Δεν είμαι πολιτικό πρόσωπο και δεν φιλοδοξώ να γίνω.
Ο λόγος, ένας και απλός.
Θέλω, να εκφράζομαι ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς, χρησιμοποιώντας πάντα τη γλώσσα της αλήθειας.
Και όχι, να εξαναγκάζομαι, να κρατώ κάποιον πολιτικό πολιτισμό, ο οποίος όμως πάντοτε, εξυπηρετούσε τους ενόχους.
Η αλήθεια, ποτέ δεν είναι σκληρή.
Και δεν είναι σκληρή, διότι η αλήθεια περιγράφει.
Άρα λοιπόν, η τραχύτητά της, εξαρτάται από αυτό που περιγράφει.
Και την ενοχοποιούν, εκείνοι που δεν εξυπηρετούνται από αυτή.
Χθες, ακούγοντας στη ΔΕΘ τον πρωθυπουργό να ζητάει από την αντιπολίτευση, συναίνεση, αναρωτήθηκα το εξής.
Πώς είναι δυνατόν, να γίνει κάτι τέτοιο;
Τί είδους συναίνεση θα μπορούσε να παράσχει, ένα κόμμα καθαρών, σε μία συμμορία;
Άλλωστε, σύμφωνα και με τον Ποινικό Κώδικα, η οποιαδήποτε συναίνεση σε εγκληματίες, θεωρείται υπόθαλψη.
Σε ορισμένες δε περιπτώσεις μάλιστα, στοιχειοθετεί και την κατηγορία της συνέργειας.
Τί ακριβώς λοιπόν, έψαχνε χθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης;
Συνεργούς;
Εδώ πιά μιλάμε για θράσος.
Ένα θράσος που σήμερα έλαβε δικαίως, τον επιθετικό χαρακτηρισμό του απύθμενου, όταν τον ακούσαμε να μιλάει για τις σκευωρίες των ξυλολίων, οι οποίες -κατά τον ισχυρισμό του- στόχευαν στην πολιτική αποσταθεροποίηση της χώρας.
Φαίνεται πως ο Βαρώνος Μινχάουζεν, δεν άκουσε τίποτε για τα αποτελέσματα του Γενικού Χημείου του Κράτους, όπου, από τα 28 δείγματα που πήρε και εξέτασε από το Κουλούρι, δύο χρόνια μετά το φονικό, στα 12 βρέθηκε ξυλόλιο.
Εκτός πάλι κι αν θεωρεί, πως οι ”σκοτεινές δυνάμεις” που στοχεύουν σ΄αυτή την αποσταθεροποίηση, ήταν εκείνες που ”πότισαν” με ξυλόλιο το χώρο στο Κουλούρι, ώστε να ενοχοποιηθεί η κυβέρνηση.
Παράξενο πάντως, που δεν βρέθηκε ένας Χριστιανός δημοσιογράφος σήμερα, να του ζητήσει την εξήγησή του επί του θέματος.
Σίγουρα θα ξαναζούσαμε και πάλι, την ομορφιά, του ”δεν ήξερα”.
Βλέπετε, ο πολυχρονεμένος μας, το έχει αυτό το κακό.
Τακτικά, δεν γνωρίζει.
Και σίγουρα, δεν θα γνώριζε και για το ξυλόλιο, όπως δεν γνώριζε προ ημερών και για τη συμμορία της Κρήτης.
Όπως δεν γνώριζε τον Μεχλισεδέκ, που πριν λίγο καιρό εναγκαλιζόταν μαζί του και για τον οποίο, έκανε απειλητική παρέμβαση στην Εκκλησία της Ελλάδος, ώστε να γίνει επίσκοπος.
Κρίμα που δεν το ζήσαμε κι αυτό, αν και είχαμε τη δυνατότητα.
Διότι θα ήταν το καλύτερο κλείσιμο, σ΄αυτό το πρωθυπουργικό διήμερο στη ΔΕΘ.
Σε ένα διήμερο, εις το οποίο το Μαξίμου είχε επενδύσει πολλά, όσον αφορά, αν όχι τη δημοσκοπική τους ανάκαμψη, τουλάχιστον στο να μπει ένα φρένο στην κατρακύλα τους.
Το ταμείο, που αναπόφευκτα κάνουν απόψε, είναι μηδενικό.
Και επιστρέφουν στην έδρα τους, άπραγοι.
Να αναμένουν, αργά και βασανιστικά, την πτώση τους.
Γράφει ο Λάμπρος! Ξέρετε εσείς… ο γνωστός Λάμπρος!
voicenews