Στην Πολωνία, στην Ουγγαρία και στην Ιταλία, οι αποκαλούμενοι “λαϊκιστές” είναι πλέον σταθερά εγκατεστημένοι στο πολιτικό τοπίο, σε βαθμό που συνεχίζουν να επηρεάζουν την πολιτική σκηνή ακόμα και όταν χάνουν τις εκλογές. Ευδοκιμούν στις ρωγμές και τις απογοητεύσεις που άφησαν πίσω τους οι προηγούμενες φιλελεύθερες ή σοσιαλιστικές κυβερνήσεις. Χτίζουν τη νομιμοποίησή τους πάνω στην κριτική των παλαιών ελίτ, παρουσιάζοντας τον εαυτό τους ως τους μόνους που μπορούν να αποκαταστήσουν την αξιοπρέπεια του λαού και να εγγυηθούν καλύτερες ημέρες.
Πρόκειται πλέον για μία συγκεκριμένη και διαρκή πολιτική πραγματικότητα, την οποία πρέπει να αντιμετωπίζουμε ως τέτοια. Ο Βίκτορ Όρμπαν βρίσκεται στην εξουσία στην Ουγγαρία εδώ και δεκαέξι χρόνια, όμως η πρώτη του θητεία ως πρωθυπουργός χρονολογείται από το 1998. Αυτά τα πολιτικά κινήματα δεν είναι καθόλου ατύχημα της ιστορίας· είναι βαθιά ριζωμένα στο ευρωπαϊκό πολιτικό τοπίο.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ίσως το κόμμα Δίκαιο και Δικαιοσύνη (PiS) στην Πολωνία. Κυβέρνησε από το 2015 έως το 2023 και ηττήθηκε στις εκλογές του Οκτωβρίου 2023 από την Πλατφόρμα Πολιτών του Ντόναλντ Τουσκ. Παρόλα αυτά, παραμένει το πρώτο κόμμα στη Δίαιτα (Sejm) σε αριθμό εδρών. Η συμμαχία του Τουσκ κέρδισε μεν τις εκλογές, αλλά το PiS εξακολουθεί να έχει σημαντική επιρροή στο Κοινοβούλιο. Πρόκειται ουσιαστικά για μία μορφή συνύπαρξης, ακόμα κι αν το πολωνικό πολιτικό σύστημα διαφέρει από το γαλλικό.
πρόεδρος Κάρολ Ναβρότσκι, που υποστηρίζεται από το PiS, συνεχίζει να παρεμποδίζει την κυβέρνηση Τουσκ, ιδιαίτερα σε ζητήματα κράτους δικαίου και δικαιώματος στην άμβλωση. Ακόμα και όταν χάνουν την εξουσία, αυτά τα κόμματα παραμένουν ισχυρά παρόντα στο εθνικό πολιτικό σκηνικό.
Le Figaro
11/4/26