Στην επιστολή του προς τον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν προτρέπει τους Αμερικανούς πολίτες να δουν πέρα από τις πολιτικές αφηγήσεις, να αμφισβητήσουν κατά πόσον το κίνημα «Πρώτα η Αμερική» αντικατοπτρίζει πραγματικά τις προτεραιότητες της κυβέρνησης των ΗΠΑ σήμερα και προειδοποιεί ότι η συνεχιζόμενη αντιπαράθεση εξυπηρετεί κρυφά συμφέροντα και κινδυνεύει να διαμορφώσει ένα πιο επικίνδυνο μέλλον.
Η ανοιχτή επιστολή του Προέδρου του Ιράν Μασούντ Πεζεσκιάν προς τον Αμερικανικό λαό:
Στο όνομα του Θεού, του Συνετού, του Ελεήμονα
Προς τον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, και προς όλους εκείνους που, εν μέσω μιας πλημμύρας παραμορφώσεων και κατασκευασμένων αφηγήσεων, συνεχίζουν να αναζητούν την αλήθεια και να φιλοδοξούν για μια καλύτερη ζωή.
Το Ιράν —με αυτό ακριβώς το όνομα, τον χαρακτήρα και την ταυτότητα— είναι ένας από τους παλαιότερους συνεχείς πολιτισμούς στην ανθρώπινη ιστορία. Παρά τα ιστορικά και γεωγραφικά του πλεονεκτήματα σε διάφορες εποχές, το Ιράν δεν έχει επιλέξει ποτέ, στη σύγχρονη ιστορία του, τον δρόμο της επιθετικότητας, της επέκτασης, του αποικιοκρατισμού ή της κυριαρχίας. Ακόμα και αφού υπέστη κατοχή, εισβολή και συνεχή πίεση από παγκόσμιες δυνάμεις —και παρά το γεγονός ότι διέθετε στρατιωτική υπεροχή έναντι πολλών γειτόνων του— το Ιράν δεν έχει ποτέ ξεκινήσει πόλεμο. Ωστόσο, έχει αποκρούσει αποφασιστικά και γενναία όσους το επιτέθηκαν.
Ο ιρανικός λαός δεν τρέφει εχθρότητα προς άλλα έθνη, συμπεριλαμβανομένων των λαών της Αμερικής, της Ευρώπης ή των γειτονικών χωρών. Ακόμα και αντιμέτωποι με επανειλημμένες ξένες επεμβάσεις και πιέσεις καθ’ όλη την περήφανη ιστορία τους, οι Ιρανοί έχουν συνεπώς κάνει σαφή διάκριση μεταξύ κυβερνήσεων και των λαών που κυβερνούν. Αυτή είναι μια βαθιά ριζωμένη αρχή στον ιρανικό πολιτισμό και τη συλλογική συνείδηση —όχι μια προσωρινή πολιτική στάση.
Για τον λόγο αυτό, η απεικόνιση του Ιράν ως απειλή δεν συνάδει ούτε με την ιστορική πραγματικότητα ούτε με τα παρατηρήσιμα γεγονότα του παρόντος. Μια τέτοια αντίληψη είναι προϊόν πολιτικών και οικονομικών ιδιοτροπιών των ισχυρών —η ανάγκη να κατασκευαστεί ένας εχθρός προκειμένου να δικαιολογηθεί η πίεση, να διατηρηθεί η στρατιωτική κυριαρχία, να συντηρηθεί η βιομηχανία όπλων και να ελεγχθούν στρατηγικές αγορές. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, αν μια απειλή δεν υπάρχει, επινοείται.
Μέσα σε αυτό το ίδιο πλαίσιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συγκεντρώσει τον μεγαλύτερο αριθμό δυνάμεων, βάσεων και στρατιωτικών δυνατοτήτων γύρω από το Ιράν —μια χώρα που, τουλάχιστον από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν έχει ποτέ ξεκινήσει πόλεμο. Οι πρόσφατες αμερικανικές επιθέσεις που εξαπολύθηκαν από αυτές ακριβώς τις βάσεις έχουν δείξει πόσο απειλητική είναι στην πραγματικότητα μια τέτοια στρατιωτική παρουσία.
Φυσικά, καμία χώρα που αντιμετωπίζει τέτοιες συνθήκες δεν θα παραιτούνταν από την ενίσχυση των αμυντικών της δυνατοτήτων. Αυτό που έχει κάνει —και συνεχίζει να κάνει— το Ιράν είναι μια μετρημένη απάντηση που βασίζεται σε νόμιμη αυτοάμυνα, και σε καμία περίπτωση δεν συνιστά έναρξη πολέμου ή επιθετικότητα.
Οι σχέσεις μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών δεν ήταν αρχικά εχθρικές, και οι πρώτες αλληλεπιδράσεις μεταξύ του ιρανικού και του αμερικανικού λαού δεν ήταν μολυσμένες από εχθρότητα ή πραξικόπημα. Το σημείο καμπής, όμως, ήταν η επέμβαση που στόχευε στην παρεμπόδιση της εθνικοποίησης των ιρανικών πόρων. Εκείνο το πραξικόπημα του 1953 διέκοψε τη δημοκρατική διαδικασία του Ιράν, επανέφερε τη δικτατορία και έσπειρε βαθιά δυσπιστία των Ιρανών προς τις πολιτικές των ΗΠΑ. Αυτή η δυσπιστία βαθύνθηκε περαιτέρω με την υποστήριξη της Αμερικής στο καθεστώς του Σάχη, την υποστήριξή της στον Σαντάμ Χουσεΐν κατά τη διάρκεια του επιβεβλημένου πολέμου της δεκαετίας του 1980, την επιβολή των μακροβιότερων και πιο ολοκληρωτικών κυρώσεων στην σύγχρονη ιστορία, και τελικά, την απρόκλητη στρατιωτική επιθετικότητα —δύο φορές, εν μέσω διαπραγματεύσεων— εναντίον του Ιράν.
Ωστόσο, όλες αυτές οι πιέσεις απέτυχαν να εξασθενήσουν το Ιράν. Αντίθετα, η χώρα έχει γίνει πολύ ισχυρότερη σε πολλούς τομείς: τα ποσοστά αλφαβητισμού έχουν τριπλασιαστεί, η τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει επεκταθεί δραματικά, σημαντικές πρόοδοι έχουν επιτευχθεί στη σύγχρονη τεχνολογία, οι υπηρεσίες υγείας έχουν βελτιωθεί, και οι υποδομές έχουν αναπτυχθεί με ρυθμό και κλίμακα που δεν συγκρίνονται με το παρελθόν.
dimpenews.com