Γράφει ο Σάι Γκαλ
Η Άγκυρα επαναλαμβάνει το μοντέλο της Σομαλίας.
Μια κρίση γίνεται πρόσχημα.
Το πρόσχημα γίνεται μόνιμη στρατιωτική παρουσία.
Η τουρκική κατοχή της Κύπρου αποτελεί επίσης ζήτημα εθνικής ασφάλειας για το Ισραήλ.
Η Κύπρος βρίσκεται στο ίδιο στρατηγικό θέατρο: αεροπορικοί διάδρομοι, θαλάσσιες οδοί, ενεργειακές διαδρομές, γεωμετρία πληροφοριών και βρετανικές βάσεις που ήδη δέχονται πυρά.
Η Ιερουσαλήμ κατανοεί τον χάρτη και ήδη ενεργεί για να αποτρέψει μια τέτοια ανάπτυξη.
Αν η Άγκυρα επιλέξει να στρατιωτικοποιήσει το κατεχόμενο βόρειο τμήμα, δεν θα πρέπει να υποθέτει ότι ο χάρτης θα παραμείνει παγωμένος.
Το Ισραήλ θα μπορούσε να σταθεί μαζί με την Ελλάδα και την Κύπρο σε μια μελλοντική κίνηση απελευθέρωσης του βορρά — Η Οργή του Ποσειδώνα.
Το επεισόδιο της Ισκεντερούν δεν απέδειξε τίποτα.
Παρουσιάστηκε ως απόδειξη ότι και η Τουρκία δέχθηκε ιρανική επίθεση.
Έπειτα αξιωματούχοι ενημέρωσαν ότι ο πύραυλος πιθανότατα κατευθυνόταν προς την Κύπρο.
Η αφήγηση άλλαξε επειδή ο σκοπός δεν ήταν ποτέ η σαφήνεια.
Ήταν η στρατηγική τοποθέτηση.
Η στρατηγική πραγματικότητα δεν άλλαξε: η Τουρκία δεν αποτελεί μέρος της πίεσης προς το Ιράν. Αποτελεί μέρος του συστήματος που κρατά το Ιράν βιώσιμο.
Η Άγκυρα προσφέρει στην Τεχεράνη αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία στον πόλεμο: πολιτική κάλυψη, επιχειρησιακό χώρο και χρόνο.
Το Ιράν παραμένει η επείγουσα απειλή.
Η Τουρκία παραμένει η ανεκτή.
Η Άγκυρα δεν χρειάζεται το Ιράν να νικήσει. Χρειάζεται το καθεστώς να αντέξει.
Το Ιράν είναι χρήσιμο για την Άγκυρα ακριβώς επειδή δεν επιλύεται ποτέ.
Αυτό δεν είναι πειθαρχία συμμαχίας.
Είναι στρατηγικός παρασιτισμός μέσα από τη συμμαχία.
Ο μύθος του «εγγυητή» έχει καταρρεύσει — τόσο για την Άγκυρα όσο και για το Λονδίνο.
Ένας εγγυητής δεν καταλαμβάνει το κράτος που ισχυρίζεται ότι προστατεύει.
Η Τουρκία κατέστρεψε τη συνταγματική τάξη που είχε δεσμευθεί να υπερασπιστεί και μετέτρεψε την εισβολή σε μόνιμο μοχλό πίεσης.
Η Βρετανία είχε εξουσία, δυνατότητα και υποχρέωση το 1974. Επέλεξε την αδράνεια.
Το Λονδίνο διατήρησε κυρίαρχες βάσεις στο κυπριακό έδαφος. Κυριαρχία χωρίς αποφασιστικότητα δεν αποτελεί εγγύηση.
Όταν αυτές οι βάσεις δέχονται πυρά και ακολουθεί δισταγμός, το ερώτημα απαντά μόνο του: ποιον σκοπό εξυπηρετούν πλέον πέρα από το να εκθέτουν την Κύπρο και να διαφημίζουν τη βρετανική αδράνεια;
Το ζήτημα των F-16 είναι ακόμη πιο σαφές.
Αμερικανικά αεροσκάφη δεν παραχωρήθηκαν για να εδραιώσουν μια κατοχή ή για να προβάλουν εξαναγκαστική αεροπορική ισχύ από κατεχόμενο έδαφος.
Αν τουρκικά F-16 επιχειρήσουν από το βόρειο τμήμα της Κύπρου, αυτό περνά από τριβή εντός συμμαχίας σε παραβίαση.
Η απάντηση δεν είναι το άνοιγμα ξανά του προγράμματος F-35. Η απάντηση είναι η επιβολή.
Υποστήριξη.
Αναβαθμίσεις.
Πυρομαχικά.
Λογισμικό αποστολής.
Επιχειρησιακές άδειες.
Η κατεχόμενη Κύπρος δεν μπορεί να γίνει άλλη μια πλατφόρμα από την οποία η Άγκυρα «ξεπλένει» τη χρήση ισχύος υπό κάλυψη του ΝΑΤΟ. Όχι μετά τη Σομαλία. Όχι όσο η Τουρκία βοηθά να προστατεύεται το Ιράν. Όχι ενώ οι βρετανικές βάσεις ήδη δέχονται πυρά.
Και όχι όσο η Άγκυρα συνεχίζει να δοκιμάζει αν η Δύση εξακολουθεί να έχει κόκκινες γραμμές — ή μόνο συνήθειες παράδοσης.
A Turkish F-16 presence in the occupied north of Cyprus would not be defence.
It would be combat air power laundered through occupation.Ankara is repeating the Somalia model.
A crisis becomes a pretext.
The pretext becomes a permanent military position.The Turkish occupation… pic.twitter.com/ZgEJjAFWpD
— Shay Gal שי גל (@ShayGal84) March 8, 2026