Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας
Ο ανηλεής βομβαρδισμός του Ιράν με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος των μουλάδων αποτελεί μεγάλο διακύβευμα των ΗΠΑ, οι οποίες επενδύουν στο όλο εγχείρημα ένα καθόλου ευκαταφρόνητο μέρος των αποθεμάτων του οπλοστασίου τους, κυρίως σε βλήματα μεγάλων αποστάσεως και αντιβαλλιστικούς πυραύλους. Εν όψει της ρεαλιστικής αντιπαράθεσης στο πολύ πιο καίριο μέτωπο του Ειρηνικού, το μέγεθος της επένδυσης αυτής στην περιοχή ενδεικνύει την ισχυρότατη επιρροή του Αμερικανο-Ισραηλινού λόμπι στη Ουάσιγκτον και πιθανότατα στο ίδιο τον πρόεδρο, ο οποίος με τις ενέργειές του αυτές έχει απωλέσει σημαντικότατο ποσοστό των υποστηρικτών του και πιθανότατα να χάσει τις επερχόμενες εκλογές, αν δεν κινδυνεύσει και να παραπεμφθεί από το Κογκρέσο για την μονομερή του απόφαση για τον βομβαρδισμό.
Όπως αναφέραμε προ καιρού («Πολιτική Ανατροπής») το καθεστώς των μουλάδων δεν είναι εύκολο να πέσει και προτείναμε κάποιες ενέργειες που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν για την ανατροπή του. Βέβαια η προοπτική θα ήταν αυτές να γίνουν ενδελεχώς και σε βάθος χρόνου αλλά, όπως υποστηρίξαμε και στο άρθρο μας, αυτός ο χρόνος δεν υπήρχε και οι εξελίξεις μας επιβεβαίωσαν. Μάλιστα, αρκετές από τις προτάσεις μας φαίνεται να είναι οι ίδιες που εφαρμόστηκαν από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ.
Πιο συγκεκριμένα, οι μουλάδες αφέθηκαν να καταστείλουν τις διαδηλώσεις με τον βαρβαρότερο δυνατό τρόπο, σκοτώνοντας δεκάδες χιλιάδες άοπλους (κυρίως) διαδηλωτές και επιδεικνύοντας επί εβδομάδες την πολιτική και ηθική αποδρομή της θεοκρατίας τους. Επί τούτου μάλιστα οι ΗΠΑ άφησαν κάποιο διάστημα να περάσει από τις διαδηλώσεις μέχρι να μαθευτεί εντός του Ιράν το πλήθος των νεκρών, να γίνουν οι κηδείες τους , να γίνουν οι απαραίτητες συζητήσεις και το αρχικό σοκ να καταλαγιάσει μέχρις ότου να περάσει το αρχικό στάδιο της άρνησης στο στάδιο του θυμού. Είναι άραγε αρκετός ο καιρός ή μήπως είναι περισσότερος του δέοντος και η Ιρανική κοινωνία έχει περάσει στο στάδιο της κατάθλιψης και της απογοήτευσης εν όψει της φρικτής αυτής εκατόμβης; Πειράματα τέτοιου μεγέθους δεν έχουν ξαναγίνει και κάθε κοινωνία και ιστορική περίσταση είναι τόσο ιδιαίτερη ώστε να στερείται σοβαρές προοπτικές πρόβλεψης.
Τα δίκτυα προπαγάνδας των Ισραηλινών εντός του Ιράν έδρασαν πράγματι στον υπερθετικό βαθμό και η οργάνωση «ασφαλών δικτύων επικοινωνίας» μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα καίρια για την οργάνωση και συντονισμό των αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων. Η ανατροπή του ελέγχου του διαδικτύου από τους μουλάδες αποτελεί σημαντική παράμετρο στις πιθανότητες επιτυχίας της ανατροπής τους. Επίσης η ανακοίνωση του Τραμπ ότι μόλις τελειώσει ο βομβαρδισμός θα δοθεί στους Ιρανούς η ευκαιρία να ανατρέψουν το τυραννικό καθεστώς τους, αποτελεί επίσης μια θετική παράμετρο καθώς οι Ιρανοί δε θα θεωρήσουν ότι απειλούνται από ξένη εισβολή. Η αντιμετώπιση τους ως υπεύθυνους για τη μοίρα τους, τους ενθαρρύνει και τους οργανώνει γύρω από μια προοπτική απελευθέρωσης.
