμαχικών δυνάμεων εναντίον μεγάλου κράτους είναι ΑΔΥΝΑΤΗ. Απλώς τα στρατεύματα αυτά δεν υπάρχουν και ούτε μπορούν ποτέ να συγκεντρωθούν. Οπότε θα μείνουμε με τις αναμνήσεις από το 1991.
Δυο λόγια για το Ιράν
Οι Ιρανοί δεν είναι Άραβες, είναι κατά κύριο λόγο οι Πέρσες, όπως τους γνωρίζαμε στην Ελλάδα και δεν έχουν άριστες σχέσεις με τους αραβικούς λαούς. Επίσης, είναι Σιϊτες και όχι Σουνίτες με τους οποίους έχουν πολύ μεγάλες διαφορές. Γενικώς στην Ελλάδα τα μπερδέψαμε λίγο και τα ανακατεύουμε όλα μαζί.
Επίσης, το Ιράν μπορεί να έχει θεοκρατικό αλλά δεν έχει προσωποκεντρικό καθεστώς. Εξουδετερώθηκε ο θρησκευτικός ηγέτης αλλά, εκτός από τη μεγάλη ηλικία του (86 χρ.) και τη σπουδαιότητα της θέσης, δεν είχε την ακτινοβολία και τη σημασία για το καθεστώς όπως πχ ο Καντάφι για τη Λιβύη και ο Σαντάμ για το Ιράκ.
Συνεπώς εκτιμάται ότι παρά τις μεγάλες απώλειες κρίσιμων προσώπων του καθεστώτος, αυτοί θα αντικατασταθούν. Το λεγόμενο Chain of command υπάρχει σήμερα στο Ιράν.
Το πρόσχημα και η πραγματική αιτία
Το πρόσχημα για την επίθεση είναι η κατασκευή πυρηνικής βόμβας. Είναι φανερό ότι δεν είναι αυτός ο πραγματικός λόγος. Ακριβής γνώστης δεν μπορώ να είμαι αλλά το 2007 στην Ακαδημία Πολέμου της Γερμανίας συμμετείχα σε μία ομάδα εργασίας για το θέμα αυτό, ενώ το Ιράν ήταν και η εργασία μου στην Διακλαδική Σχολή Πολέμου το 2012. Και στις δύο περιπτώσεις υπήρχε ο γενικός ισχυρισμός από τα ΜΜΕ και την αρθρογραφία ότι η κατασκευή πυρηνικής βόμβας ήταν θέμα χρόνου, το πολύ μηνών, άντε 1-2 χρόνων. Πέρασαν 20 και 15 χρόνια από τότε αντίστοιχα. Εκτιμώ πως αν το Ιράν ήθελε πραγματικά να αποκτήσει βόμβα θα το είχε πράξει. Αλλά αυτό είναι προσωπική εκτίμηση.
Ποια είναι η πραγματική αιτία της επίθεσης ανάγεται στη σφαίρα της εκτίμησης και μόνο. Άλλοι λένε πως είναι η τροφοδοσία της Κίνας με πετρέλαιο, άλλοι ισχυρίζονται (όπως ο κορυφαίος Αμερικανός καθηγητής και στρατηγικός αναλυτής Mearsheimer) ότι οι ΗΠΑ ενεργούν καθ’ υπόδειξη του Ισραήλ διότι το Ιράν είναι το μοναδικό εμπόδιό του στα ηγεμονικά του σχέδια στην περιοχή. Ο καθένας από αυτά που συμβαίνουν μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.
Επιχειρησιακά θέματα
Είναι φανερό ότι η επιχείρηση σχεδιάστηκε από κοινού εδώ και πολλές εβδομάδες. ΗΠΑ και Ισραήλ πραγματικά στην επιχείρηση αυτή ενεργούν ως ένα κράτος.
Οι δύο χώρες έχουν στη διάθεσή τους ομάδες κρούσης αεροπλανοφόρων, στρατηγικά βομβαρδιστικά stealth και πυρομαχικά ακριβείας. Αξιοσημείωτο είναι πως οι πτήσεις πάνω από το Ιράν είναι ανενόχλητες.
Το ρίσκο των ΗΠΑ
Καταρχήν κάθε συμμετέχουσα χώρα πρέπει να έχει σχέδιο εξόδου που δεν θα θεωρηθεί ήττα. Εδώ εντοπίζεται το μεγάλο ρίσκο κυρίως για τις ΗΠΑ.
Η ήττα για τις ΗΠΑ δεν είναι η στρατιωτική ήττα διότι σοβαρά πλήγματα των Ιρανών εναντίον στρατιωτικών στόχων είναι σχεδόν ακατόρθωτα. Η ήττα όμως είναι η μη νίκη. Διότι άπαντες γνωρίζουν ότι η ανατροπή του καθεστώτος μόνο με αεροπορικές επιχειρήσεις δεν είναι δυνατή και αυτή θα επιτευχθεί μόνο με υποκίνηση του πληθυσμού. Και εδώ είναι σήμερα το πρώτο μεγάλο ερωτηματικό. Σε διάφορες εκπομπές έχει εμφανιστεί ένα ποσοστό 20% του λαού ως αυτό που υποστηρίζει το καθεστώς. Εκτός του ότι αυτό είναι ένα υπολογίσιμο ποσοστό, υπάρχουν αναλυτές που το αμφισβητούν και το ανεβάζουν προς τα πάνω. Οι επόμενες μέρες θα δείξουν. Αν οι Ιρανοί συσπειρωθούν γύρω από το καθεστώς, τότε πώς θα επιτευχθεί η πτώση του;
Το δεύτερο μεγάλο ερωτηματικό είναι η στάση του ιρανικού στρατού. Είναι γνωστό πως η χώρα διαθέτει μεγάλο σε μέγεθος στρατό ενώ οι προστάτες του καθεστώτος είναι οι φρουροί της επανάστασης. Μένει να αποδειχθεί αν και σε ποιο βαθμό οι σύμμαχοι έχουν προσεταιριστεί την ηγεσία και στελέχη του στρατού.
Αν τα παραπάνω αποτύχουν, ο μόνος στρατιωτικός τρόπος για τους συμμάχους είναι η συνέχιση των αεροπορικών βομβαρδισμών. Αλλά η χώρα είναι πολύ μεγάλη. Για την καταστροφή όλων των εγκαταστάσεων απαιτείται πολύς χρόνος και τεράστιος όγκος πυρομαχικών. Δεν είναι γνωστό αν υπάρχουν αποθέματα για αγώνα πολλών εβδομάδων, ενώ και η κόπωση του προσωπικού παίζει μεγάλο ρόλο. Η δυνατότητα υποστήριξης των επιχειρήσεων από τους συμμάχους ειδικά σε πυρομαχικά, είναι το τρίτο μεγάλο ερωτηματικό.
Και κάτι για την Ελλάδα
Με τη συνέχιση των αεροπορικών επιχειρήσεων υπάρχει το ενδεχόμενο χιλιάδες Ιρανοί πρόσφυγες να κινηθούν προς Τουρκία και από εκεί προς τη χώρα μας. Το θέμα πρέπει σοβαρά να απασχολήσει την Ελλάδα.