Με καθυστέρηση δύο ημερών –και επίτηδες, όπως λέει– ο Στέφανος Καραβίδας επέλεξε να τοποθετηθεί από το κανάλι του, αποφεύγοντας τα «μεγάλα πανελλαδικά ΜΜΕ», τα οποία κατηγορεί ότι για άλλη μια φορά «έδωσαν χώρο και χρόνο» σε πρόσωπα που, κατά την εκτίμησή του, είτε κινήθηκαν από ιδιοτέλεια είτε καλλιέργησαν υπερβολές και σύγχυση γύρω από το ξέσπασμα της πολεμικής αντιπαράθεσης στην περιοχή.
Στον πυρήνα της παρέμβασής του βάζει δύο πράγματα:
(α) την πραγματική εικόνα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ειδικά στο Ντουμπάι, όπως την περιγράφει ο ίδιος, και
(β) το «στρατηγικό μάθημα» για την Κύπρο: ότι χωρίς αεροπορική διάσταση δεν υπάρχει ουσιαστική αποτροπή και πως η συγκυρία πρέπει να αξιοποιηθεί για παγίωση ελληνικής παρουσίας στο νησί.
«Τρεις κατηγορίες Ελλήνων» και ένα μήνυμα προς τα ΜΜΕ
Ο Καραβίδας χωρίζει τους Έλληνες που επηρεάστηκαν από τα γεγονότα σε τρεις κατηγορίες:
-
Οι “κανονικοί άνθρωποι”/τουρίστες που εγκλωβίστηκαν και ανάρτησαν βίντεο από τα αεροδρόμια (Ντουμπάι και Σάρτζα), αποτυπώνοντας πανικό. Τους δικαιολογεί, λέγοντας ότι ήταν ανθρώπινο να μην μπορούν να «συνθέσουν εικόνα», ακόμη κι αν αδίκησαν προξενικές αρχές.
-
Όσοι κινήθηκαν “σκοπίμως”, για να «εξυπηρετήσουν το εγώ τους», να πάρουν τηλεοπτικό χρόνο και να κερδίσουν αναγνωρισιμότητα/θεάσεις στα social media. Εδώ στρέφει τα πυρά του και προς τα ελληνικά ΜΜΕ που «τους έδωσαν χώρο», καταλογίζοντας ευθύνη για την κατασκευή κλίματος φόβου.
-
Οι μόνιμοι κάτοικοι (residents) στα ΗΑΕ, οι οποίοι –όπως υποστηρίζει– αντιμετώπισαν την κατάσταση με ψυχραιμία, παρόμοια με τους ίδιους τους κατοίκους των Εμιράτων.
«Στο Ντουμπάι δεν είδαμε αυτά που λέγονταν στην Ελλάδα»
Στο κομμάτι της “πραγματικής εικόνας”, υποστηρίζει ότι η καθημερινότητα στα Εμιράτα συνέχισε με σχετική κανονικότητα: δεν είδε «άδειασμα σούπερ μάρκετ», ούτε ουρές για καύσιμα, ενώ κάνει ειδική αναφορά στη δημόσια παρουσία του ηγέτη των ΗΑΕ σε εμπορικό κέντρο ως κίνηση συμβολισμού («η ζωή συνεχίζεται»).
Παράλληλα, αναγνωρίζει ότι υπήρξαν αναχαιτίσεις και «εισερχόμενα ίχνη», περιγράφει ότι οι Εμιρατινοί έγιναν μάρτυρες αντιβαλλιστικών βολών, αλλά επιμένει ότι η εικόνα “συνεχούς βομβαρδισμού” δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Αεράμυνα, κόστος και το «comeback» των μαχητικών
Σε πιο τεχνικό τόνο, παρουσιάζει την αεράμυνα των ΗΑΕ ως «εντυπωσιακά αποτελεσματική», βάζοντας όμως το “ζήτημα κόστους” στο τραπέζι: αντιβαλλιστικοί πύραυλοι πανάκριβοι έναντι φθηνών UAV/loitering munitions. Εκεί περνάει στο βασικό του επιχείρημα:
-
Τα τακτικά μαχητικά ξαναγίνονται κρίσιμα, γιατί βλέπουν/εντοπίζουν νωρίτερα στόχους (ύψος – λιγότερη “καμπυλότητα γης”), και μπορούν να τους εμπλέξουν με σχετικά φθηνά όπλα (π.χ. παλαιότερες εκδόσεις A/A πυραύλων ή ακόμη και πυροβόλο), αντί να “καίγονται” αντιβαλλιστικά εκατομμυρίων.
Προσθέτει επίσης την αξία των CRAM (counter rocket, artillery, mortar) ως «τελευταίας στιγμής» προστασία για κρίσιμες εγκαταστάσεις, στο ίδιο πλέγμα άμυνας.
Η Κύπρος στο κέντρο: «Να πάμε και να μην ξαναφύγουμε»
Το πιο πολιτικο-στρατηγικό σκέλος της παρέμβασής του είναι η Κύπρος. Υποστηρίζει ότι το Ιράν, στοχοποιώντας βρετανικές βάσεις, έδωσε στην Ελλάδα «παράθυρο ευκαιρίας» ώστε η Πολεμική Αεροπορία να βρεθεί στο νησί και να παγιώσει παρουσία. Το θέτει ωμά:
-
«Δεν πάμε για να γίνουμε υποχείριο τρίτων».
-
«Πρέπει να “εγκυστρωθούμε” εκεί και να μην φύγουμε ποτέ».
Καταγγέλλει ότι είναι «απαράδεκτο» να παρουσιάζεται σε κυπριακές αντιλήψεις το Ισραήλ ως «προστάτης» της Κύπρου, ενώ η Ελλάδα εμφανίζεται απούσα, και βάζει στο κάδρο την κριτική του στον «κυπριοτισμό» ως ταυτοτικό/πολιτικό ρεύμα που –όπως ισχυρίζεται– ενισχύθηκε και από εξωτερικούς μηχανισμούς.
«Η αποτροπή δεν λειτουργεί με επισκέψεις»
Προς το τέλος, αξιοποιεί μια χαρακτηριστική φράση που επικαλείται από ανάρτηση στελέχους της κυπριακής αεροπορικής διοίκησης: ότι η αεροπορική ισχύς δεν είναι διακήρυξη, αλλά παρουσία, readiness, 24/7 διαθεσιμότητα, και πως «η αποτροπή δεν λειτουργεί με επισκέψεις».
Συμπληρωματικά, προτείνει ως λύση τη δημιουργία μόνιμα προσανατολισμένης προς την Κύπρο αεροπορικής δύναμης, είτε ως ελληνική διάταξη είτε σε συνέργεια με δημιουργία κυπριακού αεροπορικού βραχίονα. Αναφέρει ως “δεξαμενή επιλογών” πλατφόρμες/λύσεις (ενδεικτικά Mirage/Block 30/μεταχειρισμένα) και επιμένει ότι τέτοια προβλήματα «λύνονται στην ειρήνη – όχι στον πόλεμο».