Θα επαληθευτούν οι ελπίδες των ΗΠΑ και του Ισραήλ για εξέγερση των μειονοτήτων του Ιράν;
Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας
Ενώ οι βόμβες και οι βαλλιστικοί πύραυλοι των ΗΠΑ και του Ισραήλ σφυροκοπούν πλέον τις υποδομές του Ιράν, μια νέα προοπτική διαφαίνεται στον ορίζοντα, όταν καταλαγιάσουν οι καπνοί των εκρήξεων. Ο Τραμπ ήδη «ανακοίνωσε» την εξέγερση των μειονοτήτων του Ιράν την ερχόμενη εβδομάδα, προεξοφλώντας τη συνεργασία τους ως ειλημμένη απόφαση. Όμως, μόνο μερικές χιλιάδες Κούρδοι φαίνονται να παίρνουν τα όπλα εναντίον των πολυάριθμων και πάνοπλων φρουρών της Επανάστασης που φυλάσσουν τα βορειοδυτικά σύνορα του Ιράν. Ο βομβαρδισμός των Αζερικών περιοχών φαίνεται να έχει τρομάξει τους Αζέρους, ενώ οι Μπαλούχοι τηρούν «σιγήν ιχθύος», ασυνήθιστη για την συνήθη πολεμικότητά τους.
Ποιοι είναι άραγε οι παράγοντες που θα επηρεάσουν την απόφαση των Ιρανικών μειονοτήτων να ξεκινήσουν τον ένοπλο αγώνα στα πλαίσια του βομβαρδισμού του καθεστώτος;
Αρχικά, μια τέτοια εξέγερση θα ήταν πολύ αιματηρή καθώς το καθεστώς έχει ακόμα πολλούς στρατιώτες πιστούς σε αυτό και δεν έχει απωλέσει ακόμα τον έλεγχο ούτε του Στρατού, ούτε της διοικητικής ιεραρχίας. Στις πρόσφατες διαδηλώσεις εκτέλεσε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, σπέρνοντας τον τρόμο σε οποιουσδήποτε μελλοντικούς επίδοξους επαναστάτες. Χρόνια βίαιης καταστολής και εσωτερικής τρομοκρατίας έχουν βυθίσει τη χώρα σε ένα τέλμα απελπισίας και ματαιότητας που μόνο εκτόνωση βρίσκει στις εκάστοτε διαδηλώσεις. Ο ένοπλος αγώνας θα έχει σφοδρά και τραγικά επίχειρα, τα οποία οι εξαθλιωμένες μειονότητες -όσο και οι υπόλοιποι πολίτες- δεν είναι διατεθειμένες να υποστούν.
Η πρόσφατη υποστήριξη του γιού του εκλειπόντος Σάχη από το Ισραήλ και η συνομιλία του με κύκλους του Τραμπ αποδείχθηκε μεγάλη «γκάφα», καθώς η συνέχιση της βασιλικής παράδοσής παραπέμπει στις φρικτές διώξεις που υπέστησαν οι μειονότητες στα χέρια του πατέρα του παρόντος δελφίνου. Μόνο πριν λίγες μέρες αντελήφθηκαν το λάθος τους και έσπευσαν να διατυπώσουν τις «αμφιβολίες» τους για το πρόσωπο του. Όμως η χλιαρή αυτή απόρριψη της προοπτικής αυτής δε φαίνεται να πείθει τις μειονότητες. Οι ΗΠΑ, εξάλλου, έχουν βεβαρημένο παρελθόν όσον αφορά στην ιδιαζόντως άστοχη επιλογή ηγετών για τις χώρες όπου επεμβαίνουν.
Σαν να μην έφτανε αυτό, η πρόσφατη στυγνή προδοσία των Κούρδων της Συρίας από τις ΗΠΑ, που προσετέθη μάλιστα στην προηγούμενη από τον ίδιο μάλιστα Πρόεδρο, δεν προοιωνίζει καλό μέλλον για την εξέλιξη οποιασδήποτε εξέγερσης στην περιοχή. Αν και οι Κούρδοι μαχητές έχουν το φρόνημα και την ελπίδα για την απελευθέρωση της χώρας τους, οι πιθανότητες μάλλον είναι να εργαλειοποιηθούν για τη δημιουργία ενός πρόσκαιρου αντιπερισπασμού και κατόπιν να εγκαταλειφθούν ανερυθρίαστα στην εκδικητική μανία των φανατικών μουλάδων.
Η απομείωση του αμερικανικού οπλοστασίου δεν θα επιτρέψει τις συνεχιζόμενες επιχειρήσεις, οπότε οι οποιοιδήποτε αντάρτες γνωρίζουν ότι θα ενεργήσουν εντός ενός στενού χρονικά παραθύρου ευκαιρίας, μάλλον απρόσφορου για την ολοκλήρωση του αντικειμενικού σκοπού τους. Η πίεση μάλιστα που ασκείται στις ΗΠΑ από τις «πετρο-μοναρχίες» του Κόλπου, για αντιβαλλιστική κάλυψη των υποδομών τους, μάλλον επιτείνει τη συντόμευση των επιχειρήσεων. Κανείς δεν είναι διαθέσιμος να διαβεί το Ρουβίκωνα όταν η υποσχόμενη υποστήριξή του προεξοφλείται βραχεία και αβέβαιη.
Ίσως αυτοί να είναι και οι λόγοι που ο Τραμπ στοιχηματίζει σε μια εσωτερική σύγκρουση των Φρουρών της επανάστασης και ένα «ήπιο» θεοκρατικό καθεστώς φιλικό στο Ισραήλ και στις ΗΠΑ. Διότι «ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται» αλλά δυστυχώς, επί του προκειμένου, ο πορτοκαλί «μπαλωματής ειρηνοποιός» φοράει… περουκίνι.