Γράφει ο Αριστόβουλος
Κι εφόσον είδαμε μακροσκελώς στο πρώτο μέρος αυτής της ανάλυσης το ιστορικό υπόβαθρο που πάντα φωτίζει τις μελλοντικές εξελίξεις, ας έρθουμε πλέον στο σήμερα. Όπου στα χείλη επανέρχεται το ερώτημα τι θα γίνει με τον πόλεμο αυτό. Είναι γεγονός πως οι μάζες συγκλονίζονται από γεγονότα και πηχαίους τίτλους. Βλέπουνε πυραύλους κι αεροπλανοφόρα, αγωνιούν για τις τιμές καυσίμων και θέρμανσης. Άντε να φθάσουν κι ως την άποψη του γεωπολιτικού παιγνίου. Αγνοεί μεγάλο μέρος της κοινωνίας ότι ο πόλεμος (πείτε τον και Γ΄ Παγκόσμιο, για να γίνουνε πιο τραγικά τα λόγια) έχει ξεκινήσει. Και παίζεται σε πλανητικούς οικονομικούς όρους. Άρα είμαστε σε γεωοικονομική σύγκρουση που είναι ευρύτερη έννοια από τη γεωπολιτική. Και να τελειώσει σύντομα ο πόλεμος αυτός, κάποιος άλλος θα υπάρξει αλλού ή και πάλι εκεί. Καλό είναι ο μέσος Έλληνας για να μην πέφτει από τα σύννεφα και η πολιτική σκηνή της χώρας μήπως και δει μακροπρόθεσμα, να το καταλάβουν και να το χωνέψουν. Στη δύση η ΕΕ πρέπει να αντιληφθεί ότι οι εποχές της προβολής πάσης φύσεως δικαιωμάτων ως προμετωπίδα υπεροχής εκτός από κενές δεν υφίστανται πλέον ως λειτουργίες προβολής ισχύος. Οι ΗΠΑ δια μέσου του Πρέδρου Τράμπ προσπαθούν να μαζέψουν χρήματα από όπου μπορούν. Έχουμε τοποθετηθεί επί του θέματος στο άρθρο μας για τον Τράμπ στις 08 Νοεμβρίου 2025. Μπορεί ο Μαδούρο να ήτανε μια εύκολη επιχείρηση και η Γροιλανδία να προκάλεσε πανευρωπαϊκό πονοκέφαλο. Αλλά δεν έγινε το ίδιο στο Ιράν. Το καθεστώς δεν πουλήθηκε εκ των έσω όπως με τον Μαδούρο, αλλά άντεξε. Δεν φοβήθηκε την αρμάδα των ΗΠΑ, αλλά αντέδρασε δυναμικά. Πάγιο συμπέρασμα, δεν έχουνε όλες οι διεθνείς καταστάσεις τον ίδιο παρονομαστή. Αυτό φαίνεται να το αγνοούν οι ΗΠΑ. Διότι και δεν έχουνε εντοπίσει ηγεσία εντός των αντιφρονούντων αλλά και υποστηρίζουν το υιό του εκπεσόντος Σάχη ως διάδοχη κατάσταση. Ο οποίος λείπει περίπου 50 χρόνια από τη χώρα του, στην οποία πολλοί αγνοούν και ως θεσμό και ως πρόσωπο.
Η υπόθεση του Ιράν είναι δύσκολη. Γίνεται δυσκολότερη διότι δεν υπάρχει ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση διάδοχης κατάστασης. Ο πληθωρισμός και οι αυξημένες τιμές μπορεί να ενοχλούν και να κινητοποιούν αντιδράσεις αλλά δεν έχουνε βάθος. Οικονομικά θέματα και κοινωνική δυσαρέσκεια βέβαια εκμεταλλεύθηκαν οι κληρικοί του Χομεϊνί για να υπονομεύσουν το Σάχη, αλλά αυτοί είχανε να προτείνουν μια άλλη διακυβέρνηση. Κάτι τέτοιο δεν υφίσταται σήμερα. Η υπόθεση καθίσταται ακόμα δυσκολότερη διότι οι Φρουροί της Επανάστασης δεν κάμπτονται εύκολα. Κι όσες ηγεσίες να πληγούν θανάσιμα, το καθεστώς έχει δείξει αντοχή κι αναδεικνύει αμέσως άλλες. Αν τώρα κάποιοι στη Δύση περιμένουν να συμβεί ότι και με τους κοντινούς θανάτους 3 ηγετών της ΕΣΣΔ (Μπρέζνιεφ, Αντρόπωφ, Τσερνιένκο) στη δεκαετία του 80 οπότε και ξεπήδησε ο ανανεωτικός Γκορμπατσώφ που σχόλασε το αφήγημα της Σοβιετίας, μάλλον κάνουνε λάθος στην περίπτωση του Ιράν. Διότι δεν μπορούν να συλλάβουν το θρησκευτικό πάθος. Ούτε έχουνε αντιληφθεί την πνευματική ισχύ του Ισλάμ. Μπερδεύονται από τη επιτυχία της αμφισβήτησης της Χριστιανικής θρησκείας σε σημαντικό ποσοστό του δυτικού πληθυσμού και νομίζουν πως κι εδώ θα συμβεί το ίδιο. Εκτός από το θρησκευτικό φανατισμό που εμπνέει για ανάληψη πολεμικής δράσης, η γεωγραφία του Ιράν κάνει την περίπτωση δυσκολότατη. Μεγάλη έκταση, οροσειρές, έρημοι.
