Σε μια εκπομπή με έντονο πολιτικό φορτίο, ο Σταύρος Καλεντερίδης επέλεξε στις 13 Μαρτίου 2026 να αφήσει στην άκρη, έστω προσωρινά, τις διεθνείς εξελίξεις και τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, για να στραφεί μετωπικά στα όσα –όπως υποστήριξε– συμβαίνουν στο εσωτερικό πολιτικό και μιντιακό πεδίο της χώρας.
Από τα πρώτα κιόλας λεπτά της εκπομπής, ο δημοσιογράφος και αναλυτής ξεκαθάρισε ότι θεωρεί μείζον το ζήτημα των λεγόμενων «τριγωνικών συναλλαγών», της λειτουργίας τρολ και μηχανισμών προπαγάνδας, αλλά και του ρόλου που αποδίδει στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας στη διαμόρφωση ενός ασφυκτικού πλαισίου ελέγχου της δημόσιας συζήτησης. Με εξαιρετικά οξύ λόγο, υποστήριξε ότι έχει στηθεί ένα οργανωμένο σύστημα στοχοποίησης προσώπων, δολοφονίας χαρακτήρων και χειραγώγησης της κοινής γνώμης μέσω ανώνυμων ή ψευδών λογαριασμών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ο Σταύρος Καλεντερίδης περιέγραψε ένα πολυεπίπεδο δίκτυο, το οποίο, κατά τον ίδιο, δεν λειτουργεί αποσπασματικά ή χαοτικά, αλλά με συντονισμό, ιεραρχία και σαφή στόχευση. Όπως ανέφερε, οι επιθέσεις στα social media δεν είναι προϊόν αυθόρμητης πολιτικής αντιπαράθεσης, αλλά αποτέλεσμα οργανωμένων μηχανισμών που αναπαράγουν συγκεκριμένα αφηγήματα, ενισχύουν επιλεγμένες αναρτήσεις, στοχοποιούν αντιπάλους και επιχειρούν να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση μιας ευρείας κοινωνικής αποδοχής της κυβερνητικής γραμμής.
Σημαντικό μέρος της παρέμβασής του αφιερώθηκε στην κριτική κατά της λεγόμενης «Ομάδας Αλήθειας» και άλλων λογαριασμών ή ιστοσελίδων, τους οποίους παρουσίασε ως κυβερνητικούς βραχίονες παραπληροφόρησης. Ισχυρίστηκε ότι αυτοί οι μηχανισμοί λειτουργούν με κρατικό ή έμμεσο δημόσιο χρήμα, μέσα από αναθέσεις, διαφημιστικές ροές και σχήματα που καταλήγουν, όπως είπε, να χρηματοδοτούν πρόσωπα και δομές που επιτίθενται σε πολίτες, δημοσιογράφους και συγγενείς θυμάτων υποθέσεων που ενοχλούν την εξουσία.
Στο ίδιο πλαίσιο, ο Καλεντερίδης στάθηκε ιδιαίτερα στο συνέδριο για τα fake news και τον τοξικό δημόσιο λόγο, το οποίο διοργανώθηκε στην Αθήνα. Το παρουσίασε ως κορυφαία έκφραση πολιτικής και επικοινωνιακής υποκρισίας, επιμένοντας ότι πρόσωπα που, κατά την άποψή του, συνδέονται με τη διασπορά προπαγάνδας και τον έλεγχο της ενημέρωσης, εμφανίζονται τώρα ως τιμητές της αλήθειας και της ποιότητας του δημόσιου διαλόγου.
Ο ίδιος έδωσε ιδιαίτερη έμφαση και στο οικονομικό σκέλος της διοργάνωσης, αναφερόμενος σε ποσά, απευθείας αναθέσεις και δαπάνες που, όπως υποστήριξε, δεν ανταποκρίνονται ούτε στη σημασία ούτε στη λαϊκή απήχηση της εκδήλωσης. Σύμφωνα με τη δική του ανάγνωση, το συγκεκριμένο συνέδριο δεν αποτέλεσε μια ειλικρινή προσπάθεια για την αντιμετώπιση της παραπληροφόρησης, αλλά ένα επικοινωνιακό εγχείρημα αυτονομιμοποίησης του ίδιου του συστήματος που κατηγορείται για τη διάχυσή της.
Ένα ακόμη σημείο της εκπομπής που ξεχώρισε ήταν η αναφορά του στα σχέδια περιορισμού της ανωνυμίας στο διαδίκτυο και στις παρεμβάσεις που, όπως είπε, προωθούνται για τον έλεγχο της έκφρασης στις ψηφιακές πλατφόρμες. Ο Σταύρος Καλεντερίδης θεώρησε εξαιρετικά επικίνδυνες τις σχετικές τοποθετήσεις κυβερνητικών στελεχών, εκτιμώντας ότι πίσω από τη ρητορική περί προστασίας των πολιτών, καταπολέμησης των fake news και προστασίας των ανηλίκων, κρύβεται μια βαθύτερη φιλοδοξία: να αποκτήσει η εξουσία αυξημένο έλεγχο πάνω στο ποιος μιλά, τι λέει και μέχρι ποιο σημείο μπορεί να φτάσει η κριτική εναντίον της.
Κατά τη συλλογιστική του, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι απλώς οι επιθέσεις ή οι ύβρεις στο διαδίκτυο, αλλά το ενδεχόμενο η ίδια η κυβέρνηση να επιχειρεί να ορίσει τα όρια της επιτρεπτής αμφισβήτησης. Μάλιστα, στο κλείσιμο της εκπομπής, συμπύκνωσε αυτή τη θέση σε ένα ευρύτερο πολιτειακό συμπέρασμα: ότι στον κοινοβουλευτισμό, όπως τον περιέγραψε, η εξουσία επιδιώκει να ορίζει τι λογίζεται ως αποδεκτή αλήθεια και ποιο είναι το επιτρεπτό μέτρο της κριτικής που στρέφεται εναντίον της.
Παρά τον βασικό άξονα της εκπομπής, ο Σταύρος Καλεντερίδης δεν παρέλειψε να κάνει και σύντομη αναφορά στις διεθνείς εξελίξεις, σημειώνοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δείχνουν να δέχονται σοβαρές πιέσεις στο πεδίο της Μέσης Ανατολής. Ωστόσο, κατέστησε σαφές πως για τη συγκεκριμένη βραδιά προείχε το εσωτερικό μέτωπο, το οποίο παρουσίασε ως εξίσου κρίσιμο, επειδή αφορά την ίδια τη λειτουργία της δημοκρατίας, της δημοσιογραφίας και της ελευθερίας του λόγου στη χώρα.
Η συνολική εικόνα της εκπομπής ήταν εκείνη μιας κατά μέτωπο πολιτικής καταγγελίας, με τον Σταύρο Καλεντερίδη να καλεί το κοινό του όχι μόνο να παρακολουθήσει, αλλά και να διαδώσει το περιεχόμενο της παρέμβασής του, θεωρώντας ότι τα όσα περιέγραψε συνιστούν μια πολύ βαθύτερη απειλή από μια συνηθισμένη κομματική σύγκρουση. Στο δικό του αφήγημα, το διακύβευμα δεν είναι απλώς η αντιπαράθεση κυβέρνησης-αντιπολίτευσης, αλλά η ίδια η δυνατότητα της κοινωνίας να ενημερώνεται, να μιλά και να ελέγχει την εξουσία χωρίς φόβο και χωρίς μηχανισμούς χειραγώγησης.