Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης
Νέες διαστάσεις αποκτά το γεωπολιτικό παιχνίδι στον Νότιο Καύκασο, με φόντο δηλώσεις του προέδρου του Αζερμπαϊτζάν, Ιλχάμ Αλίεφ, αλλά και αναλύσεις που κάνουν λόγο για ευρύτερη στρατηγική ελέγχου κρίσιμων υποδομών στην περιοχή.
Κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψής του στη Γεωργία, ο Αλίεφ αναφέρθηκε στην ενίσχυση της οικονομικής συνεργασίας των δύο χωρών, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στον λεγόμενο «Μέσο Διάδρομο», που συνδέει την Ασία με την Ευρώπη. Όπως προκύπτει από τις δηλώσεις του, οι δύο πλευρές εξετάζουν νέα επενδυτικά σχέδια όχι μόνο σε Αζερμπαϊτζάν και Γεωργία, αλλά και σε τρίτες χώρες.
Σύμφωνα με το περιεχόμενο της ομιλίας του, ο Αζέρος πρόεδρος τόνισε ότι το διμερές εμπόριο ξεπέρασε τα 800 εκατ. δολάρια το προηγούμενο έτος, ενώ διατηρεί υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και το 2026, με εκτιμήσεις που κάνουν λόγο ακόμη και για προσέγγιση του 1 δισ. δολαρίων μέχρι το τέλος της χρονιάς. Παράλληλα, επεσήμανε ότι το ευνοϊκό επενδυτικό περιβάλλον της Γεωργίας έχει προσελκύσει σημαντικά κεφάλαια από το Αζερμπαϊτζάν, τα οποία φτάνουν ήδη τα 3,7 δισ. δολάρια.
Ωστόσο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί η αναφορά του σε πιθανές «κοινές επενδύσεις σε τρίτες χώρες», η οποία ερμηνεύεται από αναλυτές ως άνοιγμα προς ευρύτερες γεωοικονομικές κινήσεις στην περιοχή.
Στο ίδιο πλαίσιο, δημοσιεύματα και αναλύσεις από ρωσόφωνες πηγές θέτουν στο τραπέζι ένα πιο σύνθετο σενάριο: ότι το Αζερμπαϊτζάν ενδέχεται να επιχειρήσει να αποκτήσει έλεγχο σε στρατηγικές υποδομές της Αρμενίας, όπως το σιδηροδρομικό της δίκτυο, αξιοποιώντας «ενδιάμεσες» χώρες ή επενδυτικά σχήματα.
Οι ίδιες εκτιμήσεις συνδέουν αυτή τη στρατηγική με τη διαρκή επιδίωξη του Μπακού να εδραιώσει τον έλεγχο στον αποκαλούμενο «Διάδρομο Ζανγκεζούρ», έναν κρίσιμο γεωοικονομικό άξονα που θα συνέδεε απευθείας το Αζερμπαϊτζάν με τον θύλακα του Ναχιτσεβάν και την Τουρκία, ο οποίος μετά τη συμφωνία που επιτεύχθηκε στον Λευκό Οίκο μεταξύ Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν με τη διαμεσολάβηση του Ντόναλντ Τραμπ, περιέρχεται για 99 χρόνια υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ.
Σημειώνεται ότι, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η Αρμενία έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο παραχώρησης της διαχείρισης των σιδηροδρόμων της σε τρίτη χώρα, με το Καζακστάν να εμφανίζεται ως πιθανός υποψήφιος. Σε ένα τέτοιο σενάριο, δεν αποκλείεται –όπως επισημαίνεται– να εμφανιστούν επενδυτικά σχήματα με γεωργιανή ή γεωργιανο-καζακική βάση, πίσω από τα οποία θα μπορούσαν να κρύβονται ευρύτερα συμφέροντα.
Η χρονική συγκυρία ενισχύει τα σενάρια, καθώς αμέσως μετά την επιστροφή του στο Μπακού, ο Αλίεφ συναντήθηκε με τους υπουργούς Εξωτερικών και Μεταφορών του Καζακστάν, κίνηση που ερμηνεύεται ως ένδειξη εντατικοποίησης των περιφερειακών συνεννοήσεων.
Σε κάθε περίπτωση, η συζήτηση για επενδύσεις σε «τρίτες χώρες» φαίνεται να ξεπερνά το στενό οικονομικό πλαίσιο και να αποκτά σαφείς γεωπολιτικές προεκτάσεις. Αν επιβεβαιωθούν τα σενάρια, θα πρόκειται για ένα ακόμη βήμα στην προσπάθεια αναδιαμόρφωσης των ισορροπιών στον Καύκασο, με επίκεντρο τον έλεγχο κρίσιμων υποδομών και διαδρόμων μεταφοράς. Και εδώ φυσικά δεν μιλάμε για ειρήνη, αλλά για πόλεμο μέσω της οικονομίας.