Με καθαρή γλώσσα και «στρατιωτικό» τρόπο ανάγνωσης των εξελίξεων, ο αντιστράτηγος ε.α. Ιωάννης Μπαλτζώης παρενέβη στην τηλεόραση της Ναυτεμπορικής, σχολιάζοντας τη σύγκρουση Ισραήλ–Ιράν, τη μετατόπιση της κρίσης σε περιφερειακό επίπεδο και –κυρίως– την ελληνική κίνηση με την αποστολή της φρεγάτας «ΚΙΜΩΝ» στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ο ίδιος ξεκίνησε με αιχμές για την ευρωπαϊκή στάση, επιμένοντας ότι «η Ευρώπη στάθηκε αδύναμη», ενώ υπενθύμισε ότι οι εξελίξεις ήταν προβλέψιμες: «τα λέγαμε… θα χτυπήσουν – και χτύπησαν». Περιέγραψε το ισραηλινό πλήγμα ως «προληπτικό» και χαρακτήρισε την ιρανική απάντηση μεγάλης κλίμακας, με χρήση βαλλιστικών και –όπως είπε– εμφάνιση/επανεμφάνιση επιχειρησιακών δυνατοτήτων που δεν είχαν φανεί έντονα το προηγούμενο διάστημα.
Ιδιαίτερο βάρος έδωσε στο πώς οργανώθηκε το ισραηλινό χτύπημα, επικαλούμενος δημοσίευμα διεθνούς μέσου: έκανε λόγο για χακάρισμα δικτύων/καμερών στην Τεχεράνη, αξιοποίηση τεχνητής νοημοσύνης και δημιουργία «προτύπου κινήσεων» για κρίσιμα πρόσωπα, ώστε να υπάρχει εικόνα «ανά πάσα στιγμή». Στο ίδιο πλαίσιο, σχολίασε ως πολιτικά «παράδοξη» την εικόνα έκθεσης της ιρανικής κορυφής, μιλώντας για στοιχεία αλαζονείας/αδιαφορίας.
Στη συνέχεια πέρασε στη δομή του ιρανικού τρόπου πολέμου. Υποστήριξε ότι το Ιράν λειτουργεί με λογική αποκέντρωσης («δόγμα μωσαϊκού»), ώστε να συνεχίζονται επιχειρήσεις ακόμη κι αν πληγεί η κεντρική ηγεσία, ενώ έκανε αναλογίες με ιστορικά δόγματα «αυτόματης» αντίδρασης μεγάλων δυνάμεων. Παράλληλα, ανέδειξε το ιρανικό μοντέλο προωθημένης άμυνας μέσω «proxy» δυνάμεων (αναφορές σε Χεζμπολάχ, Χούθι, σιτικές πολιτοφυλακές κ.ά.), λέγοντας ότι αυτό το πλέγμα συνέβαλε στη χρόνια αποσταθεροποίηση της περιοχής.
Ο Μπαλτζώης δεν έμεινε μόνο στο Ιράν: μίλησε και για ευθύνη της Δύσης, λέγοντας ότι η μη επίλυση του Παλαιστινιακού και τα ιστορικά «τεχνητά» σύνορα στη Μέση Ανατολή λειτούργησαν ως πολλαπλασιαστής κρίσεων. Έκανε μάλιστα ιστορική αναδρομή (Sykes–Picot και μεταπολεμική χάραξη συνόρων), επιμένοντας ότι εκεί μπαίνουν οι ρίζες πολλών σημερινών συγκρούσεων.
Στο ερώτημα «πόσο αντέχει το Ιράν», είπε ότι βλέπει μείωση έντασης στα χτυπήματα και πιθανή «οικονομία πυρός», παραπέμποντας σε εκτιμήσεις για μεγάλα αποθέματα βαλλιστικών και σε δυνατότητα μαζικής παραγωγής drones. Εκτίμησε ότι η κρίση μπορεί να τραβήξει εβδομάδες έως και μήνες, ενώ εξήγησε ότι η αεροπορική περιπολία πάνω από ιρανικό χώρο/περιοχές ενδιαφέροντος δεν σημαίνει απόλυτη κυριαρχία, επειδή οι εκτοξευτές –όπως είπε– λειτουργούν από σήραγγες/ορεινά καταφύγια με πολύ μικρό «παράθυρο» εντοπισμού.
Το πολιτικό του «ζουμί», όμως, το έβγαλε στο ελληνικό σκέλος. Χαρακτήρισε την αποστολή της φρεγάτας “ΚΙΜΩΝ” «υπερβολικά συμβολική γεωπολιτική κίνηση», επιμένοντας ότι έχει και ιστορικό φορτίο (αναφορά στον στρατηγό Κίμωνα και στην εκστρατεία στην Κύπρο) αλλά και καθαρά στρατιωτική αξία, λόγω ικανοτήτων αεράμυνας περιοχής. Στο τέλος έβαλε τον πήχη στο απόλυτο: «Η Κύπρος είναι το στρατηγικό βάθος της Ελλάδας – αν χαθεί η Κύπρος, θα χαθεί το Αιγαίο, θα χαθεί η Ελλάδα», παρουσιάζοντας την ελληνική παρουσία ως μήνυμα αποτροπής και ως «επιστροφή» σε δόγμα που δεν σηκώνει παθητικότητα.