Η μαζική έλλειψη βίντεο από τις πρώτες ώρες του πολέμου ενδεικνύει ότι το Ιράν έχει καθηλωθεί απόλυτα σε επίπεδο κυβερνοπολέμου και οι η προλεγόμενη ύπαρξη ειδικών ομάδων υπονόμευσης των ενεργειακών και κρατικών υποδομών προοϊωνίζει την προοπτική διάλυσης της κρατικής συνοχής, ώστε η αντίδραση του καθεστώτος να μην είναι αποτελεσματική και να υπάρξει η επίφαση ολικής κατάρρευσης και απώλειας ελέγχου, γεγονός που θα ενθαρρύνει τους διαδηλωτές και την πιθανή προσχώρηση μερών του στρατεύματος κατά του καθεστώτος. Θα παρουσιάσει άλλωστε και μια ασθενή εικόνα των μουλάδων στη διεθνή κονίστρα, αποτελέσματα της οποίας έχουμε ήδη δει με την απόφαση της Σαουδικής Αραβίας να παραχωρήσει τις βάσεις και τον εναέριο χώρο της στην επιχείρηση αλλά και να ξεκινήσει να επανορθώνει τη σχέση της με τα ΗΑΕ.
Αν και οι Κούρδοι αυτονομιστές επέδειξαν κάποια αντανακλαστικά κατά τις πρόσφατες διαδηλώσεις, οι Βελούχοι έμειναν μάλλον αδιάφοροι, οπότε η προοπτική αυτονόμησης είναι μάλλον όψιμη, όσο το καθεστώς έχει ακόμα ισχυρές στρατιωτικές μονάδες υπό τον έλεγχό του.
Το καθεστώς των μουλάδων δεν τόλμησε να χρησιμοποιήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας (Artesh) για την κατάπνιξη των διαδηλώσεων αλλά σε επικουρία της Αστυνομίας απέστειλε την παραστρατιωτική οργάνωση Basij και του Φρουρούς της Επανάστασης (Sepah). Αυτό ενδεικνύει ότι αν και χρειάστηκε επικουρία στην καταστολή, δεν εμπιστεύεται τις μονάδες του στρατού που μπορεί να στραφούν εναντίον του καθεστώτος και να συνδράμουν τους διαδηλωτές, οι οποίοι σε αυτή την περίπτωση θα αποκτήσουν ένοπλα σώματα και η κατάσταση θα είναι πλέον πολύ διαφορετική.
Ο αποκεφαλισμός των υψηλά ιστάμενων μουλάδων και της ηγεσίας των Φρουρών της Επανάστασης, σε συνδυασμό με τη γενικευμένη υπονόμευση των επικοινωνιών, μπορεί να καθυστερήσει και να αποδιοργανώσει την αντίδραση του καθεστώτος απέναντι στους διαδηλωτές και να δώσει την ευκαιρία να εγκαθιδρυθούν πρόσκαιρα σε κάποια αστικά κέντρα.
Όμως το τελικό διακύβευμα για την ανατροπή του καθεστώτος θα είναι η αποφασιστικότητα των μουλάδων να μην παραδώσουν την εξουσία. Η ιστορία έχει δείξει ότι ηθικά ανάλγητοι ριζοσπαστικοποιημένοι εθνικοί ηγέτες δεν ορρωδούν ποσώς να θυσιάσουν ακόμα και τα ίδια τους τα έθνη προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία και να συντηρήσουν την ακραία ιδεολογία τους. Η μόνη περίπτωση να αφήσουν την εξουσία είναι όταν τα γεγονότα τους υπερβούν. Όμως οι Φρουροί της Επανάστασης έχουν βάψει τα χέρια τους με αίμα εδώ και 47 χρόνια. Οι σημερινοί αρχηγοί τους, το 1978, ήταν δεκαοκτάχρονα που περιπολούσαν με τζιπ την Τεχεράνη και άνοιγαν πυρ σε οποιουσδήποτε έκαναν το «λάθος» να περπατούν μαζί στο δρόμο καθώς η συνομιλία ισοδυναμούσε με συνομωσία κατά του Αγιαντολάχ. Αυτά τα τέρατα δεν είναι σε θέση να παραδώσουν τη εξουσία γιατί αφενός έχουν εθιστεί στη σαδιστική της εφαρμογή και αφετέρου γνωρίζουν ότι θα καταδικαστούν σε θάνατο από οποιαδήποτε ελεύθερη Ιρανική κυβέρνηση.
Όμως ένα σενάριο εμφυλίου μεταξύ των Φρουρών της Επανάστασης και των παραστρατιωτικών Basij έναντι του Στρατού και των διαδηλωτών (ίσως και κάποιων αυτονομιστών) με την αεροπορική και ασσύμετρη υποστήριξη Ισραηλινών και Αμερικάνων μπορεί να επιφέρει τα γεγονότα στο πεδίο που θα νικήσουν τους μουλάδες.
Αν και αυτό είναι μάλλον απίθανο αυτή τη στιγμή, η κατάσταση χάους και αναβρασμού, που επικρατεί αυτή τη στιγμή στο Ιράν, μπορεί να φέρει εξελίξεις ολωσδιόλου απρόβλεπτες, όπως έχουμε δει και σε άλλες περιπτώσεις της ιστορίας.