Ακούμε πολλά ευτράπελα τον τελευταίο καιρό. Επεμβάσεις στρατιωτικές, συνεργασίες με το κουρδικό στοιχείο και τους Αζέρους, αποβάσεις σε νησιά. Ας τα αποδομήσουμε κατά σειρά. Στρατιωτική επέμβαση μπορεί να γίνει παντού θεωρητικά, άρα και στο Ιράν. Από πού θα γίνει; Που θα γίνει η στρατηγική συγκέντρωση των στρατευμάτων; Στο Ιράκ; Στην Τουρκία; Στο Αζερμπαϊτζάν; Στο υπερπέραν; Δεν διαφαίνεται κάποια πρόθεση. Αλλά η στρατηγική συγκέντρωση είναι και ωραίος πυραυλικός στόχος. Ποιος θα αναλάβει το κόστος; Διότι θα χρειαστεί κάποια χιλιάδες δισεκατομμύρια. Υπόψη πως η απαγωγή Μαδούρο επισπεύθηκε, διότι το κόστος των δυνάμεων που στάθμευαν εκτός Βενεζουέλας ήτανε μεγάλο. Κι επίσης, πόσα στρατεύματα απαιτούνται; Κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες. Υπόψη πως το Ιράν είναι περίπου 4 φορές μεγαλύτερο από τη Γερμανία. Η συνεργασία με τους Κούρδους που έχουνε ατομικό οπλισμό μόνο, άρα είναι πολιτοφυλακή, είναι ναρκοθετημένη εκ του πρόσφατου παρελθόντος. Μπορεί οι Κούρδοι να είναι διασπασμένοι αλλά όλοι έχουνε αντιληφθεί το ανάγωγο της αμερικανικής συμπεριφοράς στη Ροζάβα (Κούρδοι της Συρίας) και μάλιστα δις. Δεν μπορούμε να φανταστούμε πως θα υπάρξει κάποιος αδαής να σύρει το λαό του σε αυτοκτονία γιατί κάποιοι παραλληλίζουν τη γεωπολιτική με τη monopoly. Κι ακόμα εάν έμπαιναν σε κάτι τέτοιο οι Κούρδοι του Ιράν. Με ποιο βαρύ οπλισμό και ποια τεθωρακισμένα θα το έκαναν;
Πάμε τώρα στην απόβαση. Που δεν είναι playstation game. Από τη φύση της εξαιρετικά δύσκολη. Και με ανάγκη τεράστιας προετοιμασίας, σε προσωπικό και μέσα. Με ανάγκη διακλαδικότητας και διαλειτουργικότητας στην πράξη κι όχι ως όρους εντυπωσιασμού. Που αν αντιταχθεί σοβαρή άμυνα έχει τεράστιο κόστος αίματος για τον επιτιθέμενο. Εδώ η απόβαση των Τούρκων στη Κερύνεια που υπονομεύθηκε εκ των έσω και κόντεψε να αποτύχει έναντι ολιγάριθμων ελληνικών δυνάμεων. Από πού θα ξεκινήσει η αποβατική δύναμη; Πόσο χρόνο θα χρειαστεί να πλεύσει; Πολύ, γιατί η κίνηση στη θάλασσα είναι αργή σε τέτοιες κλίμακες. Άρα οι ιρανικοί πύραυλοι μάλλον θα είναι καλεσμένοι σε πάρτυ. Που θα αποβιβαστούν οι δυνάμεις; Στο νησί Χάργκ (Kharg); Και πόσο θα παραμείνουν/επιζήσουν εκεί πάνω; Ή θα κρυφθούν στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις για να μην τους κτυπήσουν οι Ιρανοί; Και για πόσο θα μείνουν και πως θα ενισχυθούν; Τέτοιες καταστάσεις είναι πάρτυ του πυροβολικού. Εκτός αν κανείς φαντάζεται πως η Νορμανδία είναι παντού κι εννοούμε το επίπεδο έδαφος. Διότι αμέσως μετά την ακτογραμμή υψώνεται σημαντική οροσειρά.
Θα συνεχίσουμε με την πραγματική διάσταση της σύγκρουσης