Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας
Ορισμένοι αναλυτές προβλέπουν σύντομα την κατάρρευση του Ιρανικού καθεστώτος, δεδομένου του ανηλεούς βομβαρδισμού που έχουν ήδη υποστεί οι πολιτικές και στρατιωτικές υποδομές της χώρας και της επερχόμενης καταστροφής των αντίστοιχων ενεργειακών και υδροπαραγωγικών, μετά την προβλεπόμενη ατελέσφορη λήξη των διαπραγματεύσεων.
Το καθεστώς βέβαια δεν δείχνει καμία πρόθεση να διαπαραγματευτεί ουσιαστικά και η ψυχοσύνθεση των μουλάδων δεν παραπέμπει σε οιαδήποτε μορφής συνθηκολόγηση που θα έθετε τη θεοκρατία τους σε κίνδυνο. Ωστόσο κάθε σύστημα έχει το φυσικό σημείο θραύσης του αλλά κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με σοβαρότητα ποιό είναι αυτό. Αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι οι μουλάδες είναι φανατικοί φονταμενταλιστές και το μίσος τους για την Αμερική και το Ισραήλ συναγωνίζεται μόνο το ένστικτο της αυτοσυντήρησής τους, μια και η ανατροπή του καθεστώτος θα σήμαινε και την φυσική τους εξόντωση στα χέρια των θυμάτων τους.
Απέναντι όμως από την Ιρανική θεοκρατία βρίσκονται μια σειρά από κοσμικές μοναρχίες που υφίστανται μια αντίστοιχη πίεση από τους βομβαρδισμούς του Ιράν. Σαφώς δεν υφίσταται σύγκριση στην ένταση και την αποτελεσματικότητα των δύο αυτών βομβαρδισμών, αλλά κατά αντίστροφη αναλογία, η εσωτερική σταθερότητα των καθεστώτων αυτών ωχρία μπροστά σε αυτή της φανατικής γείτονος. Το σημείο θραύσης των πετρομοναρχιών του Κόλπου είναι ιδιαζόντως χαμηλό καθώς οι κάτοικοί τους έλκονται από το ακραίο Ισλάμ, αφενός γιατί οι πληθυσμιακά μειοψηφούντες γηγενείς είναι οι περισσότεροι γαλουχημένοι με αυτές τις θρησκόληπτες νοοτροπίες, ενώ η πλειοψηφία των οικονομικών μεταναστών έχουν τόσο χαμηλό βιοτικό επίπεδο στην πλειονότητά τους ώστε να είναι ιδιαίτερα ευεπίφοροι στη ριζοσπαστικοποίηση. Μια τέτοια ισορροπία τρόμου καθιστά τις μοναρχίες αυτές έναν εύκολο στόχο σε απόπειρες ανατροπής, ιδιαιτέρως αν λάβουμε υπόψη μας ότι οι στρατοί τους επανδρώνονται, σε πολλές περιπτώσεις κατά πλειοψηφία μάλιστα, από μετανάστες.
Αν τελικά οι ΗΠΑ αποχωρήσουν από την περιοχή, όπως είναι άλλωστε και το βραχυπρόθεσμο συμφέρον τους εν όψη της πιο κρίσιμης απειλής στο Ειρηνικό, το Ισραήλ δε θα είναι σε θέση να προστατέψει τις πετρομοναρχίες από τις συνεχιζόμενες πυραυλικές επιθέσεις του Ιράν. Αυτή η προοπτική θα τους θέσει ενώπιον του διλλήματος της υποτέλειας στο Ιράν ή της μέχρι τέλους αντίστασης σε αυτό. Στην πρώτη περίπτωση οι βασιλικές οικογένειες σύντομα θα εκπέσουν με διάφορους τρόπους, αφού η αμερικανική υποστήριξη θα είναι απούσα για να τις κρατήσει στην εξουσία. Στη δεύτερη περίπτωση, η τόσο αυξανόμενη, όσο και καίρια, ανάγκη της Αμερικής για αναπλήρωση των ήδη μειωμένων αντιπυραυλικών της αποθεμάτων, δεν θα επιτρέψει στις πετρομοναρχίες την απόκτηση των απαραίτητων πυραύλων για την επαρκή ανάσχεση των όλο και αυξανόμενων πληγμάτων από το Ιράν. Με τις υποδομές των υδρογονανθράκων τους συντετριμμένες και τα Στενά του Ορμούζ απροσπέλαστα επ’ αορίστω, οι βασιλικές οικογένειες δεν θα μπορέσουν να παραμείνουν στην εξουσία, καθώς η επισφαλής παραμονή τους βασίζεται στις συνεχιζόμενες παροχές και την επίφαση ασφάλειας που ευαγγελίζονται στους υπηκόους τους.
