Με κεντρικό άξονα ότι η Τουρκία δεν στέκεται ουδέτερη στον πόλεμο αλλά διευκολύνει συστημικά την αντοχή του ιρανικού καθεστώτος, ο διευθυντής σύνταξης του Geopolitico.gr Χρήστος Κωνσταντινίδης ανέπτυξε στο Direct News ένα σκληρό, αλλά απολύτως «στρατηγικό» σκεπτικό: η Άγκυρα δεν χρειάζεται «να νικήσει» το Ιράν· της αρκεί να αντέξει το καθεστώς, ώστε να μη δημιουργηθεί κενό που θα τινάξει στον αέρα το τουρκικό περιβάλλον ασφαλείας.
«Στήριξη εν καιρώ πολέμου» – γιατί η Άγκυρα θέλει το καθεστώς όρθιο
Σύμφωνα με τον Κωνσταντινίδη, η Τουρκία κινείται με λογική συνέχειας καθεστώτος και όχι με ιδεολογικό συναίσθημα. Αν το Ιράν καταρρεύσει ή διαλυθεί, η Άγκυρα βλέπει αλυσιδωτές συνέπειες:
-
προσφυγική/μεταναστευτική πίεση,
-
ενεργειακή διαταραχή και κραδασμούς στις αγορές,
-
και κυρίως ένα διασυνοριακό κενό που μπορούν να εκμεταλλευτούν κουρδικοί ένοπλοι παράγοντες.
Αυτό, όπως τόνισε, είναι το «χειρότερο σενάριο» για την Τουρκία: όχι ένα Ιράν αδύναμο, αλλά ένα Ιράν ανοικτό σε αποσύνθεση, που θα μεταφέρει την αστάθεια προς τα τουρκικά σύνορα και θα ενισχύσει τον κουρδικό παράγοντα.
«Δεν είναι φανερός σύμμαχος – είναι κάτι πιο επικίνδυνο»
Η πιο αιχμηρή διατύπωση της ανάλυσης ήταν ότι η Τουρκία δεν λειτουργεί ως ανοικτός σύμμαχος της Τεχεράνης, αλλά ως στρατηγικός διευκολυντής “εκ των έσω” μέσα στο δυτικό σύστημα ασφαλείας. Το κρίσιμο, κατά τον ίδιο, είναι πως η Άγκυρα διαθέτει πρόσβαση, ρυθμό και εγγύτητα σε δομές συλλογής και διαμοιρασμού πληροφοριών της Δύσης – και μπορεί επιλεκτικά να αξιοποιεί αυτή την εγγύτητα όταν το κρίνει συμφέρον.
Το παράδειγμα που επικαλέστηκε: Reuters, MIT και «επιλεκτική προειδοποίηση»
Ως σαφές παράδειγμα «επιχειρησιακής πραγματικότητας», ο Κωνσταντινίδης παρέπεμψε σε αναφορά του Reuters (Ιανουάριος 2026) ότι η τουρκική υπηρεσία πληροφοριών MIT προειδοποίησε ιρανικούς μηχανισμούς ασφαλείας/τους Φρουρούς της Επανάστασης για κινήσεις κουρδικών ομάδων προς ιρανικό έδαφος. Το χαρακτήρισε όχι διπλωματία, αλλά χρονικά ευαίσθητη επιχειρησιακή πληροφορία από κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ προς καθεστώς που βρίσκεται σε σύγκρουση με ΗΠΑ και Ισραήλ.
Το συμπέρασμα που έβγαλε: το «κουρδικό» λειτουργεί ως μόνιμος σύνδεσμος Τουρκίας–Ιράν, με το μοτίβο να έχει βάθος χρόνου (αναφορές και σε 2017 για συζητήσεις συνεργασίας στον ίδιο φάκελο).
Το «ζουμί»: AWACS, Ικόνιο και ο κίνδυνος της πρόσβασης
Στο πιο βαρύ σημείο της παρέμβασης, ο Κωνσταντινίδης στάθηκε στον ρόλο των AWACS του ΝΑΤΟ και στο ότι η Τουρκία φιλοξενεί προωθημένη βάση στο Ικόνιο, υποστηρίζοντας πως η εγγύτητα + πρόσβαση δημιουργούν πεδίο διαρροής/μεταφοράς πληροφορίας. Με απλά λόγια: σε ένα σύστημα που δουλεύει «σχεδόν σε πραγματικό χρόνο», η ταχύτητα και το ποιος βλέπει τι, είναι ισχύς.
Ο «τουρκικός διάδρομος» δεν είναι μόνο πληροφορίες: χρήμα, προμήθειες, logistics
Η ανάλυση δεν έμεινε στη νοημοσύνη/πληροφορία. Περιέγραψε έναν ευρύτερο «διάδρομο» που –όπως ειπώθηκε– περιλαμβάνει χρηματοδότηση, εξαρτήματα, εφοδιαστική και υποδομές με δυνατότητα άρνησης ευθύνης. Στο ίδιο πλαίσιο, έγινε αναφορά σε αμερικανικές κυρώσεις που κατά καιρούς στοχοποιούν δίκτυα/εταιρείες με έδρα ή κόμβο την Τουρκία για παράκαμψη κυρώσεων και προμήθειες/διακινήσεις προς ιρανικές δομές και πληρεξουσίους.
«Βαλβίδα» και «στρατηγική δυαδικότητα»
Ο Κωνσταντινίδης περιέγραψε την Τουρκία ως βαλβίδα: ανοίγει ή περιορίζει διαύλους ανάλογα με τις προτεραιότητές της. Παράλληλα, μπορεί να προβάλλει κατά περίπτωση κινήσεις «αντι-ιρανικές» (συλλήψεις υπόπτων, επιχειρήσεις εντός Τουρκίας κ.λπ.) χωρίς αυτό, κατά τον ίδιο, να αναιρεί το μοτίβο. Αντίθετα, το ορίζει: επιλεκτικότητα και διαχείριση ισορροπίας, ώστε να μην πέσει το ιρανικό καθεστώς αλλά να μη «καεί» και η ίδια στη Δύση.
Το πολιτικό συμπέρασμα: «Λάθος ερώτημα αν είναι με το Ιράν»
Η καταληκτική θέση ήταν καθαρή: η Δύση σφάλλει όταν θεωρεί ότι η ιδιότητα μέλους του ΝΑΤΟ ισοδυναμεί με στρατηγική ευθυγράμμιση απειλών. Για την Άγκυρα, το Ιράν είναι ταυτόχρονα ανταγωνιστής, γείτονας, εμπορικός/ενεργειακός συνομιλητής, παράγοντας στον κουρδικό φάκελο και καθεστώς του οποίου η κατάρρευση θα πλήξει τουρκικά συμφέροντα.
Άρα, όπως ειπώθηκε, το σωστό ερώτημα δεν είναι «αν η Τουρκία είναι με το Ιράν», αλλά πόσο από την ανθεκτικότητα του Ιράν συντηρείται από έναν σύμμαχο που έχει τελειοποιήσει τη στρατηγική δυαδικότητα.