Σε μια αιχμηρή ανάλυση στην Israel Hayom, ο καθηγητής Zaki Shalom προειδοποιεί ότι η Ευρώπη επαναλαμβάνει ιστορικά λάθη, υποτιμώντας την απειλή του Ιράν και επιλέγοντας την αποστασιοποίηση την ώρα που η σύγκρουση κλιμακώνεται.
Με ευθείες ιστορικές αναλογίες και σαφείς αιχμές κατά των ευρωπαϊκών ηγεσιών, η ανάλυση του Ζάκι Σαλόμ περιγράφει μια Δύση που δείχνει να μην έχει διδαχθεί από το παρελθόν. Η στάση της Ευρώπης απέναντι στο Ιράν, σημειώνει, θυμίζει επικίνδυνα την πολιτική κατευνασμού που υιοθετήθηκε πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο απέναντι στη ναζιστική Γερμανία.
Ο Σαλόμ επαναφέρει στο προσκήνιο το παράδειγμα της Τσεχοσλοβακίας και τη Συμφωνία του Μονάχου, όταν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις επέλεξαν να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις του Adolf Hitler, πιστεύοντας ότι έτσι θα απέτρεπαν τη σύγκρουση. Το αποτέλεσμα ήταν το αντίθετο: η υποχώρηση άνοιξε τον δρόμο για τον πόλεμο και την καταστροφή.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η σημερινή Ευρώπη κινείται στην ίδια λογική. Παρά τις ξεκάθαρες δηλώσεις του ιρανικού καθεστώτος για εξόντωση του Ισραήλ, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επιλέγουν να κρατούν αποστάσεις, θεωρώντας ότι η απειλή δεν τις αφορά άμεσα.
Η ανάλυση επισημαίνει ότι η πραγματικότητα έχει ήδη διαψεύσει αυτή την εκτίμηση. Οι ιρανικές δυνατότητες πλήγματος έχουν επεκταθεί σημαντικά, με πυραυλικές επιθέσεις να φτάνουν ακόμη και σε στόχους που σχετίζονται με ευρωπαϊκά συμφέροντα, όπως βρετανικές βάσεις στην Κύπρο και εγκαταστάσεις σε μεγάλες αποστάσεις.
Παρά τα δεδομένα αυτά, χώρες όπως η Βρετανία, η Γερμανία και η Γαλλία επιμένουν να αντιμετωπίζουν τη σύγκρουση ως «ξένο πόλεμο», αφήνοντας το βάρος να σηκώσουν το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται και στην παρέμβαση του Boris Johnson, ο οποίος επέκρινε ανοιχτά τη στάση του Λονδίνου. Ο Τζόνσον υπογράμμισε ότι η Βρετανία, με την ιστορική της εμπλοκή στον Περσικό Κόλπο, θα μπορούσε να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο, όπως είχε πράξει σε παλαιότερες κρίσεις υπό ηγεσίες όπως της Margaret Thatcher και του Tony Blair.
Αντί αυτού, όπως σημειώνει, η σημερινή πολιτική της αποστασιοποίησης δεν είναι μόνο κοντόφθαλμη αλλά και πολιτικά αχάριστη απέναντι στις ΗΠΑ, που στο παρελθόν στήριξαν ευρωπαϊκές επιχειρήσεις.
Στον πυρήνα της ανάλυσης βρίσκεται ένα σαφές μήνυμα: το Ισραήλ έχει επιλέξει να μην βασίζεται σε εξωτερικές εγγυήσεις ασφαλείας. Από την εποχή του David Ben-Gurion έως τη Golda Meir, η στρατηγική του εβραϊκού κράτους ήταν η αυτάρκεια στην άμυνα και η αποφυγή εξάρτησης από αβέβαιες διεθνείς δεσμεύσεις.
Αυτό, κατά τον Σαλόμ, είναι το μάθημα που η Ευρώπη έχει ξεχάσει: ότι η επιθετικότητα δεν περιορίζεται με ευχές και διπλωματικές ισορροπίες, αλλά απαιτεί αποφασιστική στάση πριν καταστεί ανεξέλεγκτη.
Η προειδοποίηση είναι σαφής και αιχμηρή: Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο, αλλά τα λάθη της επανέρχονται όταν αγνοούνται. Και αυτή τη φορά, το κόστος μπορεί να είναι εξίσου βαρύ.