Η κλιμάκωση στα Στενά του Ορμούζ και η μεταφορά του πολέμου από το καθαρά στρατιωτικό πεδίο στην οικονομία, την ενέργεια, τις υποδομές και τον κυβερνοχώρο βρέθηκαν στο επίκεντρο της παρέμβασης του Σάββα Καλεντερίδη στη Ναυτεμπορική. Ο έμπειρος αναλυτής περιέγραψε μια νέα πραγματικότητα, υποστηρίζοντας ότι το κέντρο βάρους της σύγκρουσης δεν βρίσκεται πλέον μόνο στα μέτωπα και στις πυραυλικές επιθέσεις, αλλά στον έλεγχο κρίσιμων θαλάσσιων περασμάτων, στις αφαλατώσεις των χωρών του Κόλπου, στις τράπεζες, στα data centers και γενικά σε ό,τι μπορεί να προκαλέσει οικονομικό και κοινωνικό σοκ.
Κατά την εκτίμησή του, αυτός που θα ελέγξει τα Στενά του Ορμούζ θα αποκτήσει αποφασιστικό πλεονέκτημα και ενδεχομένως θα επηρεάσει ακόμη και την τελική έκβαση του πολέμου. Τόνισε μάλιστα ότι το Ιράν διαθέτει εκεί ένα «υπερόπλο», ενώ παράλληλα προειδοποίησε πως υπάρχουν και άλλοι ασύμμετροι μοχλοί πίεσης, όπως οι μονάδες αφαλάτωσης των χωρών του Κόλπου, από τις οποίες εξαρτώνται δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι για την υδροδότησή τους. Όπως είπε, ένα χτύπημα σε αυτές τις εγκαταστάσεις θα μπορούσε να επιφέρει τεράστιες ανατροπές, αποδεικνύοντας ότι ο σύγχρονος πόλεμος έχει πάψει να περιορίζεται στη σύγκρουση «όπλο με όπλο».
Ο Σάββας Καλεντερίδης στάθηκε και σε δύο γεγονότα που, όπως υπογράμμισε, δείχνουν την πλήρη ανατροπή ακόμη και των στοιχειωδών κανόνων του πολέμου: τον βομβαρδισμό σχολείου με εκατοντάδες κορίτσια και την βύθιση με τορπίλη ιρανικής φρεγάτας που, σύμφωνα με όσα ανέφερε, βρισκόταν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το κύριο μέτωπο και συμμετείχε σε διεθνή άσκηση. Με αυτά τα παραδείγματα θέλησε να δείξει ότι η παλαιά ηθική και το δίκαιο του πολέμου έχουν πλέον υποχωρήσει μπροστά σε μια λογική απόλυτης στρατηγικής εξουδετέρωσης του αντιπάλου.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε και στο πεδίο των κυβερνοεπιθέσεων, σημειώνοντας ότι ΗΠΑ και Ισραήλ έπληξαν τραπεζικούς και τεχνολογικούς στόχους στο Ιράν, ενώ η Τεχεράνη προειδοποιεί με αντίποινα σε τράπεζες και κέντρα δεδομένων υψηλής τεχνολογίας. Σύμφωνα με την ανάλυσή του, το Ιράν έχει ήδη πετύχει να μεταφέρει τον πόλεμο στις αγορές, στην ενέργεια και στην οικονομία, δηλαδή εκεί όπου το κόστος για τη Δύση και τους περιφερειακούς συμμάχους της μπορεί να γίνει πολύ πιο βαρύ από ένα καθαρά στρατιωτικό επεισόδιο.
Αναφερόμενος στην επιχειρησιακή εικόνα του πολέμου, υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν είχαν εκτιμήσει σωστά ούτε την αντίδραση των Φρουρών της Επανάστασης ούτε την ακρίβεια των ιρανικών πληγμάτων. Άφησε δε ανοιχτό το ενδεχόμενο ύπαρξης εξωτερικής τεχνικής συνδρομής προς το Ιράν από μεγάλη δύναμη, φωτογραφίζοντας εμμέσως κυρίως την Κίνα ή τη Ρωσία, με το επιχείρημα ότι οι δυνατότητες στοχοποίησης και παρακολούθησης που εμφανίζονται στο πεδίο δεν είναι απλές ούτε αυτονόητες.
Για τη διάρκεια της σύγκρουσης, εκτίμησε ότι ο οδηγός παραμένει ο περσινός πόλεμος των 12 ημερών, αν και αυτή τη φορά οι στόχοι και τα μέσα είναι διαφορετικά. Θεώρησε πιθανό ένα χρονικό παράθυρο τριών έως τεσσάρων εβδομάδων, επισημαίνοντας ωστόσο ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα επιθυμούσε να κλείσει το μέτωπο ακόμη και άμεσα, εφόσον βρεθεί ένα αφήγημα «νίκης» για να δικαιολογήσει την έξοδο από τον πόλεμο. Την ίδια ώρα, ξεκαθάρισε ότι το Ισραήλ δεν φαίνεται διατεθειμένο να δεχθεί μια κατάληξη που θα επιτρέψει στην ιρανική απειλή να επανέλθει σε λίγα χρόνια.
Στο τελευταίο σκέλος της παρέμβασής του, ο Σάββας Καλεντερίδης άνοιξε και το θέμα της Κύπρου, συνδέοντάς το με τις κινήσεις της Ελλάδας και της Τουρκίας στην παρούσα κρίση. Υποστήριξε ότι η τοποθέτηση Patriot στην Κάρπαθο έχει ιδιαίτερη στρατηγική σημασία, επειδή η εικόνα που προσφέρουν τα συστήματα αυτά εντάσσεται στην αεράμυνα του ΝΑΤΟ και, κατά την άποψή του, ακυρώνει στην πράξη τουρκικά επιχειρήματα περί αποστρατιωτικοποίησης. Παράλληλα, χαρακτήρισε εξαιρετικά σοβαρή την τουρκική αποστολή F-16 και άλλων συστημάτων στην Κύπρο, προειδοποιώντας ότι αν η ελληνική παρουσία αποσυρθεί και η τουρκική παραμείνει, τότε θα δημιουργηθεί μια νέα, δυσμενέστερη πραγματικότητα ασφαλείας για τον ελληνισμό. Γι’ αυτό και κάλεσε ευθέως Αθήνα και Λευκωσία να κινηθούν σε Ουάσινγκτον και Βρυξέλλες, ζητώντας κυρώσεις, υποστηρίζοντας ότι μόνο έτσι μπορεί να ανακοπεί η τουρκική προέλαση των τετελεσμένων.