Ποιο θα είναι λοιπόν το μέλλον της ευρύτερης περιοχής αν οι πετρομοναρχίες καταρρεύσουν; Προφανώς τα καθεστώτα τους δεν θα είναι κοσμικά αφού το Ισραήλ δεν έχει ούτε θρησκευτική, ούτε πολιτική επιρροή στην περιοχή. Αντιθέτως το Ιράν θα αναδειχθεί στον σιϊτικό πόλο της Μέσης Ανατολής και θα επηρεάζει κρίσιμα την επαύριο στις χώρες αυτές. Πιθανώς κάποια από αυτά τα πλασματικά κατασκευασμένα κράτη να καταρρεύσουν εντελώς και να αφομοιωθούν σε άλλα ισχυρότερα γειτονικά κράτη, ενώ όσα επιβιώσουν θα έχουν ριζοσπαστικοποιημένα καθεστώτα. Δεν θα ήταν μάλιστα απίθανο να δούμε και την παλινόρθωση ενός τζιχαντιστικού συνασπισμού που να ελέγχει -εν όλω ή εν μέρει- την αραβική χερσόνησο.
Μια τέτοια εξέλιξη θα είχε αποκαλυπτικές προεκτάσεις για την περιοχή αφού, πολύ σύντομα θα βλέπαμε το Ιράκ να συμπαρασύρεται στο σιϊτικό άξονα, και την Αίγυπτο να κλυδωνίζεται υπό την αυξανόμενη πίεση της σουνιτικής μουσουλμανικής Αδελφότητας που απολαμβάνει της υποστηρίξεως της πλειοψηφίας του αιγυπτιακού λαού. Η δε Τουρκία θα έρθει άμεσα αντιμέτωπη με το μεγάλο δίλλημα να παραμείνει επιτήδεια ουδέτερη έλκοντας την επιθετικότητα εξωτερικών και εσωτερικών φανατικών μουσουλμάνων, ή να αποτελέσει ένα σουνιτικό πόλο ριζοσπαστικοποίησης διακινδυνεύοντας την εργαλειοποίηση των Κούρδων από το Ισραήλ. Εδώ να αναφέρουμε ότι οι Κούρδοι σε αυτόν τον αγώνα θα είναι οι πρωτεύοντες σύμμαχοι του Ισραήλ, ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος πιθανότατα θα συμπαρασυρθούν και αυτές. Μια τέτοιου μεγέθους ριζοσπαστικοποίηση στην περιοχή θα σήμαινε και την άμεση στοχοποίηση του Ισραήλ. Μια τέτοια τιτάνια εσχατολογική αναμέτρηση θα προκαλούσε την ανάφλεξη όλης της περιοχής, παρασέρνοντας ακόμα και τους «ουδέτερους», ενώ η ισραηλινή χρήση πυρηνικών δεν θα ήταν πλέον αδιανόητη υπό την απειλή του αφανισμού.
Μια αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή αν είχε προσυμφωνηθεί με την Κίνα το αντίτιμο της κυριαρχίας τους στην αμερικανική Ήπειρο. Μάλιστα η επιχείρηση στο Ιράν θα μπορούσε να αποτελέσει και την πρόφαση για την ολοκληρωτική αποχώρηση τους από τον υπόλοιπο πλανήτη. Η έλλειψη υποστήριξης από την Ευρώπη θα μπορούσε να αποτελέσει την πρόφαση για την παύση παροχής υποστήριξης στην Ουκρανία και της de facto ευθανασίας του ΝΑΤΟ. Αν οι ΗΠΑ απεμπολήσουν το ενδιαφέρον τους στη Μέση Ανατολή, δεν θα έχουν πλέον ανάγκη το Ισραήλ, οπότε , με την κατάλληλη μόχλευση, θα μπορούσαν να δαιμονοποιήσουν το αμερικανο-Ισραηλινό λόμπι και να το εξοβελίσουν από την πολιτική σκηνή της χώρας.
Η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Μέση ανατολή και το τέλος του Ουκρανικού πολέμου θα σημάνει μεγάλες αλλαγές και στην Ευρώπη. Ο ρόλος της Ρωσίας θα αυξηθεί με την αποχώρηση της Αμερικής και η παραπαίουσα γηραιά ήπειρος θα έχει και αυτή να επιλέξει ανάμεσα στη συνεργασία ή στην αντιπαράθεση με τη ρωσική αρκούδα. Αν και κάποιες χώρες έχουν ήδη επιλέξει τη συνεργασία, η παγκοσμιοποίηση αποτρέπει λυσσαλέα την επικράτηση εθνοκεντρικών κομμάτων στις εκλογές με κάθε μέσο, θεμιτό και -κυρίως- αθέμιτο. Αν και τα εθνοκεντρικά κόμματα είναι σε άνοδο, πιθανότατα να μην μπορέσουν να ανασχέσουν τον σχιζοφρενώς πολεμοκάπηλο μαξιμαλισμό των φερεφώνων της παγκοσμιοποίησης που δεν θα ερυθριάσουν ποσώς να οδηγήσουν τους εν γένει ακούσιους λαούς τους σε μια ολέθρια σύρραξη, τον οποία μάλιστα, είχαν και το θράσος να προαναγγείλουν εδώ και δύο χρόνια.