Αυτό που βλέπω μπροστά μου είναι ένα τεράστιο πολιτικό και στρατηγικό αδιέξοδο. Ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν όχι μόνο δεν φαίνεται να πετυχαίνει τους βασικούς του στόχους, αλλά εξελίσσεται σε μια σύγκρουση με τεράστιο κόστος, αμφίβολο αποτέλεσμα και επικίνδυνες συνέπειες για ολόκληρη την περιοχή.
Από την πρώτη στιγμή υποστήριξα ότι όταν ξεκινάς έναν πόλεμο χωρίς καθαρή στρατηγική, χωρίς σαφές πολιτικό τέλος και χωρίς να έχεις υπολογίσει την αντοχή του αντιπάλου, είναι πολύ εύκολο να βρεθείς παγιδευμένος μέσα στον ίδιο σου τον σχεδιασμό. Αυτό ακριβώς βλέπω να συμβαίνει τώρα.
Οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται, αλλά όσο περνά ο χρόνος γίνεται όλο και πιο φανερό ότι δεν υπάρχει το αποτέλεσμα που υποσχέθηκαν. Δεν βλέπω κατάρρευση του ιρανικού συστήματος. Δεν βλέπω στρατηγική συνθηκολόγηση της Τεχεράνης. Δεν βλέπω καθαρή έξοδο για την Ουάσιγκτον. Βλέπω, αντίθετα, μια προσπάθεια να αλλάζουν συνεχώς το αφήγημα, να μετακινούν τους στόχους και να παρουσιάζουν ως επιτυχία κάτι που στην πράξη δεν έχει κλείσει.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι, όταν δεν πετυχαίνεις τους αρχικούς στρατιωτικούς στόχους, αρχίζεις να χτυπάς υποδομές που επιβαρύνουν την καθημερινότητα και την επιβίωση του πληθυσμού. Εκεί η σύγκρουση μπαίνει σε ακόμα πιο σκοτεινή φάση. Και εκεί αποκαλύπτεται και η πολιτική χρεοκοπία όσων πίστεψαν ότι μια κοινωνία θα λυγίσει επειδή θα στερηθεί βασικά αγαθά.
Την ίδια στιγμή, το Ιράν δείχνει ότι παραμένει ικανό να αντέχει, να απαντά και να διατηρεί μοχλούς πίεσης. Το Στενό του Ορμούζ εξακολουθεί να είναι ο μεγάλος γεωπολιτικός κόμπος. Και όσο αυτός ο κόμπος δεν λύνεται, η παγκόσμια οικονομία θα συνεχίσει να νιώθει την πίεση. Η ενέργεια, οι μεταφορές, οι τιμές, η εφοδιαστική αλυσίδα, όλα επηρεάζονται.
Γι’ αυτό θεωρώ ότι η πολιτική και οικονομική διάσταση αυτού του πολέμου είναι ίσως πιο βαριά από τη στρατιωτική. Μπορεί να βλέπεις εικόνες επιθέσεων και ανακοινώσεις περί επιτυχιών, αλλά στο βάθος μετράει ποιος αντέχει περισσότερο, ποιος επιβάλλει κόστος στον άλλον και ποιος τελικά διαμορφώνει τη νέα ισορροπία. Και εδώ η εικόνα μόνο καθαρή δεν είναι για την αμερικανική πλευρά.
Ο Τραμπ, από την πλευρά του, προσπαθεί εμφανώς να κρατήσει δύο γραμμές ταυτόχρονα: από τη μία να δείξει πυγμή και από την άλλη να αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο απεμπλοκής. Αυτό από μόνο του δείχνει αμηχανία. Όταν λες ότι μπορείς να συνεχίσεις, αλλά και ότι μπορείς να φύγεις όποτε θελήσεις, στην πραγματικότητα ομολογείς ότι δεν έχεις πια σταθερό πολιτικό σχέδιο.
Υπάρχει και το εσωτερικό μέτωπο στις ΗΠΑ. Όσο ο πόλεμος τραβά, όσο η οικονομική πίεση μεγαλώνει και όσο δεν προκύπτει μια καθαρή νίκη, τόσο μεγαλώνει και η φθορά στο εσωτερικό. Κανένας πόλεμος δεν μένει για πολύ έξω από την τσέπη του πολίτη. Και όταν μπαίνει στην τσέπη του πολίτη, αρχίζει η πραγματική φθορά της εξουσίας.
Για μένα, το συμπέρασμα είναι σαφές: αυτή η σύγκρουση δεν οδηγεί σε λύση, αλλά σε μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση. Δεν παράγει ασφάλεια, αλλά περισσότερη αβεβαιότητα. Δεν λύνει το πρόβλημα, το βαθαίνει. Και όσο οι πρωταγωνιστές της επιμένουν να βαφτίζουν την κλιμάκωση ως στρατηγική,
Το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο: αυτή η σύγκρουση δεν οδηγεί σε λύση, αλλά σε μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση. Δεν παράγει ασφάλεια, αλλά περισσότερη αβεβαιότητα. Δεν λύνει το πρόβλημα, το βαθαίνει. Και όσο οι πρωταγωνιστές της επιμένουν να βαφτίζουν την κλιμάκωση ως στρατηγική, τόσο ο λογαριασμός θα γίνεται βαρύτερος για όλους.
Το ερώτημα πια δεν είναι ποιος ξεκίνησε με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Το ερώτημα είναι ποιος μπορεί να βγει από αυτό το τέλμα χωρίς να παραδεχθεί ότι απέτυχε. Και αυτή τη στιγμή, δεν είμαι βέβαιος ότι η Ουάσιγκτον έχει εύκολη απάντηση.