Κλιμάκωση ανησυχίας στην Κύπρο και «σήμα» προς κάθε κατεύθυνση ότι το νησί μπαίνει στο κάδρο της περιφερειακής σύγκρουσης, περιέγραψε στον «Απόδημο Παλμό» ο επικεφαλής της ιστοσελίδας «Άμυνα και Γεωστρατηγική», Θεόδωρος Νικολοβγένης, δίνοντας έμφαση τόσο στη στοχοποίηση των βρετανικών υποδομών όσο και στη σημασία της καθόδου ελληνικών αεροναυτικών μέσων ως πράξη στρατιωτικής διπλωματίας και αποτροπής.
«Χτύπημα στο Ακρωτήρι» και συναγερμός
Όπως ανέφερε, τα ξημερώματα σημειώθηκε πλήγμα στις εγκαταστάσεις των Βρετανών στη βάση του Ακρωτηρίου, με σενάρια και πληροφορίες που κυκλοφόρησαν εντός της ημέρας για δεύτερο περιστατικό ή νέα εισερχόμενα μη επανδρωμένα. Κατά την περιγραφή του, τα περισσότερα ιπτάμενα μέσα αναχαιτίστηκαν από βρετανικά μαχητικά (F-35 και Typhoon), ενώ καταγράφηκε και πτώση αντικειμένων στη θάλασσα, σε απόσταση περίπου 30 ναυτικών μιλίων νότια της βάσης.
Στο ίδιο πλαίσιο, σημείωσε πως λίγο πριν την εκπομπή υπήρξε σύσταση/ανακοίνωση των ΗΠΑ προς πολίτες να μην προσέρχονται σε αμερικανικές διπλωματικές εγκαταστάσεις στην Κύπρο «για λόγους ασφαλείας», ενώ κατά τη διάρκεια της ημέρας ήχησαν σειρήνες και υπήρξαν αναφορές για αυξημένη επιφυλακή σε συγκεκριμένες περιοχές.
«Κατέβηκαν ελληνικές δυνάμεις – αυτό αλλάζει το κλίμα»
Κομβικό σημείο της παρέμβασής του ήταν η είδηση ότι τέσσερα ελληνικά F-16 Viper προσγειώθηκαν στην αεροπορική βάση της Πάφου, ενώ οι φρεγάτες «Κίμων» και «Ψαρά» βρίσκονται εν πλω με κατεύθυνση τη Μεγαλόνησο. Ο ίδιος το χαρακτήρισε «πολύ θετικό γεγονός» και μίλησε ανοιχτά για παράθυρο ευκαιρίας ώστε η παρουσία αυτή να αποκτήσει μονιμότερα χαρακτηριστικά, «με μια δικαιολογία» όπως είπε, όπως έχει συμβεί στο παρελθόν με άλλες δυνάμεις.
Στρατιωτική διπλωματία: «Θέλει νομιμοποίηση και άρπαγμα ευκαιρίας»
Ο Νικολοβγένης έβαλε στο τραπέζι μια παλιά –και σκληρή– αλήθεια: η στρατιωτική διπλωματία δεν γίνεται με ευχές, γίνεται όταν υπάρχει νομιμοποίηση και όταν «αρπάζεις την ευκαιρία». Θύμισε μάλιστα πως ακόμη και η Τουρκία το 1974 χρησιμοποίησε ως «νομιμοποίηση» τα γεγονότα της εποχής, άρα –όπως υπαινίχθηκε– κανείς δεν κινείται “γυμνός” χωρίς πρόσχημα.
Σε αυτό το σημείο ήταν αιχμηρός: είπε ότι τον απογοητεύει ο τρόπος που συχνά αντιμετωπίζουμε τέτοιες εξελίξεις, με καχυποψία και μικροπολιτική, την ώρα που –κατά τη γνώμη του– πρόκειται για «τεράστιο» γεγονός.
«Η Κύπρος δεν εμπιστεύεται πια την Ελλάδα – κι αυτό είναι ντροπή»
Ένα από τα πιο βαριά σημεία της παρέμβασής του ήταν η αναφορά σε δημοσκόπηση στην Κύπρο, όπου –όπως είπε– σε ερώτημα για το ποιον εμπιστεύονται περισσότερο για την ασφάλεια του νησιού, πολλοί απάντησαν “Ισραήλ” πάνω από την Ελλάδα. Το χαρακτήρισε «μεγάλη κατάντια», διευκρινίζοντας όμως ότι δεν κατηγορεί την κοινή γνώμη όταν η Ελλάδα «είναι επανειλημμένα απούσα». Συμπέρασμα: κάθε έμπρακτη κίνηση στήριξης λειτουργεί και ως αναστροφή πολιτικού κλίματος στο νησί.
Η Κύπρος ως «real estate» γεωπολιτικής ισχύος
Με έναν ωμό, ρεαλιστικό όρο, περιέγραψε την Κύπρο ως «location / real estate»: σημείο όπου συγκρούονται μεγάλα συμφέροντα, αλλά ακριβώς γι’ αυτό μπορεί –αν αξιοποιηθεί σωστά– να κάνει την Κυπριακή Δημοκρατία «απαραίτητη για όλους». Συνέδεσε τη συζήτηση και με τις βρετανικές βάσεις και τη σχέση Λονδίνου–Ουάσιγκτον, υποστηρίζοντας ότι οι Βρετανοί προσπαθούν να αυξήσουν το ειδικό τους βάρος, αλλά συχνά «υποδαλίζονται» από τους Αμερικανούς.
Ιστορικό φορτίο: ΕΟΚΑ – Αυξεντίου – «να μη διαστρεβλώνεται η θυσία»
Στο τέλος, η παρέμβαση πήρε καθαρά ιστορικό και ταυτοτικό βάθος: αναφορά στην ΕΟΚΑ, στο «ξύλωμα» της βρετανικής αυτοκρατορικής ισχύος από την Κύπρο και ιδιαίτερα στη θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου στον Μαχαιρά. Ο Νικολοβγένης ήταν κατηγορηματικός: «δεν αυτοκτόνησε – θυσιάστηκε», μιλώντας για προσπάθειες ιδεολογικής διαστρέβλωσης και επιμένοντας στη σημασία της ιστορικής μνήμης ως στοιχείο εθνικής συνοχής, ειδικά σε στιγμές κρίσης.
Δείτε