Η Σουηδία πλήρωσε ακριβά την είσοδό της στο ΝΑΤΟ και η Τουρκία φρόντισε να εξαργυρώσει στο ακέραιο τη γεωπολιτική της ισχύ. Σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα στην ισραηλινή Maariv που ήρθε στο φως, η Άγκυρα έθεσε ως βασικό όρο για να ανάψει το «πράσινο φως» στην ένταξη της Στοκχόλμης στη Συμμαχία την άρση των περιορισμών στις εξαγωγές όπλων προς την Τουρκία. Και, όπως φαίνεται, το τίμημα καταβλήθηκε.
Τα στοιχεία που επικαλείται σουηδικό ραδιοφωνικό δίκτυο δείχνουν ότι οι εξαγωγές στρατιωτικού υλικού από τη Σουηδία προς την Τουρκία εκτινάχθηκαν το 2025 κατά 109% σε σχέση με το 2024. Το ακόμη πιο ενδεικτικό είναι πως πριν από την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, η σκανδιναβική χώρα δεν εξήγε καν όπλα στην Άγκυρα. Με απλά λόγια, η τουρκική έγκριση για τη διεύρυνση της Συμμαχίας συνδέθηκε ευθέως με στρατιωτικά ανταλλάγματα.
Καθοριστικό ρόλο στην αλλαγή στάσης έπαιξε και η επίσημη γραμμή της σουηδικής αρχής ελέγχου στρατηγικών προϊόντων, της ISP, η οποία ξεκαθάρισε ότι δεν υπάρχει ευρωπαϊκή απαγόρευση που να εμποδίζει τις εξαγωγές όπλων προς την Τουρκία. Αυτό άνοιξε τον δρόμο, νομικά και πολιτικά, ώστε να προχωρήσουν σχετικές συμφωνίες, σε μια περίοδο όπου η ασφάλεια έχει επιστρέψει βίαια στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής ατζέντας μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Το ίδιο δημοσίευμα εντάσσει τη στρατιωτική προσέγγιση Σουηδίας-Τουρκίας σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ανασύνταξης του ΝΑΤΟ. Η λογική είναι απλή και σκληρή: η Συμμαχία επιδιώκει μεγαλύτερη εσωτερική συνοχή μπροστά στις αυξανόμενες απειλές, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι κάνουν όλοι τα στραβά μάτια σε συμπεριφορές ή απαιτήσεις ορισμένων μελών. Και η Τουρκία, ως χώρα με βαρύ πολιτικό αποτύπωμα εντός του ΝΑΤΟ, αξιοποίησε στο έπακρο αυτή τη θέση.
Η Άγκυρα είχε άλλωστε μπλοκάρει επίσημα τον Μάιο του 2022 την ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας, κατηγορώντας τις δύο χώρες ότι στηρίζουν το PKK και το δίκτυο του Φετουλάχ Γκιουλέν. Στην πράξη όμως, πίσω από τις δημόσιες αιτιάσεις για «τρομοκρατία» και «ασφάλεια», υπήρχε και μια καθαρά υλική απαίτηση: να φύγουν τα εμπόδια από τις αμυντικές εξαγωγές προς την Τουρκία. Η σουηδική κυβέρνηση, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, αποδέχθηκε αυτόν τον όρο από νωρίς στις διαπραγματεύσεις.
Έτσι, η ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ δεν ήταν απλώς μια διπλωματική νίκη της Δύσης απέναντι στη ρωσική απειλή. Ήταν ταυτόχρονα και μια υπόθεση πολιτικού παζαριού, στην οποία η Τουρκία εκμεταλλεύτηκε τη συγκυρία για να αποσπάσει απτά ανταλλάγματα. Η Στοκχόλμη κέρδισε την ασφάλεια της Συμμαχίας, αλλά αναγκάστηκε να πληρώσει γεωπολιτικό και αμυντικό αντίτιμο.
Το αποτέλεσμα είναι ότι στην Ευρώπη ανοίγει πλέον όλο και πιο έντονα μια συζήτηση για το πού σταματά η ανάγκη διατήρησης της ενότητας στο ΝΑΤΟ και πού αρχίζει η πολιτική υποχώρηση απέναντι σε απαιτήσεις κρατών-μελών που ξέρουν να παίζουν σκληρά. Και στην περίπτωση αυτή, η Τουρκία έδειξε ξανά πως όταν κρατά στα χέρια της κρίσιμο μοχλό πίεσης, δεν διστάζει να τον χρησιμοποιήσει μέχρι τέλους.