Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος
Αυτός ο πόλεμος δεν θα τελειώσει εύκολα είτε ηττηθεί καθοριστικά το Ιράν είτε όχι. Το Ιράν είναι απλώς μια σημαντική «στάση» προς ένα δύσκολο διακηρυγμένο στόχο: Να γίνει η Αμερική μεγάλη ξανά. Αυτό σημαίνει εκ βάθρων ανατροπές στους διεθνείς συσχετισμούς, τέτοιες ανατροπές που να έχουν το κύριο χαρακτηριστικό της Γιάλτας: Να δημιουργηθεί ένας νέος Κόσμος που οι ποικίλες Δυνάμεις εντός του να συγκρούονται χωρίς να επιδιώκουν να τον ανατρέψουν επειδή η καταστροφή του θα έβαζε σε άμεσο κίνδυνο την υπόστασή τους πχ η ΕΣΣΔ.
Το κλειδί για την δημιουργία αυτού του νέου Κόσμου το κρατάνε οι ΗΠΑ. Διότι αν δεν τα καταφέρουν, αν αποτύχουν, τότε οι ΗΠΑ θα πάψουν να είναι Μεγάλη Δύναμη. Ο Τραμπ έχει αντιληφθεί πλήρως ότι αυτό είναι το «παιχνίδι» και το αποδεικνύει χρησιμοποιώντας όλα τα απολύτως απαραίτητα υλικά, κλασικά από την αρχαιότητα, για να το πετύχει: πριν από όλα την Βία. Μετά την Αλαζονεία για εκφοβισμό (όπως η Ρώμη και το Βυζάντιο), μετά είναι το χρήμα, η εξαγορά κλπ. Οι αυτοκρατορίες χτίζονται ανέκαθεν με τα ίδια υλικά. Είναι άλλο θέμα η σωστή δοσολογία την κατάλληλη στιγμή, αν δηλαδή οι ΗΠΑ πετύχουν τον στόχο. Για την ώρα, μας αρέσει δεν μας αρέσει, δεν τα πάνε καθόλου άσχημα. Επειδή:
- Οι κύριοι αντίπαλοί των ΗΠΑ( Ρωσία-Κίνα) δεν καταφέρνουν να ενωθούν σε μια ενεργό και ενιαία αντίδραση. Φοβούνται την Αμερική πριν καν γίνει «μεγάλη ξανά». Και φοβούνται ο ένας τον άλλο, ότι ένα παράταιρο βήμα μπορεί να τους φέρει σε μειονεκτική θέση απέναντι στην Αμερική αλλά και απέναντι στους εταίρους τους. Κυρίως, όμως, θέλουν να κρατήσουν πόρτα ανοιχτή για συνεργασία με τις ΗΠΑ-είναι κυρίως η πρόθεση της Ρωσίας κάτι που δεν αποκλείεται να φέρει ανακατατάξεις στην ίδια αλλά και στο εσωτερικό των BRICS. Ήδη η Ινδία κάνει νερά ενώ έχει ανοίξει κουβέντα στη Ρωσία για την γεροντοκρατία που περιλαμβάνει αναπόφευκτα και τον Πούτιν.
- Η άμεση επίπτωση είναι ότι Ρωσία και Κίνα άφησαν το Ιράν ανυπεράσπιστο. Είναι προφανές ότι αν Ρωσία (και Κίνα) έβαζαν «βέτο», ο Τραμπ θα είχε ανυπέρβλητο εμπόδιο.
- Η παθητική στάση τους στην υπόθεση Μαδούρο. Ο Τραμπ είχε καταλάβει (ή ήξερε…) ότι δεν θα υπάρξει ούτε καν τυπική αντίδραση. Άτολμοι ή συνένοχοι, Ρωσία και Κίνα, «συμπαίκτες» των ΗΠΑ υπό τον Τραμπ, τον αφήνουν να είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Με τη σκέψη, ίσως, ότι και αυτή η Ιστορία που μόλις άρχισε, πίσω έχει η αχλάδα την ουρά….
Ο παράγων που ώθησε τον Τραμπ να δράσει τώρα είναι η άθλια κατάσταση των ΗΠΑ στο εσωτερικό της χώρας, οικονομικά και κοινωνικά. Η κυρίαρχη, λευκή, συντηρητική, Αμερική κινδυνεύει να απωλέσει την κυριαρχία, ως ιθύνουσα Τάξη-ιδίως από τους μετανάστες. Επιπρόσθετο στοιχείο ότι ο Νετανιάχου απειλεί, λένε, τον Τραμπ με τους φακέλους Επστάϊν…
Ο αναγνώστης θα έχει ήδη παρατηρήσει ότι δεν αξιολογώ, ηθικά /πολιτικά τους δρώντες. Ας το κάνει αυτός. Επειδή η δική του συλλογική στάση (η στάση μας) θα καθορίσει το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα, την σταθερότητά του. Τα άλλα είναι περιστασιακά, επιφανειακά δρώμενα.
ΥΓ. Είναι αξιοσημείωτη η βαθιά διείσδυση των ΗΠΑ-Ισραήλ έτσι ώστε να εξουδετερωθούν εύκολα ποικίλοι στόχοι και στελέχη του Ιράν. Ο φανατισμός, του Ισραήλ ή του Ιράν, θρησκευτικός ή άλλος, είναι αποτελεσματικό όπλο μόνο υπό ορισμένες συνθήκες αλλά αυτό απαιτεί ξεχωριστή ενασχόληση.