Σε μια βαθιά ανθρώπινη και πολιτικά αιχμηρή συνέντευξη, η δημοσιογράφος του The Press Project, Λαμπρινή Θωμά, περιγράφει στον Κανέλλο Πάτσιο την κατάσταση που επικρατεί στις αρχαιότερες χριστιανικές κοινότητες του κόσμου. Από τη Συρία και τον Λίβανο μέχρι την Παλαιστίνη, το μήνυμα είναι ένα: Οι Χριστιανοί της Μέσης Ανατολής αργοπεθαίνουν, ξεχασμένοι από τη Δύση και τις επίσημες εκκλησιαστικές ηγεσίες.
Η Συρία και η Γλώσσα του Χριστού
Η κ. Θωμά αναφέρεται με δέος στη Μαλούλα της Συρίας, όπου οι κάτοικοι μιλούν και ψέλνουν ακόμα στα Αραμαϊκά, τη γλώσσα του Χριστού. Περιγράφει τις τραγικές επιπτώσεις του εμφυλίου πολέμου, σημειώνοντας ότι από το 1,5 εκατομμύριο Χριστιανούς που ζούσαν στη χώρα πριν από 15 χρόνια, σήμερα ενδέχεται να έχουν απομείνει λιγότεροι από 200.000 .
Το μαρτύριο των μοναχών: Η δημοσιογράφος θυμάται την ιστορία των μοναχών στη Μαλούλα που απήχθησαν από τζιχαντιστές. Μια ηλικιωμένη μοναχή της εξομολογήθηκε ότι το χειρότερο δεν ήταν η αιχμαλωσία, αλλά το ότι «τις έβγαλαν από τον τάφο τους», εννοώντας το μοναστήρι τους, που για τον μοναχό είναι ο τόπος της ισόβιας μετάνοιας .
Λίβανος και Παλαιστίνη: Υπό τον Φόβο του Πολέμου
Η κατάσταση στον Λίβανο περιγράφεται ως εξίσου κρίσιμη. Η κ. Θωμά καταγγέλλει την καταστροφή αρχαίων εκκλησιών του 4ου και 5ου αιώνα από τους βομβαρδισμούς και υπογραμμίζει τον ρόλο της Χεζμπολάχ στην προστασία των χριστιανικών χωριών από το Ισλαμικό Κράτος, αναφέροντας ότι πολλοί Ορθόδοξοι έχουν ενταχθεί στις τάξεις της για την άμυνα της πατρίδας τους.
Στην Παλαιστίνη και τη Βηθλεέμ, οι Χριστιανοί βιώνουν τον καθημερινό εξευτελισμό. Η δημοσιογράφος τονίζει ότι οι Χριστιανοί δεν φεύγουν από την Παλαιστίνη λόγω της Χαμάς, αλλά λόγω της πίεσης και του αποκλεισμού από το κράτος του Ισραήλ. Αναφέρει χαρακτηριστικά το περιστατικό όπου απαγορεύτηκε στον Λατίνο Πατριάρχη να τελέσει την ακολουθία στον Ναό της Αναστάσεως.
Η «Προδοσία» του Ελληνικού Κράτους και της Εκκλησίας
Ένα από τα πιο αιχμηρά σημεία της συνέντευξης είναι η κριτική προς την επίσημη Ελλάδα. Η Λαμπρινή Θωμά κάνει λόγο για:
Πλήρη αδιαφορία της ελληνικής πολιτείας για τις ελληνικές κοινότητες του Λιβάνου και της Παλαιστίνης.
Σιωπή των εκκλησιαστικών ηγεσιών (Ελλάδας, Κωνσταντινούπολης και Αμερικής), οι οποίες, όπως υποστηρίζει, φαίνονται περισσότερο ευθυγραμμισμένες με πολιτικά συμφέροντα και οδηγίες της CIA παρά με το δράμα των πιστών.
Μια Χαραμάδα Ελπίδας
Παρά τη ζοφερή εικόνα, η κ. Θωμά κλείνει με μια ευχή για «Καλή Ανάσταση», όχι μόνο ως θρησκευτική γιορτή, αλλά ως ελπίδα για επιβίωση αυτών των ανθρώπων. Προτείνει μάλιστα, μόλις τελειώσουν οι εχθροπραξίες, να υπάρξει μια συλλογική προσπάθεια για την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων ναών, ως έμπρακτη κίνηση αλληλεγγύης στους «αδελφούς μας» της Ανατολής.