Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός
Όταν μια χώρα δεν έχει δική της εθνική στρατηγική, αργά ή γρήγορα, καταλήγει να δανεισθεί από μια άλλη που έχει.
Η συνθήκη ειρήνης της Λοζάνης στο άρθρο 45 κάνει λόγο για μουσουλμανικές μειονότητες στην Ελλάδα {βλέπε Υ. Γ.}.
Αν και το γνωρίζουν στην Τουρκία, όπως επίσης στην εδώ μειονότητα των Τουρκικής καταγωγής, Ελλήνων Πολιτών της Θράκης, το αποσιωπούν.
Το ίδιο όμως κάνουν και οι Έλληνες Πρωθυπουργοί, κατά τις απαντήσεις που δίνουν περί της Τουρκικής μειονότητας που θέτουν οι Τούρκοι Πρόεδροι. Επαναλαμβάνουν τα στερεότυπα ότι η Συμφωνία της Λοζάνης προβλέπει θρησκευτική μειονότητα και όχι εθνική. Δηλαδή: “Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε”. Και αντί του πληθυντικού, ο ενικός. Αντί μειονοτήτων, μειονότητα!
Μόνο που η Ελληνική λεκτική αποσιώπηση των Πομάκων, στην απάντηση ως προς την Τουρκική μειονότητα που έθεσε και πάλι προχθές ο Τούρκος Πρόεδρος, δεν είναι μόνο ελλιπής.
Γνωστή ούσα ως πολιτισμική διαγραφή, όχι μόνο είναι παραβίαση της Συνθήκης της Λοζάνης, είναι και ένα είδος πολιτισμικής γενοκτονίας.
Και συμπράττουν ως προς αυτή, αμφότερες οι χώρες, μετά των Τουρκικής καταγωγής Ελλήνων Πολιτών της Θράκης. Και ίσως κάποιων Πομάκων που έχουν επιλέξει την Πολιτισμική αυτοκτονία.
Θα ήταν παράλειψη τέλος αν δεν λέγαμε έστω κάτι, για την όλη συνάντηση της Άγκυρας:
Αυτά που κάνει η Τουρκία, θυμίζουν αυτοκρατορία, όσα δε κάνει η Ελλάδα είναι σαν να στέλνει το, εν πολλοίς ανεπαρκές, αν όχι ανύπαρκτο εθνικό μας σχέδιο, στο γνωστό μακρινό ταξίδι, αν όχι σε αυτοκτονία.
Για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο έχουμε μιλήσει πολλές φορές. Γι αυτό είπαμε σήμερα να πούμε κάτι για την ιδιαίτερη πατρίδα μας, τη Θράκη. Που άλλωστε δεν έχει ειπωθεί.
Ας μας επιτραπεί μόνο να θυμίσουμε δυο δικές μας θέσεις, παλαιόθεν:
Οι Πομάκοι δεν είναι ούτε Έλληνες ούτε Βούλγαροι ούτε Τούρκοι. Είναι Πομάκοι.
Ότι είναι άξια θαυμασμού η πολιτισμική παρουσία του αυτόχθονος αυτού Θρακικού φύλλου σε βραχογραφίες στο Γονικό Έβρου, όπως κυριαρχούν τα πουλιά μαζί με το Χριστιανικό Σταυρό.
Υστερόγραφο
Η Συνθήκη ειρήνης Λοζάνης της 24ης Ιουλίου 1923 και συγκεκριμένα στο ακροτελεύτιο άρθρο 45, του τμήματος Ε, περί προστασίας των μειονοτήτων αναφέρει:
Τα αναγνωρισθέντα δια των διατάξεων του παρόντος τμήματος δικαιώματα εις τας εν Τουρκία μη μουσουλμανικάς μειονότητας, αναγνωρίζονται επίσης υπό της Ελλάδος εις τας εν τω εδάφει αυτής ευρισκομένας μουσουλμανικάς μειονότητας.