Στο Βέλγιο, τρεις πρόσφατες υποθέσεις, μεταξύ των οποίων οι κυρώσεις σε ένα μέσο ενημέρωσης επειδή μετέδωσε ολόκληρο τον λόγο του JD Vance, δείχνουν ότι το υποτιθέμενο «δημοκρατικό τόξο» έχει γίνει όργανο λογοκρισίας.
Στο Βέλγιο, τρεις πρόσφατες υποθέσεις λογοκρισίας δείχνουν την ολίσθηση προς ένα αυταρχικό καθεστώς που προχωράει μεταμφιεσμένο πίσω από την αντιφασιστική ρητορική και το υποτιθέμενο “αντιφασιστικό τείχος” . Πρώτον, ο καθηγητής Éric Muraille του Ελεύθερου Πανεπιστημίου των Βρυξελλών (ULB) προσκάλεσε για διάλεξη την Nora Bussigny, συγγραφέα του βιβλίου Οι Νέοι Αντισημίτες, μιας έρευνας στις τάξεις της ακροαριστεράς. Παρά τις απειλές, η διάλεξη πραγματοποιήθηκε υπό ισχυρή αστυνομική προστασία, αλλά μεταφέρθηκε στην περιφέρεια των Βρυξελλών, μακριά από το κεντρικό campus. Φοιτητικές ενώσεις ζητούν τώρα την αποπομπή μίας από τις τελευταίες ελεύθερες φωνές σε ένα πανεπιστήμιο που δεν είναι πια ελεύθερο.
Δεύτερον, σε ένα μιντιακό τοπίο κυριαρχούμενο από την Αριστερά, το διαδικτυακό μέσο 21News με φιλελεύθερο-συντηρητικό προσανατολισμό – κάτι που αποτελεί ήδη είδος βλασφημίας σε αυτό το περιβάλλον – μόλις καταδικάστηκε από το Συμβούλιο Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας (CDJ) επειδή αναπαρήγαγε τον λόγο του JD Vance στη Διάσκεψη του Μονάχου. Το CDJ, που χρηματοδοτείται από δημόσιους πόρους, του καταλογίζει ότι δεν τον πλαισίωσε και ότι παραβίασε την κοινωνική του ευθύνη, καθώς το κείμενο του αντιπροέδρου των ΗΠΑ κινδύνευε «να κάνει το κοινό εχθρικό προς τη λειτουργία των ευρωπαϊκών δημοκρατιών ή να υποκινήσει ρατσισμό, διακρίσεις, μίσος ή βία κατά των μεταναστών». Θυμόμαστε επίσης ότι το δημόσιο κανάλι RTBF είχε μεταδώσει με καθυστέρηση τον εναρκτήριο λόγο του Donald Trump. Για το CDJ, πρέπει να προστατεύονται τα αυτιά και τα μυαλά των βελγικών “προβάτων”, που είναι ανίκανα να σχηματίσουν γνώμη μόνα τους. Αυτή η λογοκρισία είναι ακόμα πιο σοκαριστική επειδή προέρχεται από τους ίδιους τους δημοσιογράφους, που θα έπρεπε να είναι οι πρώτοι υπερασπιστές της ελευθερίας της έκφρασης, αλλά μετατρέπονται σε ζηλωτές πολιτικούς επιτρόπους, στο όνομα του σεβασμού του «υγειονομικού τείχους απέναντι στον φασισμό», που υποτίθεται ότι καταπολεμά μια φαντασιακή ακροδεξιά της οποίας τα όρια περιγραφής διευρύνονται συνεχώς.
Τέλος, το πιο σοκαριστικό είναι η απαγόρευση – για πρώτη φορά μετά από 25 χρόνια – που επιβλήθηκε στο Centre Jean Gol, το κέντρο μελετών του Mouvement Réformateur, να συμμετάσχει στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου των Βρυξελλών. Υπό την ώθηση του προέδρου του, Georges-Louis Bouchez, το κόμμα αυτό έκανε μια ελαφρά στροφή προς τα δεξιά, κερδίζοντας τις τελευταίες εκλογές και τερματίζοντας έτσι εβδομήντα χρόνια σοσιαλιστικής κυριαρχίας. Η θέση του, παρότι κεντρώα, μεταξύ των Μακρονιστών και των Ρεπουμπλικάνων, προσκρούει μετωπικά σε μια πολιτισμικά κυρίαρχη Αριστερά, που δεν είναι συνηθισμένη να αμφισβητείται από έναν πολιτικό κόσμο που γενικά υποτάσσεται στις προσταγές της.
Απέναντι στις διαμαρτυρίες του Mouvement Réformateur, σε μια υπέροχη οργουελική αντιστροφή του νοήματος των λέξεων, οι λογοκριτές-διοργανωτές απάντησαν ότι «Η Έκθεση Βιβλίου δεν θα υποκύψει σε πολιτικές πιέσεις και θα διατηρήσει την πρωταρχική της αποστολή: την ελευθερία της έκφρασης». Στο Βέλγιο, όπως στο μυθιστόρημα 1984: 2 + 2 = 5, ή όπως στον πίνακα του Magritte «αυτή δεν είναι πίπα».
Εδώ και καιρό, στη βίαιη παράδοση της ακροαριστεράς, ομάδες αντιφάς προσπαθούν να φιμώσουν κάθε φωνή που θεωρούν «φασιστική». Ο Éric Zemmour και ο Jordan Bardella, αλλά και η Caroline Fourest, ο Raphaël Enthoven, ο Elie Barnavi, η Florence Bergeaud-Blackler, η Marguerite Stern ή ο Mathieu Bock-Côté έχουν δει τις διαλέξεις τους στο Βέλγιο να εμποδίζονται, να ακυρώνονται ή να μεταφέρονται υπό την απειλή φυσικής βίας. Αντίθετα η ευρωβουλευτής αντισημίτης Rima Hassan γίνεται δεκτή ως ηρωίδα στο ULB.
Το Mouvement Réformateur δεν γλιτώνει πια από αυτόν τον μηχανισμό εκφοβισμού. Κάθε μετακίνηση του Georges-Louis Bouchez σε μεγάλη πόλη απαιτεί πλέον αστυνομική προστασία κατά των Antifas, που κατάφεραν ακόμα και να ακυρώσουν μια διάλεξη του υπουργού Εσωτερικών του ίδιου κόμματος. Το πιο ανησυχητικό είναι η αδιαφορία των άλλων πολιτικών κομμάτων και η σιωπηλή συνενοχή των μέσων ενημέρωσης, που αναφέρουν αυτές τις υποθέσεις χωρίς να τις βλέπουν ως μείζονες δημοκρατικές ανωμαλίες. Αν δεν εκπροσωπούσε το 30% του εκλογικού σώματος, θα τοποθετούσαν με χαρά το Mouvement Réformateur – και κυρίως τον πρόεδρό του – πίσω από το “υγειονομικό τείχος κατά του φασισμού”. Η βελγική δημοκρατία πεθαίνει σιγά-σιγά. Κάπως πρέπει να τελειώνουμε με αυτό.
Alain Destexhe, sénateur honoraire
Le Figaro
8/3/26