Στο Focus στον Έβρο, ο Θεοφάνης Μαλκίδης τοποθετήθηκε για τη νέα κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή, δίνοντας έμφαση σε δύο άξονες: την επιστροφή της διεθνούς πολιτικής στη “ζούγκλα” της ισχύος και το πώς αυτό μεταφράζεται σε άμεσους κινδύνους ασφάλειας και οικονομίας για την Ελλάδα.
Από την αρχή ξεκαθάρισε ότι, πίσω από τους τίτλους και την ορολογία (“επιχείρηση” αντί “πόλεμος”), υπάρχει μια πραγματικότητα: οι διαφορές λύνονται ξανά με βία, ενώ το διεθνές δίκαιο εμφανίζεται να επικαλείται… από τους ίδιους που το παραβιάζουν. Στο ίδιο πλαίσιο σημείωσε ότι η πληροφόρηση σήμερα είναι ένας «ωκεανός» που περιλαμβάνει και fake news/προπαγάνδα, άρα απαιτείται συνεχές φιλτράρισμα της πηγής και του σκοπού κάθε είδησης.
Στη συνέχεια ανέλυσε τους λόγους της επίθεσης όπως “μετακινούνται” στην επικαιρότητα: από το πυρηνικό πρόγραμμα, στο βαλλιστικό οπλοστάσιο, στους ενεργειακούς πόρους, μέχρι και τη ρητορική “αλλαγής καθεστώτος”, ενώ πρόσθεσε την ευρύτερη γεωπολιτική διάσταση της σύγκρουσης επιρροής με Κίνα/Ρωσία. Παράλληλα, υπογράμμισε ότι το Ιράν απαντά χτυπώντας αμερικανικούς στόχους και συμμάχους σε όλη την περιοχή, κάτι που κάνει την κατάσταση απρόβλεπτη ως προς το “ποιος θα είναι ο επόμενος”.
Για την Ελλάδα, η κουβέντα πήγε στα “δικά μας”: βάσεις, πιθανές στοχοποιήσεις και, κυρίως, το σοκ στην οικονομία από το ενδεχόμενο μπλοκαρίσματος στα Στενά του Ορμούζ (με τεράστιο όγκο πετρελαίου να περνά από εκεί). Η εικόνα με εκατοντάδες δεξαμενόπλοια “κολλημένα” λειτουργεί ως προειδοποίηση ότι ένα περιφερειακό μέτωπο μπορεί να γίνει παγκόσμια κρίση τιμών και εφοδιασμού.
Στο πολιτικό πεδίο, στάθηκε και στην πάγια τακτική της Άγκυρας ως “επιτήδειου ουδέτερου”, που προσπαθεί να εμφανιστεί ως μεσολαβητής και ταυτόχρονα να κερδίσει από την αναμπουμπούλα. Το βασικό συμπέρασμα, όμως, ήρθε στο τέλος: η Ελλάδα δεν έχει να κερδίσει από τη βία. Αντίθετα, πρέπει να επενδύσει στο μοναδικό της πλεονέκτημα: την ηθική ισχύ, την αποστασιοποίηση από την κλιμάκωση και μια πρωτοβουλία συμβολική αλλά και πολιτική, με πρόταση να επανέλθει η ιδέα των Δελφών ως χώρου ανακοχής/ειρήνης – “η Ελλάδα να μην είναι μέρος του προβλήματος αλλά παράγοντας λύσης”.